Titulus.X.
arti .i. rōem aſſignās reprobatiōis: ibi pōt videre. Et ponit ipſe quintū modū dicēdi quō differāt. Dicit enim ꝙ ad diſtinguēdū dona a virtutibus debemus ſequi modum loquēdi ſacre ſcripture: in quo tradūtur nobis nō ſub noīe donoruꝫ: ſed ſub noīe ſpirituū. Or̄. n. Iſa. xi. Reꝗeſcꝫſuꝑ eū ſpūs dn̄i ſpūs ſapīe ⁊cͣ. Ex quibus nobismanifeſte datur intelligi: ꝙ iſta dona ſeptē enumerātur ibi: ẜm ꝙ ſūt in nobis ab inſpiratōe dēuina. Inſpiratio aūt ſignificat quādaꝫ motiōemab exteriori. Eſt enim ꝯſiderādū ꝙ in hoīe ē duplex pͥncipiū motuū. Unū interius qd̓ eſt ratio.Aliud exterius qd̓ eſt deus vt dictū eſt. Et etiaꝫphūs hoc dicit in. c. de bona fortuna. Māi feſtūeſt aūt ꝙ om̄e qd̓ mouetur opꝫ eſſe ꝓportionatūmotori: ⁊ hec eſt ꝑfectio mobilis in qͣꝫtū mobilisdiſpoſitio qua diſpōitur ad hoc qd̓ bene moueatur a ſuo motore. Quato eniꝫ motor eſt altior: tāto neceſſe eſt ꝙ mobile ei ꝓportionetur ꝑfectioridiſpoſitōe. Sicut videmus ꝙ ꝑfectius opꝫ diſcipulū eſſe diſpoſitū ad capiēdū altiorē doctrināa mgr̄o. Manifeſtū eſt aūt ꝙ virtutes humaneꝑficiūt hoīem: ẜm ꝙ eſt natus moueri per rōemin his q̄ interius vel exterius agit. Oportet ergoineē hoī altiores v̓tutes ẜm qͣs ſit diſpoſitus adhoc ꝙ diuinitus moueatur. Et iſte ꝑfectiōes vocātur dona: non ſolū qꝛ infundūtur a deo: ſꝫ qꝛẜm ea homo dīſponit̉ vt efficiat̉ ꝓmpte mobilisab inſpiratione diuina: ſicut dr̄ Iſa. l. Dn̄s aꝑuitmihi aurē ego aūt n̄ ꝯtradico. Et phus dicit ī. c.de bona fortuna: ꝙ his qui mouetur ꝑ īſtinctūdiuinū: n̄ expedit ꝯſiliari ẜm rōnem hūanā: ſꝫ ꝙſequātur interiore inſtinctū: qꝛ mouent̉ a meliori pͥncipio qͣꝫ ſit rō hūana. Et hoc eſt qd̓ quidadicūt: ꝙ dona ꝑficiūt hoīem ad altrores actꝰ:ſint actus virtutū Ꝙ aūt dōa noīentur a Gre.in. i. moral̓. vel ab alijs aliqn̄ v̓tutes: hoc iō ē ꝗahn̄t in ſe cōem rōnem v̓tutis: ſed vltra hoc ē ineis aliꝗd ſuꝑueniēs cōi rōni v̓tutis: in qͣꝫtū .ſ. ſūtquedā virtutes diuine ꝑficientes hoīem in qͣꝫtūē a deo motus. Un̄ ⁊ phūs in. vij. ethi. pōit vltracōes aliā quandā virtutē diuinā ſeu heroicam:quā aliqui viri mouētur. Un̄ ⁊ ip̄e. b. Greg. in. i.moral̓. diſtinguit dona a v̓tutibus. Ꝙ aūt ſapīa⁊ ſcīa ponātur a doctoribus v̓tutes intellectuales ⁊ fortitudo moralis v̓tus. Dicendū ꝙ cū iſtaſumūtur ẜm ꝙ ꝓcedūt ex iudicio rōnis tūc nōſūt dona: ſed dona ſūt p̄dicta: ẜm ꝙ ꝑ ea oꝑatur.§. II.hō ex inſtinctu diuino.Quantum ad ſecūduꝫſ. ꝙ dona iſta ſunt neceſſaria ad ſalutē: ꝓbatur:qꝛ ſup̄mū donoꝝ ⁊ infimū ſūt neceſſaria: ergo ⁊intermedia. Nā dr̄ de ſapīa Sap̄. vij. Nemineꝫdiligit deus niſi ꝗ cū ſapīa habitat vl̓ gradit̉. Etde timore dr̄ Ecc̄i .i. Sine timore dn̄i nemo poterit iuſtificari: ergo ⁊ alia neceſſaria. Hoc autē ſicdeclarat. b. Tho. vbi ſupra arti. ij. Rō hoīs qua
homo oꝑatur ꝑficitur a deo dupl̓r. Primo naturali rōne .ſ. ẜm lumē naturalē rōnis. Secūdoſuꝑnaturali ꝑfectione .ſ. ꝑ virtutes theologicas.Iita tn̄ ſecūda ꝑfectio hr̄ quaſi imꝑfecte. Imꝑfecte .n. cognoſcimus hic deū: ⁊ imꝑfecte diligimꝰIllud aūt qd̓ hꝫ imꝑfecte formā aliquā vel v̓tutē: nō pōt ꝑ ſe oꝑari niſi ab altero moueat̉: ſic̄ luna in qͣ eſt imꝑfecte natura lucis: n̄ illumīat niſiilluminata a ſole ⁊ diſcipulus in medicina n̄ ꝑ ſemedicat̉ niſi edoctus a mgro. Quāuis ergo rōẜm ꝙ ē aliqͣliter ⁊ imꝑfecte illuminata: ꝑ v̓tutestheologicas moueat ad vltimū fine ſuꝑnaturalē: nō ſufficit tn̄ iſta motio rōnis: niſi deſuꝑ adſitinſtinctus ⁊ motio ſpūs ſancti: ẜm illud Ro. viijQui ip̄ū dei agunt̉ hi ſūt filij dei: ꝙ ſi filij dei etheredes. Et illud p̄s. cxviij. Spūs tuus bonꝰ deducet me in terrā rectā: qꝛ .ſ. ad hereditatē illiusterre nullus pōt ꝑuenire: niſi ſi ducat̉ a ſpū ſctōꝑ iſta dona ſua. Nō ergo ita ꝑficit̉ hō per virtutes theologicas ⁊ morales in ordine ad vltimuꝫfinē. qui ſemꝑ īdigeat moueriˢ quodā ſuperioriinſtinctu ſpūs ſancti. Un̄ ⁊ v̓tutes excedūt qͣꝫtuad moduꝫ oꝑandi: in qͣꝫtum .ſ. hō ꝑ dona mouetab altiori pͥncipio. Quauis etiā ꝑ v̓tūtes hō multa cognoſcat: ⁊ poſſit vicijs reſiſtere: tn̄ qꝛ ratiōihumane n̄ ſunt oīo cognita neqꝫ poſſibilia. Et hͦſiue accipiat̉ rō vt ꝑfecta lumine naturali: ſiuevt ꝑfecta v̓tutibus theologicis. Inde ē ꝙ n̄ pōtqͣꝫtum ad oīa repellere ſtulticiā: ebetudinē: ⁊ aliaque ponit. b. Grego. in. ij. moral̓: eſſe ꝯtra dona.Sed deus cuiꝰ ptāti ⁊ ſcīe oīa ſubſūt: ſua motiōeꝑ dona ſpūs ſancti nos tutos reddit ab oī ſtulticia ꝑ ſapīam: ab ebetudine ꝑ intellectū a p̄cipitationis vicio ꝑ ꝯſiliū: a timore malo ꝑ fortitudinēab ignorantia ꝑ ſcīam: a duricia ꝑ pietatem: a ſuperbia ꝑ timorē. Iſta .n. vicia ponit. b. Grego. ibiꝯtrariari donis iſtis. Et ſic oſtēdūtur ip̄a dona.§. III.neceſſaria ad ſalutem.antum ad tertiumſ. ꝙ dona ſint hītus: ꝓbatur ꝑ hoc: qꝛ xp̄s loq̄nsde ſpū ſancto diſcipulis ait Io. xiiij. Apud vosmanebit ⁊ in vos erit. Sed ſpūs ſanctus n̄ eſthoībus abſqꝫ donis eius. Māſio aūt imporꝑͥmanentiā ⁊ firmitatē: ⁊ ſic denotat habitu: ꝗ eſtqͣlitas de difficili mobilis a ſubiecto. Nō aūt notat tranſitū ⁊ ſubditū motū ꝓut ē paſſio vel actꝰSunt ergo dona hītus quidā. Un̄. b. Gre. in.moral̓. dicit: ꝙ in illis donis ſine ꝗbus ad vitenon ꝑuenit̉: ſpūs ſanctus ſemꝑ manet in electis.§. IIII.ſ. dum ꝑſeuerant in gr̄a.Quantum ad quartuſ. quare ſint ſeptē ⁊ qūo ꝑficiāt vires aīe. Sic declarat. b. Tho. in pͥª 2º. q. lxij. ar. iiij. Dona ſūt qudā hītus ꝑficiētes hoīem ad hoc: ꝙ ꝓmpte ſeqͥtinſtinctus ⁊ motus ſpūs ſācti. Sicut v̓tutes morales ꝑficiūt vires appetitiuas ad obedienduꝫ