Capituluꝫ.IIII.
per proprietatis excluſionē ſeu abſqꝫ dn̄io in ꝓprietate. Et ſi habeat talē vſum ex cōceſſiōe dn̄italis vſus erit licitus. Sed fratres minores pn̄habere vſum in rebus: que vſu nō cōſumūturſicut in domibus: libris. ⁊ huiuſmodi: ſalua reꝝſubſtātia: dominio illiꝰ rei penes papā vel aliūremanēte ex cōceſſione dn̄i: ergo in talibus rebus poſſūt habere nudū vſum licitū. Nudū dicoper ꝓprietatis excluſionē. Ꝙ aūt de facto habeant dictū vſum nudū: patꝫ quia licꝫ dn̄s Io.a ſe ⁊ romana eccleſia abdicet ꝓprietatem ⁊ deminiū multaꝝ reꝝ que poſſunt fratribus obuenire: vt eccleſiaꝝ quotidianaꝝ: tamē adhuc retiet ſibi dominiū eccleſiaꝝ: oratorioꝝ: vaſoꝝ: liroꝝ: veſtimentoꝝ: ſacris vſibus deputatoꝝ vedeputandoꝝ: vt patet in cōſtitutione ad conditorem. Et in talibus dimittit fratribuſ vſum: ⁊ nōeſt dubiū ꝙ nō illicitū: ſed licitū. Tertia conclulio eſt: ꝙ nō poſſunt in talibus rebus que vſunō cōſumūtur habere nudū vſum per omnisvtilitatis priuationē: quod ſic ꝓbatur. Uſus domus eſt inhabitatio eius: ſed inhabitatione domus fratres indigēt: niſi ſemꝑ ſtarent ſub diuoSaltem nō eſt dubiū: ꝙ inhabitatio domus eſtvtilis ⁊ accōmoda homini: ergo fratres non pn̄thabere vſum domoꝝ: ⁊ huiuſmodi que ſit om̄ivtilitate denudatus. Quarta cōcluſio eſt: ꝙ poſſunt habere nudū vſum taliuꝫ rerum per actionis in iudicio abdicationē: quod ſic ꝓbat̉. Cuꝫaliquid parit aliquā rem nō neceſſario non eſtrepugnantia habere vnū ſine alio. Sed ius ⁊ ſipariat actionem: nō tamen neceſſario ſed voluntarie: ergo fratres poſſunt habere ius in aliqua re detenta per alium abſqꝫ hoc ꝙ poſſuntſibi eam vendicare in iudicio. Secūdo probat̉idem: quia fratres poſſunt licite habere qd̓ adijcit perfectioni: vl̓ ſaltem nō eſt illicitū. Sed ſuanō repetā in iudicio adijcit ad ꝑfectionē: vt oſtēdit apl̓us. i. Cor. vi. vel ſaltē nō eſt illicitum. Ergo fratres poſſunt habere vſum in talibus rebus per actionis in iudicio abdicationē. Et ſicpatet quō fratres minores poſſunt habere inrebus que vſu n̄ cōſumūt̉ nuduꝫ vſum ⁊ quomodo non.Quartus articulus qqōrandus eſt. Utrū in rebus vſu conſumptibilibꝰpoſſit ſeparari licitus vſus a ꝓprietate ſeu dominio rei: ⁊ querimus de his que vſu cōſumūtur ſtatim vt panis ⁊ vinū: ⁊ huiuſmodi: ꝓbaturprimo auctoritate ipſius Io. xxij. in cōſtitutioneAd conditorē. Ubi etiā ⁊ ratōem huiꝰ aſſignat.Dicit enī ſic: ꝙ nō ſint dicti fratres minoresᶠ nudi vſufarij in rebus que vſu cōſumūtur: euidētius declaratur: in quibus dicere ꝙ vſus iurisvel facti a dn̄io ſeparatus poſſit conſtitui iuri repugnat ⁊ rationi: nec p̄deceſſoris noſtri intentioſcꝫ nicolai pape Romāe eccleſie taliū reꝝ dn̄iū
reſeruare. Quis enim ſane mētis credere poterit ꝙ intētio fuerit tanti patris: vt vniꝰ qui ſeucaſei ſeu panis vel fruſti paniſ: que ſepe fratribꝰcōferūtur: dominiū romane eccleſie acquirat̉.Aut ſi eius fuit intētio quis defendere poterit:ꝙ nō realis fuerit talis intētio dominij: ſed verbalis quoqꝫ nō vera: ſed ficta potius ſit cēſēda.Adhuc poſito ꝙ in talibuſ rebus vſus poſſꝫ cōſtitui: nudus tn̄ nullatenus poſſet dici: cū vſusrei cōſumptibilis vſurarij non differat ab vſuplenū dominiū cōtinētis: qd̓ patet: qꝛ vſus huiꝰrei totalit̓ rē cōſumit. Cōſtat aūt vſū plenū dn̄iūhabētis minime fore nudū. Exquo ſequit̉ ꝙ eorum vſus nudus minime ſit. Dominiū autc̄ ſancte Romane eccleſie reſeruatū ex eo poteſt videri nudū v̓bale ⁊ mathematicū: ꝙ ex illo nullum hactenus obuenerit comodū: nec ſperaturꝙ obuenire debeat ī futuꝝ: nec intētio reſeruātis fuerit: nec fratrū ip̄oꝝ: ꝙ in cuiuſqͣꝫ alteriꝰ qͣꝫipſoꝝ fratrū cōmodū v̓ſum deueniāt res predicte. Cōſtat aūt tale dominiū nec habētem ditiorem facit nec pauperiorē efficit nō habentē. Exquibus liquet ꝙ impudēter ꝓpter retentioneꝫpredictā pre alijs mendicantibus ſibi vendicātaltiſſimā paupertatē: hec ibi. Sed p̄ter predictaadducūtur ad idem ⁊ alierationes: quaꝝ primaeſt. In rebus cuius vſus nō eſt ſine ꝓprietatiscōſumptione: impoſſibile eſt eſſe ius in vſu ſineiure in ꝓprietate. Hoc patet: qꝛ exquo cōſūiturꝓprietas vſꝰ n̄ erit licitus. niſi poſſim licite ꝯſumere ꝓprietatē: ſed non poſſum licite conſumere proprietatem ſine ptāte licita ſeu iure in proprietate: ergo ⁊cͣ. Sed in rebus vſu ꝯſumptibilibus nō eſt vſus ſine cōſumptione ꝓprietatis: ergo in talibus rebus non poteſt vſus a ꝓprietateſeu dominio ſeparari. Secunda ratio eſt. Ille ꝗpoteſt licite alienare ſimpliciter aliquā reꝫ proſua ꝓpria vtilitate ſciēter habet ius in re ſimpliciter. Et dictū eſt notāter ꝓ ꝓpria vtilitate: quiabene poſſet aliquis ex cōmiſſione alterius alienare reꝫ licite pro vtilitate cōmittētis: abſqꝫ hocꝙ ſic alienas haberet ius in re ſimpliciter: ſicutſi cōmitterē tibi: ꝙ venderes rem meā. Sed ꝙaliquis poſſit licite ꝓ vtilitate ꝓpria rem alienare ⁊ diſtrahere abſqꝫ hoc ꝙ habeat ius in re videtur impoſſibile Sed vtēs re que ſtatim vtendo cōſumitur: ſicut panis ⁊ vinū: alieuat rem aꝓpria natura ⁊ forma: ⁊ ꝓpria vtilitate: qꝛ ꝓpterpropriū nutrimentū: ergo talis ſi licite vtit: habet ius in re illa ſimpliciter. Tertia ratio ad idēIlle qui licite poteſt habere omnē vſum qui natus eſt haberi circa rem: habet ius ſimpliciter inre: vt patet ex declaratis ī p̄cedēti arti. Sꝫ vtēsre que per vſum ſtatim cōſumitur: habet circaillam rem omnē vſum qni natus eſt haberi circa rem: immo nūqͣꝫ poteſt haberi aliꝗſ aliꝰ vſuscirca rem illam: qꝛ res alterius nō manet: ergotalis habet ius in re ſimpliciter. Quarta ratio.