Capituluꝫ. VIII.

ſūt tres excluditur ſingl̓aritas atqꝫ ſolitudo: ſāctus Tho. i. parte. q. xxx. arti. iij. dicit ꝙ hoc ꝓuenit ex eo ꝙ cū ml̓tipliciter dicatur vnū: vno mōmagiſter accipit. Nam vnum pōt accipi ꝓut eſtprincipium numeri: ex continui diuiſionē cauſati: ⁊ ſic eſt accidens: ⁊ nō predicatur de eo niſi methaphorice ſicut alie ꝓprietates corporaliuꝫ. Etpoteſt accipi tranſcendēter. Et vere de deo predicatur ſignificās illam rem de qua predicaturaddendo negationē: quia vnum ſignificat remindiuiſam: vt cū dicitur ꝑſona eſt vna: vnam ſignificat ꝑſonam indiuiſam: ⁊ ſimiliter d̓ alijs dicatur. ¶ Tertius ꝙ equalitas ⁊ ſimilitudo nihilponunt: ſed priuat: ſicut termini numerales: di.xxxi. Qd̓ intelligit: quia cū dicitur pater ē equalis filio .i. non maior nec minor. Eodē modo pater eſt ſimilis filio .i. nec diuerſus nec alienꝰ. Sāctus Tho. prima ꝑte. q. xlij. ar. i. dicit ꝙ filius eqͣlis eſt patri in magnitudine ꝑfectionis non autēmobilis: ita ꝙ poſitiue p̄dicatur. Similitudo etpoſitiue p̄dicatur. Nam vnū in quantitate cauſat equale ⁊ vnū in qualitate cauſat ſimile: ſicutvnū in ſubſtantia cat idem: vn̄ ſicut in deo ē qͣntitas ꝑfectionis: ita ē ibi equalitas. Et ideꝫ de ſimilitudine dicatur: qm̄ ibi non eſt qualitas queę accidens ſed ꝑfectio dei ſiue diuina ẜm quamdiuine ꝑſone dicūtur ſimiles. ¶ Quartus articulus ꝙ premiū in angelis p̄ceſſit merita: diſt. v.in. ij. ſenten. Sanctus Tho. ibidem ⁊ pͥma ꝑte. q.lxij. ar. iiij. dicit ꝙ ſoli deo beatitudo ꝑfecta ē naturalis: cuilibet aūt creature n̄ eſt naturalis: ſedvltimus finis. Quelibet aut res ꝑ ſua oꝑationēad vltimū finem ꝑtingit: que quidē oꝑatio in finem ducēs: vel eſt factuua finis: qn̄ finis nō excedit virtutē eius quod oꝑatur ꝓpter finem: ſicutmedicatio eſt factiua ſanitatis: vel ē meritoria finis: qn̄ finis excedit virtutem oꝑantis: ſicut eſtbeatitudo. Un̄ angeli poſt primū actū charitatisquo beatitudinem meruerūt: ſtatim beati fuerunt. ¶ Quintus ꝙ nihil de cibis tranſit in veritatē humane nature: di. xxx. in eodem. ij. SanciTho. pͥma ꝑte. q. vl. ar. peuul. dicit ꝙ eiuſdē ratnis eſt: ꝙ aliqua forma poſſit fieri in aliqua materia: ⁊ poſſit ꝓpriam materia deſerere: qꝛ oīa generabilia ſunt corruptibilia ⁊ econuerſo. Manafeſtum eſt aūt ꝙ aīa hūana pōt deſerere ꝓpriaꝫmateriā: ergo pōt fieri in alia materia. Itē multiplicatio materie vel ē ẜm quantitatē tm̄: vt in rarefactione: vel ẜm ſubiectū materie: ⁊ hoc vel ꝑcreatione: vel ꝑ conuerſionē: non ꝑ creationemqꝛ ẜm. b. Greg. omnia ſūt ſimul creata ẜm materiam: ergo ꝑ ꝯuerſionem alimenti in veritatemhūani corꝑis. Un̄ ph̓s dicit: ꝙ alimentū nutritinqͣꝫtum eſt potentia caro. ¶ Sextus ꝙ ſemē eſtde ſubſtantia patris: di. e. ſ. xxx. in eodem. ij. ſent.Sanctus Tho. i. ꝑte. q. vlti. ar. vlti. dicit ꝙ cōmune habet ſe ad determinatū: vt imperfectum adꝑfectum. Alimentū aūt primo accipit quandam

virtutem cōmmunem reſpectu omniū partiumcorꝑis ⁊ in ſine determinatur ad hāc veſ illam.Un ſi retiueret naturā eius a quo reſoluit̉: tūciā eſſet recedens a natura generantis: qꝛ in viacorruptionis exiſtens: ⁊ ſic nō haberet virtutemꝯuertēdi aliud in ſimilē naturā: ſi v̓o retineretvirtutē eius a quo reſoluit̉: tunc cū eſſet contractū ad determinatā ꝑtem agentis: n̄ eſſet mouēsad natura totius generādi: ſed ꝑtis: ⁊ ſic non gneraret̉ completū in natura ſed imꝑfectū. ¶ Sptimus articulus: ꝙ aīa humana ſeꝑata a corꝑeſit ꝑſona: di. v. iij. ſen. Sanctus Tho. ibidem dicit ꝙ hoc ꝯſonat opinioni platōis: qui poſit ꝙhomo non ē aliquid conſtitutū ex aīa ⁊ corporefed eſt aīa corꝑe induta. Sed hec opinio ſtare n̄poteſt: quia ſic aīa corꝑi accidentaliter adueīret⁊ ex eis non fieret vnū per ſe. Unde hoc nomenhomo de intellectu eſt aīa ⁊ corpus: nō ſignificaret vnum corpꝰ ꝑ ſe ſed ꝑ accidens. Et ſic n̄ eſſetin genere ſubſtātīe. ¶ Octauus arti. ꝙ xp̄s in triduo quo anima a corꝑe fuit ſeꝑata: fuit homo:di. xxij. ein̄ſdem tertij. Sanctus Tho iij. parte. q.l. arti. iiij. dicit ꝙ mors ꝓuenit ex ſeꝑatione anime a corꝑe. Cum igitur anima xp̄i a corꝑe fueritſeparata igitur xp̄s mortuus fuit: ergo non fuithomo ſed homo mortuus. Magiſter Sene. autcredidit ꝙ ſiue ſit coniuncta anima ⁊ corpus ſiue non: aliud eſt homo qd̓ eſt falſū: quia vt dicitb. Tho. pͥm aparte. q. lxxv. arti. iiij. Illud ē homoquod oꝑationes hominis oꝑatur. Cū igitur ſentire ſit oꝑatio hominis: ⁊ in triduo n̄ fuit ſentire:gitur non fuit homo in illo triduo. ¶ Nonus articulus ꝙ ſacramenta veteris legis nullo modoiuſtificabat: etiā ex charitate facta: di. i. quarti ſētentiaꝝ. Sanctus Tho. ibidem dicit. Abſurduꝫeſt ꝙ labores ſanctorum in hiꝰ ſacramētis deoaccepti non fuerint: ⁊ ꝙ opus virtutis poſſit eēn̄ meritoriū: ⁊ ideo tenet̉ cōmuniter ꝙ vſus eoruꝫ meritorius eſſe poterit: ſi ex charitate factūfuiſſet. Aliqui tamen excuſant magiſtrū: dicentes ꝙ intellexerit de opere operato: licet operatio ex charitate facta meritoria eſſet ¶ Decimusarticulus ꝙ baptizati baptiſmo Ioannis nō ponentes ibi ſpem non rebaptizabantur: diſ. ij. eiuſdem. Sanctus Tho. ibidem dicit: ꝙ opinio magiſtri videtur fuiſſe: ꝙ qui referebant Ioannisbaptiſmū ad chriſtū ex gratia chriſti ⁊ baptiſmoIoannis fiebat quaſi vnum quid ⁊ ideo non indigebant niſi mannum impoſitione ad ſuſceptōnem ſpiritus ſancti. Sed quia ſacramenta nouelegis ex opere operato efficaciam habent. Ideovidetur ꝙ ſpes ⁊ fides illius qui baptiſmum ſuſcipit: nihil faciat ad ſacramētum: qͣꝫuis poſſit facere ad rem ſacramenti impediendam vel ꝓmouendam: vnde neceſſe erat baptiſmo chriſti baptizari maxime quia in Ioannis baptiſmo forma debita baptiſmi n̄ erat vnde oportebat iterari: quia hoc eſt generale in om̄ibus ſacramētis: