Capitulū.IIII.
niēs. vt quidā obijciūt: vt qui ſua dimiſit ꝓpteraliquod quod in utilitatē alioruꝫ cedit: de hisque ab alijs dant̉ ſuſtentet̉. Niſi enim hoc eſſꝫſoc etas humana permanere non poſſet. Si enīquilibet circa ſua ꝓpria ſolicitudinē tm̄ gereretnō eſſꝫ qui vtilitati cōmuni deſeruiret. Optimūeſt igit̉ hoīm ſocietati: ꝙ illi qui pretermiſſa proprioruꝫ cura: vtilitati cōmuni deſeruiūt ab hisquoꝝ vtilitati deſeruiunt: ſuſtentētur. Propterhoc enim ⁊ milites de ſtipēdijs alioꝝ viuūt: ⁊ rectoribus reipublice de cōmuni ꝓuidetur. Quiaūt volūtariam paupertatē aſſumūt: vt chriſtūſequātur: ad hec vtiqꝫ omīa dimittūt: vt cōmuni vtilitati deſeruiāt. Sapientia ⁊ eruditione etexemplo populū illuſtrates ⁊ orationibus ⁊ interceſſionibus ſuſtendādos. Ex quo etiam patꝫꝙ nō turpiter viuūt de his que ab alijs danturexquo ipſi maiora rependūt ad ſuſtentationemtempotalia accipientes ⁊ in ſpiritualibus alijsproficientes dum etiam exemplis ſuis alios ꝓuocant ad virtutes ſit: vt hi quibus proficiunt:minus diligant temporalia exemplo eorum: etſic magis prouocantur ad dandū eis. Nec etiāper hoc libertatem admonendi ⁊ reprehendēdipopulos tales admittunt quia ⁊ pauca ſunt querecipiunt ⁊ cum contempſerint terrena: non itaafficiuntur: vt omittant propter elemoſynas receptas ſalutem proximorum. Nec etiam eſt inconueniens: ꝙ neceſſitates ſuas exponant petendo pro ſe vel pro alijs. Nam ⁊ apoſtoli legūtur hoc feciſſe pro pauperibus qui erant in hieruſalem. Nec etiam iſta mēdicitas reddit ipſoshomines contemptibiles: ſi hoc ipſum moderate fiat: ad neceſſitatem: non autem ad ſuperfluitatem ⁊ ſine importunitate conſiderata condition perſonarum a quibus petitur ⁊ loci ⁊ temporis: quod neceſſe ē obſeruari ab his qui perfectionem vite ſectantur. Exquo ſequitur: ꝙtalis mendicitaſ nō habet aliquam ſpeciem turpitudinis: quā haberet ſi cum oportunitate: etindiſcrete fieret ad voluptatem vel ſuperfluitatem. Et quanuis mendicare fiat cum quadamabiectione: cum neceſſarium eſt ad ſectandamperfectionem vite pauperis mendicare ferre talem abiectionem humilitatis eſt. Aſſumere etiāabiecta: virtutis eſt: etſi noſtrum officiuꝫ hoc nōrequirat: vt alios noſtro exemplo ꝓuocemus:quibus incumbit: vt illud facilius ferāt: ⁊ quādoqꝫ abiectis vtimur propter virtuteꝫ ſicut medicina quedam: puta cum animus alicuius adimmoderatam excellentiam ſit pronus: vtiliterdebita moderatione ſeruata: abiectis vtitur ſpōte: vel ab alijs ſibi impoſitis: ad elationem animi cōprimendam.¶ De errore fraticelloꝝ circa paupertatem xp̄iex qpeſtoloꝝ.Capitulum quartum.
Uia circa materiam de paupertate Chriſti ⁊ apoſtoloꝝ tempore Ioannis. xxij. anno ſcꝫii: milleſimotricētiſimouiceſiquarto apd̓quoſdam orta eſt noua opinio falſa fraticelloꝝquā ip̄e Io. papa: qꝛ ꝯtraria ſcripture euāgelicer̄probauit ⁊ d̓termīauit heretica fore ⁊ illam ꝑtinaciter tenētes vt hereticos ꝑſequēdos. Quidam ex illis obſtinato animo ſua opinionē retinentes ad hanc temeritate ⁊ maximā preſūptionem deuenerūt: vt et ip̄m papam Ioannē hereticum dixerint ꝓpter talem determinationemquā dixerūt falſam ⁊ heretica: vnde ſeparantesſe ab vnitate eccleſie: ſynagogam ſathane ſibi fecerūt: nō eccleſiam ꝓficientes: dum caput draconis ſeu Antichriſtū antipapa Petrum de cornaria aſſerētes: nō ſolū Ioānē viceſimū ſecūdūſed ⁊ omnes ſuos ſucceſſores vſqꝫ in preſens ⁊futurum hereticos eſſe eo ꝙ nō reprobauerintdeterminationem ipſius Ioānis: quā hereticaꝫaſſerūt ⁊ confirmauerūt: omēſqꝫ ſequētes illaꝫdeterminationem hereticos tenēt: cardinales:epiſcopos: ceteroſqꝫ populos. Et quia nondum ex toto extincta eſt hereſis dicta fraticellorum: ſed adhuc in aliquibus partibus italie viget. Nam etſi eorum primus antipapa: meritisſuis digna receperit vltionē piſis quia captusductus auinionem ad preſentiam pape Ioanispoſt adiuratā hereſim ſua incarceratus ibi deceſſit. Tamē nō deſiſtūt homines reprobi illiushereſis fectatores: facere papam ⁊ epiſcopos deſuis: qui incedūt in habitu trāſformato: cōuenticula ſecreta faciētes. Et ideo diffuſiꝰ de ea aget̉ẜm declarationē cuiuſdā doctiſſimi magiſtri ordinis p̄dicatoꝝ in quodā ſuo tractatu exponētiſextrauagātē ip̄ius Ioh. xxij. qͦ ꝯdēnat illos: vthereticos: hec ſic incipit.Ad perpetuam rei memoriā. Quia quorūdā mētes: ſic pater mēdacijdr̄ excecaſſe ꝙ noſtris ꝯſtitutiōibus quaꝝ vnaincipit. Ad conditore canonū. Altera vero. Cūinter nōnullos: nō abſqꝫ multa temeritate: niſiſit detrahere: ⁊ nitūtur ⁊cͣ. Caſus igitur ſeu ſnīahuiuis conſtitutionis eſt. Dn̄s Ioanes antequāiſtam tertiam conſtitutionē feciſſet: quia quodāduas alias prius promulgauerat de cōſilio cardinalium: et aliorum prelatorum: et magiſtrorum. Et in prima que incipit Ad conditorem:declarauit: ꝙ reſeruatio fecta per Nicola. quartū papam de bonis mobilibus et immobilibusfratrum minorum: preſentibus et futuris: quātum ad proprietatem ⁊ dominium ſibi: et Romane eccleſie ſimplici vſu facti duntaxat fratribus reſeruato: predictis fratribus: et multis alijs non profuit: ſed obfuit: prout magiſtra ipſa rerum experientia declarauit quod