Capitulū. IIII.
xp̄m ⁊ apoſtolos in his que v̓ſi ſunt nō habuiſſeniſi nudū vſuꝫ facti ⁊ ſimplicē: immo magis oppoſitū ꝑtinet: cū nec in ſcriptura ſacra nec ī ſymbolis habeat̉ ꝙ fratres minores nō hn̄t in rebꝰniſi ſimplicē vſum facti: nec ꝙ liceat Romanopōtifici dominiū qd̓qꝫ reſeruatū ſibi in rebꝰ qfratribus obueniūt: abijcere. Nec ꝙ ꝓcuratores ꝑ ſūmos pōtifices cōſtitutos ſucceſſori nōliceat reuocare. Quare concludit neceſſario: ꝙratio illoꝝ eſt nulla. Et ꝙ ip̄e talia ſuperius premiſſa potuit declarare: ⁊ ip̄a etiā ordinare. Ultimo concludendo diffinit primo: ꝙ tales ꝗ nixiſūt publice defenſare ⁊ etiā approbare hereſimdamnata in iſta cōſtitutione. Cū inter nōnullosaſſerēdo ꝙ xp̄us ⁊ apoſtoli in his q̄ habuerunthabuerūt tm̄ vſum facti ſimpliceꝫ iure denudatū: ꝙ oēs taleſ ⁊ ſinguli: qui verbo ⁊ ſcripto ꝑ ſevel aliū ſeu alios talia publice p̄ſūpſerūt: illiqꝫqui eos inſtruxerūt in talibus ⁊ vt p̄miſſa facerent docuerūt in damnatā hereſim inciderūt: ⁊vt heretici ſūt vitādi. Scd̓o diffinit ꝙ ſi aliquisdeinceps dānatas ꝑ ꝯſtitutionē p̄dictā. Cū internōnullos hereſes. Uel ip̄arū alterā ſciēter verbo vel ſcripto defendere vel approbare preſumpſerit: vt hereticus ab omībus euitet̉. Tertio inhibet ne quis cōtra ordinata diffinita ſeu factain dicta ꝯſtitutione que incipit. Ad cōditorē: verbo vel ſcripto ſciēter approbet aliꝗd vel defendat: ⁊ ſi ꝗs cōttariū p̄ſumpſerit: tanqͣꝫ cōtumaꝫ⁊ rebellis Romane eccleſie habeat̉. Iſte eſt caſus ⁊ ſentētia totius hꝰ decretalis extrauagātis.Quia quorundā.A§. IIII.Ad pleniorem autē declaratlonē ipſius magiſter prefatus format octodubia ⁊ ea declarat ⁊ ſoluit cōtraria. Hoꝝ pͥmūeſt: in ꝗbus ꝑtinet ad papā canones cōdere. Adqd̓ breuiſſime r̄ſpōdet̉: ex eo ꝙ iſta materia pl̓ne dilucidat̉ tertia ꝑte: in ti. de ſūmis pōtificibꝰSciēdū primo ꝙ papa nō pōt cōdere canonescōtra determīata ī ſacra. ſcriptura: vt patet. .xxv.q. i. Sūt ꝗdā. Et. b. Aug dicit. iiij. de tri. Contrarōem nemo ſobriuſ. Cōtra ſcripturā nemo chriſtianus. Cōtra eccleſiā nemo pacificus. Rō hꝰeſt. qꝛ inferior nō pōt mutare decreta ſui ſuperioris: vel determīare ꝯtra ea. Sed ſacra ſcriptura eſt a ſpūſancto digeſta: vt patet. ij. pe. i. Ubi aitnō volūtate hūana eſt allata ꝓphetia: ſed ſpūſācto ⁊cͣ. ꝙ ſi arguat̉: qꝛ ſcriptura ſancta videt̉ habere auctoritatē ab eccl̓ia cū. b. Aug. dicat. Egonō crederē euāgelio: niſi eccleſie auctoritas adhoc me cōmoueret. Rn̄det̉ ꝙ eccleſiā dare auctoritatē ſacre ſcripture poteſt intelligi duobusmodis. Uno mō qꝛ ſcriptura habeat ab eccleſiaauctoritatē inſpiratiue. Et ſic nō eſt verū ꝙ habeat auctoritatē ab eccleſia: eo ꝙ nō ab eccleſiaeſt inſpirata ⁊ dictata: ſed a deo īmediate. Aliomō declaratiue: qꝛ ſcꝫ eccleſia declarat fidelibꝰ
nō eſſe ſacrā ſcripturā a deo reuelatam ⁊ ſic datſibi auctoritatē diffiniēdi libros ꝑtintēes ad ſacrā ſcripturā ſcꝫ euāgelia. Mathei. Marci. Luce ⁊ Iohānis: nō euāgelia Nicodemi vl̓ Nacareoꝝ vl̓ Bartholomei: ⁊ hiꝰ: ⁊ ſic intelligis dictūb. Aug. quia ſcꝫ ignotū ſibi eſſet vtrū euāgeliuꝫMathei vel alioꝝ q̄ tenemꝰ: ꝑtineret ad ſacramſcripturā vel nō: niſi eccleſia inſtinctu ſpūſſanctiiſtud declaraſſꝫ. Secūdo notādū ꝙ papa n̄ pōtcōdere canones cōtra decreta qͣttuor prioꝝ concilioꝝ: vt patet di. xv. Canones. ⁊. c. ſicut. Sed ſiarguat̉ ꝯtra: qꝛ ꝯciliū nō dat auctoritateꝫ pape.ſed papa cōcilio: vt patꝫ di. xvij. ꝑ totū. Et extrade elec. Significaſti. Ergo illa. ꝯcilia habuerūtauctoritate a papa. Tāta aūt hꝫ auctoritatē vnqͣntā aliꝰ: ⁊ tatā ſucceſſores quātā p̄deceſſoresErgo videt̉ ꝙ poſſit papa determīata in illis reuocare vel cōtra ea determīare. Ad qd̓ reſpondet̉ ꝙ cōcilia illa nō poſſūt reuocari ꝑ papā: poteſt dupliciter ītelligi. Uno mō ex eo ꝙ vl̓r cōcilia ſunt ⁊ ſic nō eſt veꝝ: qꝛ qd̓ cōpetit vni inqͣꝫtūtale cōpetit omni tali vl̓r. Que ergo ſtatuta ſuntvel decreta in vno cōcilio: pōt aliud mutare: vtfactuꝫ eſt pluries. Alio mō pōt intelligi ſpāliterinqͣꝫtū ſcꝫ d̓ tali materia articuloꝝ fidei que ibiſuerūt declarata quo ad veritate tenendū: ⁊ ſicnota ibi glo. di. xv. Sicut. Non enī pōt papa velminuere vel augere vel mutare articuloſ vel ſacram̄ta eccleſie. Dicūt etiā aliqui ꝙ quo ad aliapoſitiua: etſi papa poſſit tollere vel mutare ſingula: quia iſtud vel illud nō tn̄ omīa ſimul: quiahoc eſſꝫ deſtruere ſtatū eccleſie. ¶ Tertio aduertendū ꝙ papa pōt cōdere canones contra determinata ꝑ quoſcunqꝫ doctores ſanctiſſimos. Ethoc ꝓbatur auctoritate. diſ. xx. Decretalis epl̓e⁊. c. ſequēti. Et ratio eſt qꝛ inferior nō pōt legeꝫīponere ſuperiori: ſed ecōtra ſuperior inferioriEſt aūt papa ſuperior quocūqꝫ doctore. qꝛ enīad diffiniendū aliquid nō ſufficit ſine poteſtate.Hinc eſt vt. dicit Gratianus. di. xx. ⁊ ideo papain iſta decretali qͣꝫuis aliꝗ doctores habueruntmaiorē ſcientiā qͣꝫ aliqui ſummi pōtifices: ideoin cauſaꝝ vel dubioruꝫ diffinitione preferūturſummi pontifices omnibus doctoribus. ¶ Itēpapa poteſt condere canones contra determinata per predeceſſores ſuos: vel determinata perſe ip̄m: quod probatur auctoritate: ratione ⁊ exemplo. Et auctoritate quidē. extra de conſang.⁊ affini. Nō debet vbi dicit̉. Nō debet reprehēſibile iudicari: ſi ẜm varietatem tempoꝝ ſtatutavariētur humana. Et extra de ſen. excom. li. vi.dicitur. Alma mater eccleſia nōnulla plerunqꝫordinat ⁊ cōſulte: que poſtmodū cōſultius ⁊ rationabiliꝰ reuocat: in meliuſue cōmutat. Et ip̄edn̄s Iohan. in conſtitutione ſua pulchre ſic ait.Quia nōnunqͣꝫ ꝙ coniectura profuturum credidit: ſubſequens experientia nociuū oſtendit:nō debet rephēſibile iudicari: ſi canonū ꝯditor