Druckschrift 
4 (1481)
Einzelbild herunterladen
 

Titulus.X.

arti .i. rōem aſſignās reprobatiōis: ibi pōt videre. Et ponit ipſe quintū modū dicēdi quō differāt. Dicit enim ad diſtinguēdū dona a virtutibus debemus ſequi modum loquēdi ſacre ſcripture: in quo tradūtur nobis ſub noīe donoruꝫ: ſed ſub noīe ſpirituū. Or̄. n. Iſa. xi. Reꝗeſcꝫſuꝑ ſpūs dn̄i ſpūs ſapīe ⁊cͣ. Ex quibus nobismanifeſte datur intelligi: iſta dona ſeptē enumerātur ibi: ẜm ſūt in nobis ab inſpiratōeuina. Inſpiratio aūt ſignificat quādaꝫ motiōemab exteriori. Eſt enim ꝯſiderādū in hoīe ē duplex pͥncipiū motuū. Unū interius qd̓ eſt ratio.Aliud exterius qd̓ eſt deus vt dictū eſt. Et etiaꝫphūs hoc dicit in. c. de bona fortuna. Māi feſtūeſt aūt om̄e qd̓ mouetur opꝫ eſſe ꝓportionatūmotori: hec eſt ꝑfectio mobilis in qͣꝫtū mobilisdiſpoſitio qua diſpōitur ad hoc qd̓ bene moueatur a ſuo motore. Quato eniꝫ motor eſt altior:to neceſſe eſt mobile ei ꝓportionetur ꝑfectioridiſpoſitōe. Sicut videmus ꝑfectius opꝫ diſcipulū eſſe diſpoſitū ad capiēdū altiorē doctrināa mgr̄o. Manifeſtū eſt aūt virtutes humaneꝑficiūt hoīem: ẜm eſt natus moueri per rōemin his interius vel exterius agit. Oportet ergoineē hoī altiores v̓tutes ẜm qͣs ſit diſpoſitus adhoc diuinitus moueatur. Et iſte ꝑfectiōes vocātur dona: non ſolū qꝛ infundūtur a deo: ſꝫ qꝛẜm ea homo dīſponit̉ vt efficiat̉ ꝓmpte mobilisab inſpiratione diuina: ſicut dr̄ Iſa. l. Dn̄s aꝑuitmihi aurē ego aūt ꝯtradico. Et phus dicit ī. c.de bona fortuna: his qui mouetur īſtinctūdiuinū: expedit ꝯſiliari ẜm rōnem hūanā: ſꝫſequātur interiore inſtinctū: qꝛ mouent̉ a meliori pͥncipio qͣꝫ ſit hūana. Et hoc eſt qd̓ quidadicūt: dona ꝑficiūt hoīem ad altrores actꝰ:ſint actus virtutū aūt dōa noīentur a Gre.in. i. moral̓. vel ab alijs aliqn̄ v̓tutes: hoc ē ꝗahn̄t in ſe cōem rōnem v̓tutis: ſed vltra hoc ē ineis aliꝗd ſuꝑueniēs cōi rōni v̓tutis: in qͣꝫtū .ſ. ſūtquedā virtutes diuine ꝑficientes hoīem in qͣꝫtūē a deo motus. Un̄ phūs in. vij. ethi. pōit vltracōes aliā quandā virtutē diuinā ſeu heroicam:quā aliqui viri mouētur. Un̄ ip̄e. b. Greg. in. i.moral̓. diſtinguit dona a v̓tutibus. aūt ſapīa ſcīa ponātur a doctoribus v̓tutes intellectuales fortitudo moralis v̓tus. Dicendū iſtaſumūtur ẜm ꝓcedūt ex iudicio rōnis tūcſūt dona: ſed dona ſūt p̄dicta: ẜm ea oꝑatur.§. II. ex inſtinctu diuino.Quantum ad ſecūduꝫſ. dona iſta ſunt neceſſaria ad ſalutē: ꝓbatur:qꝛ ſup̄mū donoꝝ infimū ſūt neceſſaria: ergointermedia. dr̄ de ſapīa Sap̄. vij. Nemineꝫdiligit deus niſi ſapīa habitat vl̓ gradit̉. Etde timore dr̄ Ecc̄i .i. Sine timore dn̄i nemo poterit iuſtificari: ergo alia neceſſaria. Hoc autē ſicdeclarat. b. Tho. vbi ſupra arti. ij. hoīs qua

homo oꝑatur ꝑficitur a deo dupl̓r. Primo naturali rōne .ſ. ẜm lumē naturalē rōnis. Secūdoſuꝑnaturali ꝑfectione .ſ. virtutes theologicas.Iita tn̄ ſecūda ꝑfectio hr̄ quaſi imꝑfecte. Imꝑfecte .n. cognoſcimus hic deū: imꝑfecte diligimꝰIllud aūt qd̓ hꝫ imꝑfecte formā aliquā vel v̓tu: pōt ſe oꝑari niſi ab altero moueat̉: ſic̄ luna in eſt imꝑfecte natura lucis: illumīat niſiilluminata a ſole diſcipulus in medicina ſemedicat̉ niſi edoctus a mgro. Quāuis ergoẜm ē aliqͣliter imꝑfecte illuminata: v̓tutestheologicas moueat ad vltimū fine ſuꝑnatura: ſufficit tn̄ iſta motio rōnis: niſi deſuꝑ adſitinſtinctus motio ſpūs ſancti: ẜm illud Ro. viijQui ip̄ū dei agunt̉ hi ſūt filij dei: ſi filij dei etheredes. Et illud p̄s. cxviij. Spūs tuus bonꝰ deducet me in terrā rectā: qꝛ .ſ. ad hereditatē illiusterre nullus pōt ꝑuenire: niſi ſi ducat̉ a ſpū ſctō iſta dona ſua. ergo ita ꝑficit̉ per virtutes theologicas morales in ordine ad vltimuꝫfinē. qui ſemꝑ īdigeat moueriˢ quodā ſuperioriinſtinctu ſpūs ſancti. Un̄ v̓tutes excedūt qͣꝫtuad moduꝫ oꝑandi: in qͣꝫtum .ſ. dona mouetab altiori pͥncipio. Quauis etiā v̓tūtes multa cognoſcat: poſſit vicijs reſiſtere: tn̄ qꝛ ratiōihumane ſunt oīo cognita neqꝫ poſſibilia. Etſiue accipiat̉ vt ꝑfecta lumine naturali: ſiuevt ꝑfecta v̓tutibus theologicis. Inde ē pōtqͣꝫtum ad oīa repellere ſtulticiā: ebetudinē: aliaque ponit. b. Grego. in. ij. moral̓: eſſe ꝯtra dona.Sed deus cuiꝰ ptāti ſcīe oīa ſubſūt: ſua motiōe dona ſpūs ſancti nos tutos reddit ab ſtulticia ſapīam: ab ebetudine intellectū a p̄cipitationis vicio ꝯſiliū: a timore malo fortitudinēab ignorantia ſcīam: a duricia pietatem: a ſuperbia timorē. Iſta .n. vicia ponit. b. Grego. ibiꝯtrariari donis iſtis. Et ſic oſtēdūtur ip̄a dona.§. III.neceſſaria ad ſalutem.antum ad tertiumſ. dona ſint hītus: ꝓbatur hoc: qꝛ xp̄s loq̄nsde ſpū ſancto diſcipulis ait Io. xiiij. Apud vosmanebit in vos erit. Sed ſpūs ſanctus eſthoībus abſqꝫ donis eius. Māſio aūt imporꝑͥmanentiā firmitatē: ſic denotat habitu: eſtqͣlitas de difficili mobilis a ſubiecto. aūt notat tranſitū ſubditū motū ꝓut ē paſſio vel actꝰSunt ergo dona hītus quidā. Un̄. b. Gre. in.moral̓. dicit: in illis donis ſine ꝗbus ad vitenon ꝑuenit̉: ſpūs ſanctus ſemꝑ manet in electis.§. IIII.ſ. dum ꝑſeuerant in gr̄a.Quantum ad quartuſ. quare ſint ſeptē qūo ꝑficiāt vires aīe. Sic declarat. b. Tho. in pͥª. q. lxij. ar. iiij. Dona ſūt qu hītus ꝑficiētes hoīem ad hoc: ꝓmpte ſeqͥtinſtinctus motus ſpūs ſācti. Sicut v̓tutes morales ꝑficiūt vires appetitiuas ad obedienduꝫ