Capituluꝫ.III.

¶ De conſilio paupertatis.¶ Cap. iij.Irca paupertaque etiā īter ꝯſilia dn̄i ponit̉: erratūeſt a quibuſdā. Nā aliꝗ ita cōmēdauerūt: vt aſſereret: nulli etiā laico licitū eſſe habere aliꝗd ꝓpriū: ſꝫ dānabile fore. Qui hereticideclarāt̉ vocati apoſtolici: vt habet̉. xxiiij. q. iij.quidā. Un̄ ⁊. b. Hiero. dic̄ laicis licitū eſſe poſſidere tꝑalia: ſed nō niſi ad vſum .i. ita ꝙ nō abutantur eis. xij. q. i. duo. Quinīmo etia ⁊ clericisſecularibus licet habere ꝓpriū: vt ponitur. xij.q. i. per totū. Nec obſtat ꝙ dn̄s ait. Luc. xiij. Niſi quis renūtiauerit om̄ibus que poſſidet: nonpoteſt eſſe meus diſcipulus. Nā diſcipulatꝰ xp̄ipoteſt intelligi dupliciter. Uno modo large: prout ſcꝫ importat obſeruantiā mādatoꝝ xp̄i: ſicutfuit Nicodemꝰ: Ioſeph: ⁊ hiꝰ. ⁊ his oportet om̄ibus renūtiare tꝑalibus mēte: ita ſcꝫ ꝙ nil deo ⁊mandatoꝝ eius obſeruatōni p̄ponāt. Secundomodo ꝓprie ⁊ ſtricte: ꝓut importat ſtatū ꝑfectionis ⁊ obſeruantiā cōſilioꝝ: qualē ſtatū tenuerūtapoſtoli cū xp̄o cōuerſantes: ⁊ iſtos oportet om̄ibus renūtiare affectu ⁊ effectu: vt nil habeāt ꝓpriū in particulari: ſicut eſt ſtatus religioſorumvt. xij. q. i. Non dicatis. ⁊ in al̓. c. Et de his ꝓprieloquebat̉ xp̄s. Quidā etiā ita cōmendāt pauꝑtatem: vt dicat in ea cōſiſtere ꝑfectionem creaturerationalis. Sed. b. Tho. 2ª 2ᵉ. reprobat oſtēdēspoſt Ioh. caſſ. in coll̓. p̄ma. Moīſi: nō in ea cōſiſtere perfectionē: ſed eſſe inſtrumētū ⁊ īductiuūad ꝑfectū. Et apl̓s ad coll̓. iij. ait. Suꝑ omīa charitatē habete: que eſt vinculū ꝑfectionit nō dicitpauꝑtatem: ſed charitatē eſſe vinculū ꝑfectiōisChriſtus etiā poſtqͣꝫ dixit. Si vis ꝑfectuſ eſſe: vēde om̄ia que habes ⁊ da pauꝑibus: ſubdidit. Etſeq̄re me: vt innueret nō in pauꝑtate tm̄ ſed magis in ſequela xp̄i: que eſt maxime ꝑ charitatemcōſiſtere ꝑfectionē. Alij vero ecōtra d̓teſtati ſūtpauꝑtatem: vt omnē graduꝫ pauꝑtatis ⁊ expropriationis temporaliū reprobaret ⁊ illicitū dicerent: ſed ⁊ hos reprobat. b. Tho. iij. cōtra gētilesc. cxxvi. ⁊. cxxviij. Dicit enim. Quid ſentiendumſit de pauꝑtate ex diuitijs cōſideremus. Exteriores quide diuitie neceſſarie ſunt ad bonū virtutis: cum per eas ſuſtentemus corpus ⁊ alijs ſubueniamus. Oportet aūt ꝙ ea que ſunt ad finemex fine bonitatē accipiāt. neceſſe ergo eſt: vt exteriores diuītie ſint aliqd̓ bonū homīs: nō tn̄ pͥncipale: ſed quaſi ſecūdariū. Nā finis principaliterbonū eſt. Alia vero ẜm ꝙ ordinant̉ in finē: propter hoc quibuſdā viſum eſt: vt v̓tutes ſint maxima boria homīs. Diuitie aūt q̄dā minima bona. Oportet aūt ꝙ ea que ſunt ad finē: modumaccipiāt ẜm exigentiā finis. intm̄ ergo diuitie ſūtbone: inqͣꝫtū ꝓficiūt ad vſum virtutis. Si veroiſte modus excedat: vt ꝑ eas impediat̉ vſus nō

iam inter bona cōputanda ſunt: ſed inter mala.Unde quibuſdā accidit bonū eſſe habere diuitias qui ſcꝫ eis vtūtur ad virtutes. Quibuſdammalū eſt eas habere: quia ꝑ eas a virtute retrahūtur: vel nimia ſolicitudine: vel nimia affectione ad eas: vel mētis elatione ex eis cōtingente.Sed cum ſint virtutes actiue vite ⁊ cōtemplatiue: aliter ⁊ aliter vtreqꝫ diuitijs indigēt. Nā virtutes cōtemplatiue indigēt eis ad ſolam ſuſtētationem nature: virtutes actiue indigēt eis ⁊ adhoc ⁊ ad ſubueniendū alijs: cū quibus cōuiuēdum eſt. Unde ⁊ cōtemplatiua vita etiā in hoc ꝑfectior: paucioribus indiget. Ad quam quideꝫvita pertinere videtur: ꝙ totaliter homo diuīsrebus vacet. Quā quide perfectionē ſectantibꝰminimū de exterioribus diuitijs ſufficit ſcꝫ qͣꝫtūeſt neceſſariū ad ſuſtentationē nature. Un̄ apl̓si. Thi. vi. ait. Hn̄tes alimenta: ⁊ quibꝰ tegamur:his cōtenti ſumus. Paupertas igit̉ laudabiliseſt: inqͣꝫtum homine liberat ab illis vicijs ꝗbusper diuitias alique implicātur. Inqͣꝫtum aūt ſolicitudinē tollit que ex diuitijs conſurgit: eſt vtilis quibuſdaꝫ: qui ſcꝫ ita ſunt diſpoſiti: vt circameliora occupetur: quibuſdā vero nociua: quiab hac ſolicitudine liberati: in peiores occupationes cadūt. Unde. b. Greg. in. vi. moral̓. ait. Sepe qui occupati vnde humanis vſibus viueretgladio ſue quietis extincti ſunt. Inqͣꝫtum veropaupertas bonū quod ex diuitijs ꝓuenit ſcꝫ ſuſtētationē ꝓpriam ⁊ ſubuentionē alioꝝ impeditmalū eſt ſimpliciter. Malū enim eſt inqͣꝫtū ſubuentio. qua in tꝑalibus ꝓximis ſubuenitur: ꝑmaius bonū poteſt recōpēſari ſcꝫ per hoc ꝙ hodiuitijs carens liberis poteſt diuinis ⁊ ſpūalibꝰvacare. Bonū aūt ſuſtentationiſ ꝓprie adeo neceſſariū eſt: ꝙ nullo alio recōpenſari poteſt. nullius enim boni obtentu debet homo ſuſtentationem vite ſibi ſubtrahere. Pauꝑtas igitur talislaudabilis eſt: cū homo a ſolicitudinibꝰ terreniſliberatus: liberius diuinis ⁊ ſpūalibus vacat:ita tn̄ ꝙ cum ea remaneat facultas homini perlicitū modū ſuſtentādi ſeip̄m: ad quod non multa requirūtur. Et quāto modus viuēdi in paupertate minorē ſolicitudinē exigat tāto paupertas eſt laudabilior: nō aūt quāto pauꝑtas fuerit maior. Nō enim pauꝑtas in ſe eſt bona: ſedinqͣꝫtum liberat ab illis: quibus impedit̉ homoquo minus ſpūalibus bonis intēdat. Unde ẜmmodum quo homo liberat̉ ab impedimētis p̄dictis: eſt mēſura bonitatis eius. Et hoc eſt cōeom̄ibus exterioribꝰ que intm̄ ſunt bona inqͣꝫtūꝓficiunt ad virtutem: non autem ſecundum ſeipſam.¶ §. I.Eſt autē quadruplexmodꝰ ſectandi voluntariā pauꝑtatē ẜm. b. Tho.vbi ſupra. c. cxxx. Et primus modus eſt vt de p̄cio poſſeſſionuꝫ venditaꝝ: aliꝗ in vno collegio