Capitulū.II.

Placet tibi rex conſiliū meū: peccata tua elemoſynis redime. d̓ pe. di. i. Quāobrem. Quādo autem elemoſyna cadat ſub precepto ⁊ quādo ſubconſilio: habes plene declaratū in ſecūda parteti. i. c. xxiiij. de inhumanitate.¶ De conſilijs euangelicis. Et primo de cōſilio¶ Capi. ij.obedientie.Uia optimuꝫ hominis eſt: vt mēte deo adhereat ⁊ rebus diuinis. Impoſſibile eſt aūt ꝙhomo intenſe circa diuerſa occupet̉: ad hoc ꝙ liberius mēs hominis ferat̉ in deū. inꝗt b. Tho.in. iij. cōtra gentiles: dant̉ indiuidua lege: ꝯſiliaquibus homīesʸ ab occupationibꝰ vite p̄ſentisretrahant̉: qͣꝫtum poſſibile eſt vitā agēti terrenāNō eſt aūt hoc ita homini neceſſariū ad iuſticiāvt ſine eo iuſticia eſſe nō poſſit in ip̄o. Nō enimvirtus ⁊ iuſticia tollitur: ſi homo ẜm ordine rationis: corporalibus ⁊ terrenis rebꝰ vtatur. Etideo huius diuine legis admontiones: dicūturconſilia nō precepta: inqͣꝫtum ſuadetur hominivt ꝓpter meliora minus bona p̄termittat. ¶ Decupatur autē humana ſolicitudo ẜm cōmunemmodum humane vite erga tria. Primo quideꝫcirca ꝓpriam ꝑſonam quid agat aut vbi cōuerſetur. Secūdo circa perſonas ſibi cōiunctas: ꝓcipue vxorē ⁊ filios. Tertio circa res exteriorēꝓcurandas: quibus homo indiget ad ſuſtētationem vite ad amputandā igit̉ ſolicitudinē circares exteriores datur in lege diuina conſiliū paupertatis: vt ſcꝫ res huius mūdi abijciat: quibusanimus eius per ſolicitudinē aliquā implicaripoſſet. Hinc ē ꝙ dn̄s dicit. Mah̓i. xix. Si vis ꝑfectus eſſe: vade ⁊ vende omnia que habes ⁊ dapauperibus: ⁊ ſequere me. Ad amputandā aūtſolicitudinē vxoris ⁊ filioꝝ: datur homini conſilium de virginitate vel caſtitate ſeruāda. Hinceſt quod dr̄. i. Cor. vij. De virginibus autē preceptum dn̄i nō habeo: conſiliū aūt do. Et huiꝰ conſilij rationē aſſignās ſubdit. Qui ſine vxore eſtſolicitus eſt: que ſunt mundi cogitat quō placeat deo. Qui aūt cū vxore eſt ſolicitus eſt: queſunt mundi cogitat quomodo placeat vxori⁊ diuiſus eſt. Ad amputandam aūt ſolicitudinēhominis circa ſeip̄m: datur conſiliū obedientieper quam homo diſpoſitionē ſuoꝝ actuū ſuperiori cōmittit ꝓpter quod dicitur Hebre. vlti.Obedite p̄poſitis veſtris et ſubiacite eis: ipſi enīperuigilant quaſi rationē reddituri pro aīabusnoſtris. Ꝙ ſūma hominis perfectio in hoc conſiſtat ꝙ mens hominis deo vacet. Ad hanc aūtmētis vacationeꝫ predicta tria maxime videturdiſponere: cōueniēter ad perfectionis ſtatū ipſapertinere vidētur: non quaſi ipſe ſint perfectiones: ſed quia ſunt diſpoſitiōes quedā ad perfe

ctioneꝫ: que in hoc cōſiſtit ꝙ mēs hominis deovacet. Et hoc expreſſe oſtendunt verba dominipaupertatē ſuadentis. Si vis perfectus eſſe ⁊cͣ.ſubdens. Sequere me: quaſi in ſua ſequela ꝑfectionis conſtituēs vitā. Poſſunt etiā p̄dicta triadici perfectionis ſigna ⁊ effectus. Cū enī mensamore ⁊ deſiderio alicuiꝰ rei vehemēter afficit̉conſequens eſt vt alia poſtponit. Ex hoc ergo ꝙmens hominis feruēter amore ⁊ deſiderio ī diuina fertur: in quo perfectionē conſtare manifeſtū eſt: ſequit̉ ꝙ omnia que poſſunt ip̄m retardare: quo minus feratur in deū abijciat: nō ſolum caram vxorē ⁊ ꝓlis affectū ac reꝝ exterioꝝſed etiam ſui ipſius. Et hoc ſignificāt verba ſcripture. Dicitur enim Cant. viij. Si dederit homoomnē ſubſtantiā ꝓ dilectione: quaſi nihil deſpicit eam. Et Math. xiij. Simile eſt regnū celorūhomini negociatori querēti bonas margaritasinuēta aūt vna ⁊cͣ. Et phi. iij. Que mihi aliquando fuerūt lucra: arbitratꝰ ſū vt ſtercora: vt xp̄ilucrifaciā. ¶ Adde quia ſignū maxme et perſecte amicicie vnius ad alterū eſt: cū ſe ⁊ ſuo amico dat. Sic cum per pauꝑtatem offerat quis bona exteriora deo: per caſtitatem corpus: qꝛ maximas delectationes eius ſcꝫ venereas ſibi aufert: ⁊ voluntatem propriam quo nil maiuſ: datprelato cuiuſ volūtati ſe ſubijcit loco dei: ⁊ ideoper iſta ſignificatur ꝑfecta amicicia eius ad deūQuia igitur p̄dicta tria: diſpoſitiones effectus ⁊ſigna ſunt ad perfectiomem conueniēter ꝗ predicta deuouent deo: dicūtur eſſe in ſtatu ꝑfectnis: perfectio aūt ad quam p̄dicta diſponunt:vacatione mentis ad deum conſiſtit. Unde p̄dictoꝝ ꝓfeſſores religioſi dicūtur: quaſi ſe ⁊ ſua ꝑmodum ſacrificij deo dedicātes. Religio enimin cultū diuino cōſiſtit: vt in oblationibus ⁊ ſacrificijs: ⁊ hiꝰ. Hec b. Tho. in. iij. cōtra gētiles. c.cxxv. Et. xiiij. q. i. dicitur. Ubi cōſiliū datur offerentis eſt arbitrium: vbi vero preceptum neceſſitas ſeruientis.¶ 8. I.De obediētie poto etalijs votiſ. Sciendū ꝙ ſtultum viſum eſt aliquibus obligare ſe voto ad obedienduꝫ alicui autquodcūqꝫ ſeruandū: inducētibus hanc rationēUnūquodqꝫ bonū quāto liberius agitur: tantovirtuoſius eſſe videtur. Quāto enim ex maiorineceſſitate quis ad aliquid obſeruandū aſtringitur: tāto minus libere id agere videtur. Uidetur igitur derogari laudabilitati virtuoſorumactuuꝫ ꝓ hoc ꝙ ex neceſſitate obediētie vel voti fit ¶ Sed hoc reprobat b. Zho. iij. cōtra gentiles. c. cxxxiij. tripliciter. Primo dicit. ꝙ ꝗ hocdicūt vidētur ignorare diuerſitatē neceſſitatuꝫEſt enim triplex neceſſitas. Quedā ex coactiōe.quedā ex interiori inclinatione. quedam ex fineEt prima quidē neceſſitas laudē virtuoſoruꝫactuū diminuit: qꝛ ꝯtrariat̉ volūtario. Coactū