TitulusL.

id eſt que finiūt ⁊ quietant appetitū: vt nil reſtetdeſiderādum. Un̄ illa fruitio figuratur in ſcriptuira ꝑ nuptias ⁊ magna ꝯuinia: in quibus homines ꝯſueuerūt delectari ⁊ gaudere: vt ꝑ ꝯuiuium regis aſſueri ꝗ interp̄tatur beatitudo. Heſt.i. Per cenā euagelicam. Lu. xiiij. ⁊ hiꝰ. b. Bern̄.Illud eit verum gaudiū: quod non de creaturaſed de creatore concipitur: quod cum acceperisnemo tollet a te. Cuius comparatiōe omne dulce amarū: om̄e pulchrum fedū: omne quod poteſt velectare moleſtum. ¶ Septimū deſideriuꝫquod eſt omnibus rebus cōmune naturaliter ēꝙ deſiderant ꝯſeruationem ſui eſſe qͣꝫtum poſſibile eſt: pro cuius deſiderij immoderātia homines efficiuntur nimis timidi: ⁊ nimis a laboribꝰſibi parcentes: ne vitam amittant: ⁊ ꝓpter hoc efficiuntur periurij: ſortilegi: multa bona neceſſaria ad ſalutem omittente. Sed vt dicit. b. Angu.xi. q. iij. Timendo mortē carnis tue: dabis mortē anime tue. Sicut Petrus qui ex timore xp̄mnegauit: ⁊ quāuis quilibet hoc naturaliter deſideret: tn̄ vt dr̄ Ecc̄s. ix. Nemo ē qui ſemꝑ viuataūt qui huius rei hēat fiduciā. Sed ſicut piſcescapiūtur hamo. ⁊ aues laqueo: ita ⁊ homines tēpore malo .ſ. mortis ex inſperato. Impletur autēhoc deſideriū in ciuitate dei vbi erunt ob omninocumento ſecuri. Apoc. xxi. Non eſuriet: neqꝫſitiet āplius: nec cadet ſuper illos ſol aūt vlluseſtus: quoniā priora tranſierunt. Et Iſa. Facietdn̄s in monte hoc conuiutum grande: conuiuiūpinguium ⁊ medullatoꝝ: conuiuiū vindemīe defecate: ⁊ precipitabit mortē in ſempiternum. Sicut ergo audiuimus: ita ⁊ vidimus: dicunt ſācti:qꝛ per beatam viſionem ꝯſequūtur intellectuales ſubſtantie veram felicitateꝫ in qua omninodeſideriū quietatur: que ẜm Ariſt. ad felicitateꝫrequiritur: quia ibi eſt ſtatus omniū bonorū aggregatione perfectus.A§. III.Audiuimus talē ſtatuꝫbeatoꝝ eſſe vere ſtatum: quia ſemper ſtat in perpetuū. Unde dicit: deus fundauit eaꝫ in eternūillam .ſ. ciuitatem feliciſſimam beatoꝝ: vt in ꝑpetuum maneat: ⁊ nunqͣꝫ deficiat. Audiuimus dominū dicētem. Iſa. xxxiij. Oculi tui videbūt hieruſalē ciuitatem opulentā: tabernaculū qd̓ nequaqͣꝫ tranſferri poterit: nec auferent̉ claui eiusin ſēpiternū. Et Mat. xxv. Ibunt iuſti in vitameterna. Et Apoc̄. iij. Qui vicerit ſaciā illuꝫ colūnaꝫ in templo dei mei: ⁊ foris n̄ erit amplius. Etpͣs. lxxxiij. Beati qui habitant in domo tua in ſecula ſeculoꝝ laudabunt te. Et ſicut audiuimꝰ hicita ⁊ vidimus in ciuitate dei nr̄i: pn̄t ſācti dicere.¶ Sed ⁊ nos dicere poſſumus: hoc vidiſſe rōenaturali n̄ ſolum fide. Nam pluribus rōnibusꝓbat. b. Tho. li. iij. ꝯtra gentiles. c. lxiij. illam felicitatem eſſe ꝑpetuam: quaꝝ prima eſt talis. Creatura rōnalis nō peruenit ad vltimū finem: niſi

quando eius deſiderium naturale quirtat̉. Sicut autem natura deſiderat felicitate: ita naturaliter deſiderat felicitatis perpetuitatē. Cum .n. inſua ſubſtantia ſit perpetua: illud quod ꝓpter ſedeſiderat ⁊ n̄ ꝓpter aliud: deſiderat illud vt ſcmmper habendum. Non ergo eſſet felicitas perfecta vltimus finis: niſi perpetuo permaneret. Ꝙaūt felicitas naturaliter appetatur: quilibꝫ experitur in ſe. Et Boetius etiā ait. Inſerta ē naturliter mentibus hominū veri ſummiqꝫ boni cuiditas: quod ſi non poſſet ꝯſequi: fruſtra eſſꝫ inhominibus tale deſideriū. Sed ẜm ph̓m. Deus⁊ natura nihil fruſtra oꝑantur. ¶ Secunda ratio eſt talis. Om̄e illud quod poſſidetur cū amre: ſi ſciatur ꝙ quādoqꝫ amittatur: triſtitiam generat. Uiſio autē illa que beatos facit ſcilicet viſio dei: cuꝫ ſit maxime delectabilis ⁊ maxime deſiderata: vtiqꝫ a poſſidentibus eam amatur. Nōergo poſſet hoc non triſtari eos ſi ſcirent ſe quādoqꝫ eos amiſſuros. Si autem non eſſet perpetua talis viſio: hoc vtiqꝫ ſcirent. Nam vt dictuꝫeſt ſupra videndo diuinam ſubſtantiā etiaꝫ aliacognoſcunt: que naturaliter ſciri poſſunt. Undmulto magis cognoſcunt: qͣlis ſit illa viſio. Uiperpetua vel aliquando amittenda. Non ergeēt talis viſio eis ſine mixtura triſticie: cuꝫ ſcireis deficiendam: ⁊ ſic nō eſſet vera felicitas: queab omni malo immunem reddere debet. ¶ Tertia ratō impoſſibile eſt ꝙ aliꝗs a bono quo frutur velit diſcedere niſi ꝓpter aliqd̓ malum: qd̓in fruitione illius boni eſtimat fore: ſaltem cumꝓpter hoc eſtimat impedimētum maioris boni.Sic enim nihil deſiderat appetitus niſi ſub ratone boni. Sed in fruitione illius boni nō poteſteſſe aliquod malum: cum ſit optimum ad quodcreatura intellectualis ꝑuenire poteſt: neqꝫ etiaꝫeſſe poteſt: ꝙ ab eo quod viſione fruitur eſtimetur in ea eſſe aliquod malum: vel aliquid eo melius: cum viſio illius ſumme veritatis omnemfalſam eſtimationem excludat. Impoſſibile ē igitur ꝙ ſubſtantia intellectualis que deum videtvnqͣꝫ illa viſione carere velit. ¶ Quarta ratio ēQuia ſtudium alicuius quo prius aliquis delectabiliter fruebat̉ faſtidiat: accidit ex hoc ꝙ ſtudium illud vel actio aliquam immutationem ſacit in re: vel corrumpengo eam vel debilitandovirtuteꝫ eius. Et ꝓpter hoc vires ſenſibiles quibus accidit fatigatio in ſuis actiōibus ꝓpter mūtationem corporalium organorū a ſenſibilibꝰa quibus etiā ſi fuerint excellentia corruputivt tactus ab igne ⁊ hiꝰ faſtidiunt poſt aliquod tepus frui eo qd̓ prius delectabat. Et ꝓpter hoc etintelligēdo faſtidium patimur poſt longa meditationem: quia fatigantur potētie vtentes corꝑalibus organis: ſiue qꝛ deſideriū intellectus nr̄icōpleri non pōt. Diuina aūt ſubſtantia n̄ corrupit: ſꝫ magis ꝑficit intellectū. Neqꝫ ad viſionemeius ꝯcurrit aliquis actus: qui ꝑ organa corpo-