Capituluꝫ.IIII.

iudeorum babilonica ē ſoluta captiuitas. Multo magis ceteri. Naꝫ Socrates ſtructor Platonis magiſtri Ariſtotelis: poſt eſdram dicitur docuiſſe. Noſtros tn̄ n̄ omnes orpheus: linus: muſeus: ⁊ ſi ꝗs alius inter grecos extitit phūs antiquitate tꝑis p̄ceſſeruūt. Uerūtū noſtri veri ſapientes abraam: Iſaac: ⁊ Iacob: ⁊ ip̄e Moīſes p̄ſatis grecis annis ⁊ dignitate inueniūtur priores.De Abraam dicitur ꝙ fuit magnus aſtrologus⁊ eam egyptios docuerit: ꝑtem tn̄ ſanam: nō mathematicam falſaꝫ. Eo quippe tꝑe quo Moīſesnatus eſt: fuiſſe reꝑitur athalas ille magnꝰ aſtrologus: quo fertur cel̓ ſubmiſiſſe lacertas ꝓmethei frater: maternus auus mercurij maioris: ꝙcepit multaꝝ artiū doctor diſcipulos plurimoserudire. Ubi cepit ergo regnāte Romulo latexiſrael ꝓfluere de fontibus ſaluatoris illi lauduꝫcupidi ex ꝓphetis ſanctis potati: tradiderunt q̄neſciebant: vana p̄ſumptione illoꝝ textus ⁊ verbotenus coloratos mutantes: ⁊ ꝯtra intentionēſpūs ſancti cū veritate repugnare gloſātes: hecille. Sic ⁊ in li. platōnis plura īueniūtur de verbo dei dicta: ſed nō eo intellectu quo vera fidesſatetur. Nō ergo ab illis riuulis turbidis: erroribus adiunctis: aqua ſapientie hauriēda ē: ſedad fontem limpidiſſimū ſacre pagine recurrēdūita ſuauiſſimum: vt qui bibūt me adhuc ſitient.Eccͣi. xxiiij. dicat ip̄a ſapientia ¶ Quinto cōſiderandū ꝙ vt dicit. b. Au. ⁊ habetur diſ. xxxvij. Siquid veri de deo Sybille ⁊ Orpheusī alijue gētium vates ac ph̓i dixerūt: valet quidem ad paganoꝝ vanitatem reuincēda nō ad iuſtoꝝ .ſ. queſunt fidei ⁊ xp̄iane religionis auctoritatem complectenda. Quantum .n. diſtat de xp̄i aduentu inter p̄dicationem angeloꝝ ⁊ confeſſionē demonūtm̄ inter aucͣtem iſtoꝝ ⁊ curioſitatem ſacrilegarūſcripturaꝝ: ſi qua enim dixerūt gentiles ph̓i concernentia fidem que ex ſcripturis ſacris n̄ hauſerint: a demonijs potuit eis reuelari. Unde dic̄idem. b. Au. in. iiij. de tri. Cū philoſophi illi ethnici ad hec vidēda .ſ. q̄ ſūt fidei: nullo mō eſſent idonei: nec ad illud quidem digni habiti ſunt: vt eisiſta per ſanctos angelos nunciarentur: ſiue foriſecus per ſenſum corporuꝫ ſiue interioribus reuelationibus in ſpiritu expreſſis ſicut patribusnoſtris vera pietate p̄ditis: hec monſtrata ſūt poteſtates enim aeree: ſuperbe atqꝫ ſallaces: etiamſi quedam de ſocietate ⁊ ciuitate ſanctoꝝ: ⁊ veromediatore a ſāctis ꝓphetis ⁊ angelis audita perſuos vates .ſ. poetas ⁊ philoſophos dixiſſe reperiūtur id egerūt: vt per hec aliena vera etiam fideles dei ſi poſſent ad ſua falſa reducerēt. Deusautem per neſciētes egit: vt veritas vndiqꝫ reſonaret fidelibus in adiutorium: impijs in teſtimoniuꝫ: hec ille. Non ergo ſunt legendi: niſi ab eisquos oportet eis orthodoſam fidem feruentiuspredicare. Sed quia nunc nō ſunt pagani interchriſtianos cōuerſantes: vt olim quos oporteat

auctoritatibus ſuorum gentilium reuincere: vtquid perditio temporis hec? Quare non potiusſacris ſcripturis inſudandū: ⁊ canonibus ꝗbusfideles erudiātur. Hinc Hiero. diſtī. xxxvij. ait.Nonne videt̉ nobis in vanitate ſenſus ⁊ obſcuritate mentis ingredi: ꝗ diebus ac noctibus dialetica arte torquētur: ⁊ dialeticorū tendiculis: q̄non tam argumenta qͣꝫ quedam vmbre que cito tranſeunt diſſoluūtur. Qui phyſicus perſcrutator oculos trans celum leuat ⁊ vltra ꝓfunduꝫterrarum ⁊ abyſſi: in quoddam inane demergitur: qui iambum feruet: qui tantam metrorū ſiluam in ſuo ſtudioſus corde diſtinguit ⁊ cōgerit.¶ Sexto animaduertendum eſt ꝑiculum indeīminens ex tali ſtudio: niſi ſit bene firmatus ⁊ timoratus in fide: videlicet ſubuerſio mētis: ⁊ deductio ad incredulitatem: vnde in ꝓuerbium deci ſolet. Raro magnus philoſophus bonus catholicus: hīc apl̓us. i. ad Corin. ij. dicit ſapientiaꝫin myſterio abſconditam .ſ. dei filiū incarnandūvel incarnatum: nullus principum huius ſeculiid eſt philoſoporum ẜm glo. cognouit. b. Hiero.quoqꝫ his inſtructus: poſtqͣꝫ ab angelo ꝑcuſſusꝓpter nimium affectum ⁊ ſtudium ad huiuſmodi videns periculum inquit ad Damaſum papāin omel̓. de prodigo filio qui perierat: demonuꝫcibus eſt. Carmina poetarum ſecularis ſcientiaRhetoricorum pompa verborum. Nulla ibi ſaturitas veritatis: nulla iuſticie refectio reperit̉.Studioſi earum in fame veri et virtutum penuria ꝑſeuerant: hec ille. Et ideo dimiſſis ſiliquijsporcorum: doctrinis gentilium que inflant nonſatiant: accedēdum eſt ad conuiuium celiſtis patrie in domo eccleſie. In menſa ſcripture ſacreque nobis pārata ē aduerſus eos qui tribulātnos. ¶ Ꝙ ſit periculoſum his gentilium docrinis inſiſtere oſtendit Salomō tam exemplo ſuoqͣꝫ verbo. Nam prefatus vir venerandus .ſ. Io.do. cardi. in dicto li. dicit poſt orige. ꝙ ille ſeptingente vxores quaſi regine ⁊ trecente concubinequibus ardentiſſimo amore coniunctus erat: fecerunt eum a deo vero ⁊ cultu eius recedere fuerunt innumere doctrine varie diuerſarum gētium: circa cultum ⁊ ritum colēdi deum vel circa moralem vitaꝫ que videre voluit ⁊ nimis curioſe ſcrutari: ex quo ſtudio declinauit a veritate notitie dei ⁊ morum: et ſi vt creditur a. b. Hieron. ⁊. b. Ambro. ⁊ Chryſoſto. ad penitentiam ſitreuerſus vt patet in Eccleſiaſten. Sic etiam aliqui credunt origenem tam eruditum ⁊ ſapientēvirum et auſtere vite ⁊ caſtum cecidiſſe in errores ꝓpter quos vt hereticus ab eccleſia ē dānatus: quia nimis inheſit doctrinis gentilium p̄cipue platonicoꝝ. Uerbo hoc ip̄e Salomō oſtēditNam cōiter vbi in ꝓuerbijs loquitur de vana⁊ mala muliere: ⁊ malis que inferuntur ex ea: exponitur non ſolum de femina vel concupiſcētiacarnis ſeu ſenſualitate: ſꝫ ꝑmaxime de doctrina