.X.Titulus

mōſtrationis: ſed efficacis ꝑſuaſionis: ſic eſſe finmiter aſſentiendū his q̄ ſunt fidei. Secundo orvt homo d̓ his habeat iudiciū rectū vt exiſtimethis eſſe inherendū ⁊ ab eoꝝ oppoſitis recedēdūvt faliis. Et hoc iudiciū qͣꝫtum ad res diuinas ꝑtinet ad donū ſapīe. Quantuꝫ v̓o ad res creatasꝑtinet ad donū ſcīe. Quantū v̓o ad applicationēad ꝑticularia oꝑa ꝑtinet ad donū ꝯſilij. Sapiēsvt dicit Iſido. in li. etymol̓. dictus eſt a ſapore: qꝛſicut guſtus ē aptus ad diſcretionē ſaporis ciborū: ſic ſapiens dicit ad ignoſcentiā reꝝ ⁊ cauſaꝝcirca diuina ⁊ agenda. Et huic opponit ſtulticia:vt dicit. b. Greg. in moral̓. tanqͣꝫ cōtraria ei: q̄ dicta eſt a ſtupore. Scd̓m Iſido. importat quandāebetudine cordis ⁊ obtuſionē ſenſuū. Et idē eſtinſipiētia cū ſtulticia. Un̄ infipīa quaſi ſine ſapore diſcretionis. Et p̄cipue videtur eē aliquis ſtultus ⁊ inſipiēs: ꝗ deficit in ſnīa iudicij circa altiſſimam cam: accipiēs ꝓ altiſſima cauſa ⁊ ꝓ vltirfine aliqd̓ bonū terrenū vel creatū. b. Tho. 2ª..§. VI.q. xlvi. arti. i.Ponit autę⁊ªᵐIacobusapoſtolus. iij. c. ſue epiſtole ſepteꝫ ꝓprietates ſeueffectus huius ſapīe. Dicit .n. ſapiētia que deſurſū eſt. Primū quidē pudica ē. Deinde pacifica.Modeſta: ſuaſibilis: bonis ꝯſentiens: plena miſericordia ⁊ fructibus bonis: iudicās ſine ſimulatōne. Et pn̄t figurari ꝑ ſeptem colūnas de quibus dr̄ ꝓuer. ix. Sapīa edificauit ſibi domum .ſ.anime. Scidit colūnas ſeptem: quibus .ſ. ſuſtentetur edificiū ſpūale miſcuit vinū feruētis diletionis: poſuit menſā refectionis ſpūalis que eſtpax mentis. Que ē thronus Salomonis qui dictus eſt rex pacificus ⁊ ſapientiſſimus. Et dn̄s d̓eo. Erit ip̄e mihi in filiū. ij. Reg. vij. Corrn̄det .n.dono fapīe ſeptima beatitudo qua dr̄. Beati pacifici qm̄ filij dei vocabūtur. Ubi dicit. b. Aug.de ẜmone dn̄i in monte patientia ꝯuēit pacificisin quibus nullus motus ē rebellis: ſꝫ obtꝑansrōni. Et vt dicit. b. Zho. 2ª 2ᵉ. q. xlv. arti. vi. Congrue ſeptima beatitudo p̄dicta adaptat̉ dono ſapientie: ⁊ qͣꝫtum ad meritū ⁊ qͣꝫtum ad p̄miū. Admeritū quidē ꝑtinet quod dr̄: beati pacifici. Pacifici enim dicūtur quaſi pacē faciētes: vel in ſeip̄is vel in alijs: quoꝝ vtrūqꝫ ꝯuenit ꝑ hoc: ꝙ eain ꝗbus pax ꝯſtituitur: ad debitū ordinē redigūtur. Nam pax ē trāquillitas ordinis: vt. dicit. b.Aug. xix. de ciui. dei. Ordinare aūt ꝑtinet ad ſapientiā: vt patet ꝑ ph̓m in. i. metha. Et ideo eē pacificū ꝯueniēter attribuitur ſapīe. Ad pͥmū autēꝑtinet qd̓ dr̄. Filij dei vocabūtur. Dicūtur aūt filij dei in qͣꝫtuꝫ ꝑticipant ſil̓itudinē filij vnigeniti⁊ naturalis. Scd̓m illud ad Ro. viij. Quos p̄ſciuit ⁊ p̄deſtinauit ꝯformes fieri imagines filij ſuiqui ē ſapīa genita: ⁊ iō ꝑticipando donū ſapīe addei filiationē homo ꝑtīgit. Qūo aūt p̄dicte ſeptēꝓprietates ſeu effectus poſiti a Iacobo ꝑtineant

ad ſapientiā. Sic declarat. b. Tho. vbi ſupra. Adſapientiā ẜm ꝙ eſt donū: ꝑtinet non ſolū contēplari diuina: ſed etiā regulare actus hūanos. Inqua directione pͥmo occurit remotio a malis q̄cōtrariatur ſapīe. Un̄ ⁊ timor dr̄ eſſe initiū ſapīein qͣꝫtum facit timor recedere a malis: ẜm illudEcc̄i. i. c. Limor dn̄i expellit peccatū. Ultimū autē eſt ſicut finis .ſ. ꝙ oīa ad debitū ordinē redigātur quod ꝑtinet ad rationē pacis. Et ideo cōueniēter Iacobus dicit: ꝙ ſapientia que deſurſuꝫē: pͥmū pudica ē qͣſi vitans corruptelas peccati ꝑtimore: ⁊ ſic ordinat hoīem ad deuꝫ ſicut ꝑ pctn̄deordinat̉ quis a deo: nec habet pacē cum deoDeinde dicit Iacobus ꝙ ſapiētia eſt pacifica: qd̓eſt finalis effectus ſapīe: ꝑꝑ qd̓ ponit̉ beatiluuoip̄a pax vt dictū eſt. Und̓ ⁊ congrue figuratur ꝑthronū Salomonis: ad quē aſcendebat̉ per ſexgradus. E quibus iā vnus dictus ē .ſ. pudica .i.timorata. Alia quīqꝫ que ſequūtur: manifeſtantea ꝑ que ſapīa ad pace ꝑducit: quo ad ꝓximū etquo ad ſe ⁊ ordine congruo. Nam hoī ꝑ pudicitiā a corruptelis peccati recedēti: pͥmo occurruvt qͣꝫtum eſt ex ſe: moduꝫ in oībus teneat. Un̄ dr̄modeſtia .ſ. ip̄a ſapīa. Ad modeſtiā pertinet vt hōmoderet̉ actus ſuos exteriores in habitu: in geſtu: in inceſſu: in affatu: in victu: in oībus ſenſatōnibus: vt nil fiat inordinatuꝫ: ẜm illud apl̓i. Oīahoneſte ⁊ ẜm ordinē fiant in vobis. Et ad Phil̓.iiij. Modeſtia vr̄a nota ſit oībus hoībus. Sedo reꝗritur vt in quibus hō n̄ ſibi ſufficit: aliemonitis acquieſcat. Et qͣꝫtum ad hoc dicit ſenſualis. Unde ⁊ ꝓuer .i. dr̄. Audiens ſapiens ſapientior erit .ſ. acquieſcens dictis alioꝝ. Et Salomōſapiētiſſimus conſiliarios habuit: ⁊ ad quid? niſi vt conſilijs eoꝝ acquieſceret. Et. b. Aug. ait. inꝗt. Senex a puero: ⁊ ep̄s tot annoꝝ a collega nūdū anniculo ꝑatus ſuꝫ edoceri. xxiiij. q. iij. ſi hēs.Hec aūt duo .ſ. modeſta ⁊ ſuaſibilis: pertinet ahoc vt homo habeat pacē in ſe ip̄o. Sed vlterad hoc vt habeat pace. etiam ad alios. Requiritur quarto: ꝙ bonis eoꝝ non repugnet. Et hocē qd̓ dicit. Bonis ꝯſentiens .ſ. non cōtradicens:ꝯtentionibus vacas. Propter qd̓ dicit apl̓s Iacobus in epl̓a. ciij. Quis ſapiens inter v̓os: oſtēdat ex ꝯuerſatione ſua oꝑationē bonā: in mātudine ſapiētie. Ꝙ ſi c̨elū amarū habetis ⁊ ꝯttiones ſūt in cordibus vr̄is: nolite gloriari ⁊ medaces eſſe aduerſus veritatē. Dicit eniꝫ glo. Uixfieri pōt: vt extentio n̄ extorqueatꝭ aliꝗd ꝯtra veritate: ne victus ꝯfuſus eſſe videat̉. Quinto reꝗrit̉ ꝙ defectibꝰ ꝓximi cōpatiat̉ in affectu: ⁊ ſubueniat in effectu. Et hoc ē qd̓ dr̄ plena miſericordia ⁊ fructibꝰ bonis. Qūo .n. qui diuina deguſtatꝯſiderans ꝓximū factū ad dei imaginē ⁊ ſummiboni capacē: deū p̄cipientē. Eſtote miſericordesMat. vi. Et date elemoſynam: ⁊ hiꝰ poterit noncomꝑati: ⁊ n̄ ſubuenire iuxta poſſe indigentijs ꝓximoꝝ. Sexto ⁊ vltimo requirit̉ vt charitatiue