Capituluꝫ. VII.

ralia exerceatur. Impoſſibile eſt ergo ꝙ illā viſionem aliquis faſtidiat: ꝗ prius ea delectabiliterfruebat̉ ¶ Quinta rō. Nihil qd̓ cū admiratione ꝯſiderat̉ pōt eſſe faſtidioſū: qꝛ qͣꝫdiu ſub admiratōne ē: adhuc defideriū mouet. Diuina aūtſubſtantia a quolibet intellectu creato ſemꝑ cuꝫadmiratione videt̉: cū nullus intellectus creatꝰeam comprehendat. Impoſſibile eſt ergo ꝙ ſubſtantia intellectualis illā viſionem faſtidiat: ⁊ itanon pōt eſſe ꝙ ab illa viſione ſe per ꝓpriam voluntatem deſiſtat.¶.§. IIII.Audiuimus tertio ſedpotius primo dicendū deū eſſe trinū in ꝑſona: ſꝫvnū in ſubſtantia. Sicut enim cōfitet̉ eccleſia indecretali: extra de ſū. tri. ⁊ fi. ca. Quod myſteriūīnuit p̄s. dicens. In ciuitate dn̄i virtutū .ſ. patriscui attribuit̉ om̄is v̓tus ſeu ptās. In ciuitate deinoſtri .ſ. filij qui p̄cipue dr̄ nr̄ ꝓpter īcarnationēCaro .n. ⁊ fr̄ noſter ē. Gen̄. xxxvij. Deus fūdauiteam .ſ. ſpūs ſanctus cui attribuit amor fundans⁊ firmans ciuitatē ſuꝑnam in eternū. Unitas āteſſentie triū ꝑſonaꝝ notatur: quia ī ſingulari dicit: fūdauit: non fundauerunt. Sicut ergo audiuimus: ſic vidimus: ſācti in patria dicere pn̄t: qꝛvt ait. b. Bern̄. Myſteriū trinitatis in vnitate: etvnitatis in trinitate .ſ. ꝑſonaꝝ inueſtigare .ſ. ꝑ rationē naturalem ⁊ demonſtratōnē temeritas ē:credere pietas eſt: noſce vita eterna eſt. Un̄ ⁊ ip̄exp̄s non ſolū viator ſed etiā comprehēſor tunc:qd̓ clariſſime videbat trinitatē ip̄am anima ſuanobis manifeſtauit: dicens Io. xvij. Hec eſt vitaeterna: vt cognoſcant: ⁊ hoc eſt videre te .ſ. patrēad quē loquebat̉ ⁊ ieſum xp̄m: qui ē filius eiusqueꝫ miſit .i. incarnari feciſti: quod opus fuit ꝑſpiritū ſanctū. Sic n. fatemur. Qui conceptus ēde ſpū ſancto. Et has tres ꝑſonas ſolū deij vnūſ. in ſubſtantia. Hoc aūt myſteriū trinitatis ſicutaudiuimus ita ⁊ vidimus: ⁊ ſi nō clare vt beati:tn̄ vt h̓ vid̓ri pn̄t myſteria fid̓i. Et hoc tripliciterIn doctrinis. In figuris. In creaturis. Nō ſolūſcripture xp̄ianoꝝ ⁊ iudeoꝝ que ſatis copioſe d̓hoc myſterio loquūtur: ſed etiā doctrine gētiliūph̓oꝝ hoc vidētur exprimere. Et in nouo quidēteſtō inquit Io. euāgeliſta. Tres ſunt qui teſtimoniū dant in celo: pater verbū ⁊ ſpūs ſāctus: et hītres vnū ſunt: quid aptius dici potuit. Paulusquoqꝫ apl̓s ad Gal̓. iiij. miſit deus .ſ. pater ſpiritum ſanctuꝫ filij ſui a quo .ſ. filio ꝓcedit ſicut abip̄o in corda nr̄a clamatem .i. facientē nos clamare cū deſiderio intenſo orare. Abba pater in ſingulari: qꝛ tota trinitas: vnus pater noſter ē creādo: gubernando ⁊ ſaluando. Et dn̄s ieſus xp̄usad diſcipulos. Mat. vlti. Baptizate omnes gentes. In nomine patris ⁊ filij ⁊ ſpūs ſancti. In nomine dicit in ſingulari ad innuēdum vnitatemſubſtantie .i. inuocatiōe ⁊ virtute. ¶ In veteri teſtamento doctrina non ſolū noſtra: ſed ⁊ iudeoꝝ

et male intellecta ab eis et falſo expoſita. Gen̄. i.In prīcipio creauit heloy celum ⁊ terrā. Heloyaūt eſt plurale cuius ſingulare eſt hely. Et ſicuthely interp̄tatur deus ita heloy interp̄tatur dij. i.ꝑſone diuine. Ecce pluralitas perſonaꝝ: vnitasaūt eſſentie ibi innuit̉. Creauit in ſingulari. Queautem ſint ipſe plures ꝑſone in diuinis ⁊ nomīaeoꝝ exprimūtur in diuerſis locis ⁊ libris veterꝭ?teſtamenti: precipue in p̄s. Na de patre dicit p̄s.Ipſe ſcilicꝫ filius ait: pater inuocabit me. Pmeus es tu: quod pluries egit incarnatus:vltimam cenam in or̄one. Pater clarifica filiuꝫtuum. Io. xvij. Et in fine vite. Pater in manustuas commendo ſpirituꝫ meum. Luce. xxiij. Defilio autem inquit pͣs. ij. in ꝑſona eius. Dominusdixit ad me: filius meus es tu: ego hodie .i. eternaliter genui te. De ſpiritu ſancto ait p̄s. l. Spiritum ſanctū tuū ne auferas a me. Et ꝙ quelibetꝑſona ex his tribus ſit deus: ⁊ tn̄ non tres dij: ſꝫvnus eſt deus: oſtendit dicens in alio p̄s. Bn̄dicat nos deus .ſ. pater: deus noſter .ſ. filius noſterfactus per humanitatem aſſumptam ſimilis nobis. Benedicat nos deus ſpūs ſanctus Et benedicere ſuum eſt benefacere: ꝯferendo ⁊ addēdogratuita. Et vt intelligatur vnitas eſſētie ſubditin ſingulari: metuant euꝫ omnes fines terre: ẜmbeatum Greg. in moral̓. Et. ij. Regum. vij. Eroilli in patrem: ⁊ ipſe erit mihi in filiū. Et quāuisvideatur loqui de Salomone: tamen apl̓us adHeb .i. arguit: ex his verbis probans dei patrisfiliationem ẜm ſenſum litteralem intelligendamoſtendens ⁊ de ſpiritū ſancto. Sapiē. i. Spiritusſanctus diſcipline effugiet fictum. ¶ Dimittendo alia teſtimonia ſacre ſcripture plurima: veniamus ad doctrinam ethnicorū. Cum dixit mercurius Trimegiſtus. Monas genuit monadeꝫ:⁊ in ſeip̄m flectit ardorem. Nonne videtur inſinuaſſe myſterium trinitatis. Monas id ē vnusgenuit monadem id eſt vnum: id eſt pater filiuꝫArdor reflexus eſt ſpiritus ſanctus: qui vt dicitb. Hieronymus eſt amor patris in filium ⁊ filijin patrem: non quidem accidentalis ⁊ tranſiensvt amor noſter: ſed ſubſtantialis ⁊ ſubſiſtens. Cūenim virtus effectuum reperiatur in cauſis eoꝝnobilius qͣꝫ in ip̄is effectibus. Et virtus generādi vere reperiatur in creaturis: que omnes ſunteffectus prime cauſe .ſ. dei: multo nobilius debꝫhec generationis virtus reperiri in ip̄o deo nonquidem materialiter: cū ſpūs ſit deus: ſed mētaliter: ſicut mēs hominis generat verbūⁱ ſuum .i.ꝯceptum. Intelligit .n. ſe deus ab eterno: ⁊ tantūquatus eſt qui immenſus ē: ⁊ ipſe intellectus ēfilius ſuus. Unū in ſubſtantia cū eo: qꝛ eius intelligere ē ſua eſſentia ẜm. b. Tho. pͥmo ꝯtra gentiles. Nō pōt aūt optimum verbū gignēdo ip̄mnon amare: cū amor ſit boni: ⁊ qꝛ infinitū bonūinfinitus amor patris ad filiū genitum ⁊ filij adpatrem generātem. Et ipſe amor ſpūs ſanctus ē