Titulus. XII.

domus pro ſe: nō tamē nomīe ꝓprio: ſed nomine domini principalis: quia ius remanet penesprincipaleꝫ dn̄m principaliter. Et ſic patet ꝙ dominiū rerum viuentiū in cōmunitate per ſe ordinate reſidet apud cōmunitatē ip̄am: principaliter apud prelatum: ſicut apud aminiſtratorē ⁊diſpēſatorē apud quēlibet monachū ſicut apudeum cui debetur ſuſtentatio vite de dictis bo¶.§. VIII.444uantum ad te. iiumprincipale huius tertij articuli eſt aduertendū:ꝙ cum res ſint ſub duplici differētia: quia quedam ſunt que nō vſu conſumūtur: ſicut domꝰ:equus: ⁊ huiuſmodi. Alie que vſu conſumunt̉.vt panis: vinū. ⁊ huiuſmodi. hic nō queritur dehis que vſu conſumūtur: quia de his in ſequēti articulo agetur. Sed de his tantum que vſunō cōſumūtur. Et querimus de vſu licito. Cuꝫergo queritur: vtrū vſus talium poſſit ſepararia iure. ℟. ꝙ hec queſtio poteſt habere dupliceꝫintellectum. Uno modo vt intelligatur: vtrumpoſſit ſeparari a iure vtēdi. Alio modo vt intelligatur vtrū poſſit ſeparari a iure in re. Et hocetiam poteſt intelligi dupliciter: quia aut a iurein re ſimpliciter: aut a iure in re ſecūdū quid ſaltim. Et tūc reſpondēdo ad queſtioneꝫ: ponūturdirecte tres concluſiones ⁊ probātur efficaciter¶Prima eſt ꝙ vſus licitus non poteſt fepararia iure vtendi. Et hoc probatur auctoritate ⁊ ratione. Auctoritate quidem non ſolum huiꝰ queſtionis. Io. xxij. Quia quorundā. Sed etiam b.Aug. dicit enī ad Macedoniū: et habetur. xiiijq. iiij. Quid dicam. hoc certe alienū nō eſt: quodiure poſſidetur. Hoc aūt iure quod iuſte: ⁊ hociuſte quod bene. De pͥmo ergo ad vltimū quodbene poſſidetur: iure poſſidetur. Et Iſidorus.di. i. Ius generale. ꝙ ius dicit̉ eo ꝙ iuſtum. Un̄omnis actus iuſtus: eſt iuris. quia ius dictumeſt eo ꝙ iuſtum. Uſus aūt eſt quidam actus: ⁊ ſilicitus eſt: vſus ē actus iuſtꝰ. Omnis ergo vſuslicitus eſt cum iure vtendi. Iſtam ratione tangitIo. ī conſtitutꝭ. Cum inter nōnullos. Dicit enimfic. Dicere ꝙ chriſtus ⁊ apoſtoli in rebus quibꝰvſi fuerūt: nō habuerūt niſi ſimplicē vſum facticōuincit actus eorum fuiſſe nō iuſtos: ⁊ per conſequens iniuſtos: quia negatio in ſubiecto aptonato: infert priuationem: ſicut nō viſio in oculoinfert cecitatem. Probatur idem ⁊ ratione perlocū a diffinitione ſic. Impoſſibile eſt vſum eſſelicitum ſine facultate licite vtendi: ſicut impoſſibile eſt loqui grāmatice ſine facultate loquendigrāmatice. Sed facultas licite vtendi: nō poteftſme eſſe iure vtendi: quod probatur ex eo quod dictum eſt ſupra ſcꝫ ꝙ ius ē facultas ſeu poteſtaslicite exercēdi aliquem actum. Sed impoſſibile eſt ⁊ cōtradictionē implicat diftinitioneꝫ eſſeſine diffinito: ergo impoſſibile eſt vſum licitum cē

ſine iure vtendi ponit plures alias ratiōes canſabreuitatis eſſe omiſſas. Secūda concluſioꝙ vſus licitus poteſt ſepararia iure in re ſimpliciter. Et hec cōcluſio breuiter ſic ꝓbatur: Ille ꝙpoteſt habere licitum vſum alicuius rei: dn̄o remanente penes alium: habet vſum licitum ſineiure in re ſimpliciter. Et hoc patet: quia exquodominiū remanet penes aliū ille nō eſt ſimpliciter dūs rei: ſed ille penes quem remanet dominiū. Sed aliquis poteſt habere licitū vſuꝫ multarum rerum. dominio remanēte penes aliumSicut patet de illo qui conduxit domuꝫ ad habitandū. vel equū ad equītandū. ⁊ hiꝰ. Certumeſt enim ꝙ conductor talis habet licitum vſumdomus vel equi: quia ⁊ dominus ei conceſſit ettamē dominiū domus vel equi vel predij remanet penes locatorem: ergo vſus licitus poteſt ſeparari a iure in re ſimpliciter: in rebus que vſunō conſumūtur. ¶ Tertia concluſio eſt ꝙ vſuslicitus non poteſt ſeparari a iure in re ẜm quid.Et hoc ꝓbatur faciliter ſic. Habēs ius ī actu aliquo alicuius rei: habet ius in illa re ẜmʳ quid.Et hoc patet: quia ex quo ille actus licite exercetur circa illam rem: habet ius in illa re: ſalteꝫquantū ad illum actum. Hoc autem eſt habereius nō ſimpliciter in re: ſed ẜm quid. Sicut enīſi habeo ius in equo ſimpliciter: vt quia eſt meꝰhabeo ius in equitatione equi ſimpliciter: ſic d̓neceſſitate ſi habeo in equo ẜm quid: vt qꝛ mihi eſt cōmodatuſ vel locatus: habeo ius in equitatione equi que eſt vſus eius ẜm quid. Neceſſario igitur talis habet ius ẜm quid in re cuiuſeſt vſus.¶ .1ſ.Quantum ad quartuprincipale huius articuli ſcꝫ quomodo fratresminores poſſunt habere nudum vſum facti intelligendo iſtum articulum circa res que nō cōſumūtur vſu: ponūtur quattuor concluſiones.¶Prima eſt ꝙ nō poſſunt habere in talibꝰ rebus facti vſum nudum licitum: per omīs iurisnudationem. que ſic probatur. Impoſſibile eſthabere vſum licitum ſine iure vtendi: ſiue iurein re ſimpliciter: ſiue iure in re ẜm quid. quodpatet ex precedentibus in prima ⁊ tertia concluſione. Ergo impoſſibile eſt ꝙ fratres minoreshabeant in talibus rebus vſum licituꝫ ſi ſit nudatus omni iure. Et ideo dominus Ioh̓. deducit in ſua conſtitutione talem vſum ſic omni iure denudatum fratribus Nicolauꝫ papā nunqͣꝫreſeruaſſe: quia ille vſus qui ꝑfectiōi nō adijcitimmo repugnat eſt illicitus ergo taleꝫ vſū nūqͣꝫfratribus reſeruauit. ¶ Secūda cōcluſio eſt: qꝛin talibus rebus poſſunt habere nudum vſumper ꝓprietatis excluſionem. Et hoc faciliter ꝓbatur in rebus in quibꝰ poteſt aliquis haberevſum ſalua rei ſubſtantia dominio remanentepenes alium. poteſt homo habere nudum vſum