Titulus. XII.
ſeu congregatione exiſtentes cōiter viuant. Etiſte ſufficiens eſt: ſed nō ad longū tēpus. Et ideoapoſtoli hūc modū viuēdi fidelibus in hieruſalem conſtituerūt: quia preuidebant per ſpm̄ſanctum: ꝙ nō diu in hieruſalē cōmorare habereſtum ꝓpter ꝑſecutōes ⁊ iniurias illatas a iudeistu ꝓpter inſtantē deſtructionē ciuitatis ⁊ getis:vnde nō fuit neceſſariū niſi ad modicū tempusꝓuideri. Et ꝓpter hoc trāſeuntes ad gentes inquibus firmāda ⁊ perdurāda erat eccleſia: hūcmodū viuēdi nō legūtur inſtituiſſe. Etſi dicat̉ꝙ per hūc modū viuēdi poteſt cōmitti fraus ⁊furtū per diſpēſatores: vnde nō videt̉ cōueniēsinodus. Reſpondet̉ ꝙ hoc eſt cōmune in omnimodo viuēdi: quibus aliqui adinuicē cōuiuūtIn hoc aūt tāto minus quāto difficilius cōtingere videtur: ꝙ perfectionē vite ſectantes fraudem cōmittāt. Adhibet̉ etiam contra hoc remediū per ꝓuidam diſpenſatōnē fideliū. Unde abapoſtolis electi ſunt Stephanꝰ ⁊ alij qui ad hocofficiū idonei reputabātur ¶ Eſt ſecundus modus viuēdi in pauꝑtate volūtaria: vt ſcꝫ habentes poſſeſſiones in cōi de eis viuāt: ⁊ ſingulis ꝓuideat̉: ꝓut cuiqꝫ opus fuerit ſicut obſeruat̉ inplurimis monaſterijs ⁊ quaſi in om̄ibus monachoꝝ. Et hic eſt etiā conueniēs modus ⁊ laudabilis. Nec ꝑ hoc aliquid deperit perfectioni adquā tendūt paupertatē voluntariā aſſumētes.Poteſt enim fieri ꝓ vnius fere vel paucoꝝ ſolicitudine: vt poſſeſſiones debito modo ꝓcurent̉⁊ ſic alij abſqꝫ alia temporaliū ſolicitudine remanentes: libere poſſunt ſpūalibus vacare quodeſt fructꝰ volūtarie pautꝑatis: nec etiā illiſ aliꝗddeperit de perfectione vite: qui hac ſolicitudinēꝓ alijs aſſumūt. Quod enim amittere vidēturin defectu quietis: recuperāt in obſequio charitatis: in quo etiā perfectio vite cōſiſtit. Nec etiāper hūc modū viuēdi cōcordia tollit̉ occaſionepoſſeſſionū cōmuniū. Zales enī debēt voluntariam pauꝑtatē aſſumere: qui temporalia contēnant. Et tales ꝓ tꝑalibus cōibus diſcordare nōpoſſunt: p̄ſertim cū ex tꝑalibus nihil p̄ter neceſſaria vite habeāt expectare. Et cū diſpenſatoresoporteat eſſe fideles: nec ꝓpter hoc ꝙ aliꝗ hocmodo viuedi abutātur: hic modus viuēdi pōtimprobari: cū ⁊ bonis male vtant̉ mali: vt patetin euchariſtia: ⁊ malis bene vtant̉ boni. ¶ Tertius modus viuēdi volūtariā paupertate ſectātibus eſt: vt de laboribus manuū ſuarū viuāt.Que quidē viuēdi modū Paulus apl̓s ſequebat̉ ⁊ alijs obſeruandū ſuo exēplo ⁊ inſtitutiōedimiſit. Dr̄ enī. ij. ad Theſ. iij. Nō gratis panemmāducauimus ab aliquo: ſed in labore ⁊ fatigatione nocte ⁊ die operātes: ne quē veſtrū grauaremꝰ. Et infra. Cū eſſemus apud vos: hoc ip̄mdenūtiabamus vobis: quoniā ſi quis non vultoperari nō māducet. Iſte igitur modus eſt etiāconueniēs ⁊ bonus. Nec eſt hoc vanū vt ꝗdam
obijciūt ſcꝫ terrena dimittere: vt iterū acquirāt̉ꝑ labores manuū: qꝛ diuitiarū poſſeſſio: ⁊ ſolicitudinē requirebat in ꝓcurando: vel ſaltem cuſtodiendo ⁊ affectum homīs ad ſe trahit: quodnō accidit: dū obſequijs ꝑ laborē manuū quotidianū victū acquirere ſtudet. Sed ⁊ acquirendū ꝑ laborē manuū victū: qͣꝫtū ſufficit ad nature ſuſtētationē: modicū tēpus ſufficit ⁊ modicaſolicitudo neceſſarla ē. Sꝫ ad diuitias cōgregādas: vel ſuperfluū victū querēdū ꝑ labore manuū: ſicut ſeculares artifices faciūt: oportꝫ multum tꝑis ponere ⁊ multa folicitudinē adhibereNec eſt contra qd̓ dn̄s ait. Nolite ſoliciti eſſe.Math. vi. Nō enī ꝓhibuit laborē manuuꝫ: ſedanxiā ſolicitudinē mētis ꝓ neceſſarijs vite laborādo ⁊ alia faciendo quod in ſe eſt: quaſi cū hisetiā dubitet homo ne habeat vnde viuat. Si .n.ex diuina ꝓuidētia ſuſtētatur aues: que nō poſſunt laborare illis laboribuſ ꝗbus homīes ſibineceſſaria acquirūt: ⁊ ſunt aues ip̄e inferioriscōditionis: multomagis ꝓuidebit hominibus.Nec etiaꝫ poteſt iſte modus reprobari ex eo ꝙalicui hͦ nō ſufficiat: vt qꝛ infirmus ⁊ debilis eſtnō valēs laborare qͣꝫtum ſufficit ad victum ſibineceſſariū. Nō enī ꝓpter defectū qui in paucioribus accidit: aliqua ordinatio repudianda eſt.Hoc enī ⁊ in naturalibus ⁊ in volūtarijs ordītionibus accidit. Nec eſt aliꝗs modus viuēdiꝑ quē ita ꝓuideatur homini: quin poſſit aliodo deficere. Nā ⁊ diuitibꝰ etiā poſſunt aliquatdo diuitie furto ⁊ rapinia auferri. Remanet tn̄remediū aliquod circa dictū modū viuēdi: vtſcꝫ cui ꝓprius labor nō ſufficit ad victū ꝓpriū:ſubueniat̉ per aliū eiuſdē ſocietatis qui plꝰ poſſit laborare qͣꝫ ſibi ſit neceſſariū: vel ꝑalios qudiuitias poſſidēt: ẜm legē charitatis ⁊ amicitinaturalis: qua vnus ſubuenit alteri. Sed necobſtat ſi dicat̉ ꝙ oportebit talis multuꝫ temꝑiponere in laborādo: ⁊ per ꝯn̄s parū vacare porūt ſpūalibus. Nam ad victū neceſſariū paucſufficiūt ⁊ paucis tales ſint ꝯtenti. Unde nō mitum impediūtur ab operibus ſpūalibus: cū nehabeāt exponere multū tēpus in operando manibus: cū etiā operādo poſſunt cogitare de deo⁊ deū laudare: ⁊ alia hiꝰ facere. Poſſunt etiā abalijs beneficijs ſubleuare. Et licet operatio manuū valeat ad ocium vitandū ⁊ carnē edomandam: nō tn̄ ꝓpter hoc aſſumitur volūtaria paupertas: quia ⁊ alijs modis poteſt edomari caro⁊ ocium vitari. Et eſt quartus modus pauttis: ſcꝫ vt paupertatē voluntariā ſectātes: omrſua dimittētes: viuāt de his que dāt̉ eis ab alijselemoſynaliter: nō habētibus tales poſſeſſiōesvel redditus in cōmuui vnde valeāt ſibi ꝓuideri. Et hunc modū viuēdi videt̉ dn̄s cū ſuis diſcipulis obſeruaſſe. Dr̄ enī Luc. viij. ꝙ mulieresquedā ſequebant̉ eū: miniſtrates ei de facultatibus ſuis. ⁊ iſte eſt optimuſ. Nec enim eſt incōue