Capituluꝫ. VI.

Qui ſanat oēs infirmitates tuas: ⁊ moduꝫ p̄mittit. Qui ꝓpiciatur oībus iniꝗtatibus tuis. Quartū eſt gr̄e infuſio vn̄ iſta oīa ꝓcedunt: qd̓ notat cūdicit. Quia cōmota ē .ſ. a te ꝑ illuminationē gr̄e.Un̄ in figurā cum intrauit ieſus hieruſolyma cōmota ē vniuerſa ciuitas dicēs. Quis ē h̓. Mat.xxi. Intrat dn̄s ieſus in ciuitatē anime ꝑ gr̄am ⁊oēs ſenſus ⁊ affectiones tūc mouent̉ ꝑ admirationē. Rōnem aūt quare iſta quatuor ponunturin iuſtificatione impij aſſignat. b. Tho. pͥª 2ᵉ. q. cxiij. ar. vi. dicens. Iuſtificatio ē quidā motus quoaīa mouet̉ a deo: a ſtatu culpe in ſtatum iuſticie.In quolibet aūt motu quo aliꝗd ab altero mouet̉ tria requirūtur. Primū ē motus ip̄ius mouentis. Secūdo motus mobilis. Tertio ꝯſumatio motus ſiue ꝑuentio ad finē. Ex ꝑte igit̉ motōnis diuine accipit̉ gr̄e infuſio. Ex ꝑte liberi arbitrij moti accipiunt̉ duo motus ip̄ius ẜm receſſūa termino a quo ⁊ acceſſus ad terminū ad queꝫConſumatio aūt ſiue ꝑuentio ad terminū huiusmotus: importat̉ in remiſſione culpe. In hoc .n.iuſtificatio ꝯſumat̉: ẜm illud Iſa. xxvij. Hic ē oīsfructus vt auferatur peccatū.Quod requiratur primū ad iuſtificationeꝫ impij pꝫ ꝑ id qd̓ ſcribit̉ adRo. iij. Iuſtificati gratis ꝑ gr̄am ip̄ius. Hoc aūtſic declarat. b. Tho. pͥª 2ᵉ. q. cxiij. homo peccandodeū offendit. Offenſa aūt non remittitur alicuiniſi p̄pter hoc ꝙ aīmus offēſi pacat̉ offendenti.Et iō ẜm hoc peccatū remitti dr̄: ꝙ deus nobispacat̉. Que quidē pax ꝯſiſtit in dilectione: qͣ deꝰnos diligit. Dilectio aūt dei qͣꝫtuꝫ ex ꝑte actus diuini ē eterna ⁊ īmutabilis: ſꝫ qͣꝫtū ad effectū quēin nobis impͥmit qn̄qꝫ interrumpit̉: ꝓut .ſ. ab ip̄oqn̄qꝫ deficimus: ⁊ qn̄qꝫ iteꝝ recuꝑamus. Effectaūt diuinē dilectiōis in nobis ꝗ per pctm̄ tollit̉: ēgr̄a qua hō ſit dignus vita eterna: a qͣ pctm̄ mortale excludit. Et ideo n̄ pōt intelligi remiſſio culpe niſi adeſſet gr̄e infuſio. Et qͣꝫuis ꝯtingat aliqn̄apud hoīes: ꝙ vnus hō aliquem nec diligit necodit: tn̄ ſi eū offendat: ꝙ ei dimittat offenſā: hoc n̄pōt ꝯtingere niſi ex ſpāli beniuolētia. Beniuolētia aūt dei ad hoīem reꝑari dr̄ ꝑ donum gr̄e. Etideo licet anteqͣꝫ homo peccet: poſſit eſſe ſine culpa ⁊ ſine gr̄a: vt in ſtatu innocentie: tn̄ poſt peccatū n̄ pōt eſſe fine culpa: niſi ꝑ gr̄am habeat. Itemꝙ deus n̄ imputet alicui peccatū ẜm illud. Beatus vir cui n̄ imputauit dn̄s peccatum: importatquandā gr̄e effectū in ip̄o cui peccatū n̄ imputatur. Ꝙ .n. alicui n̄ imputetur peccatum: a deo exſua dilectione ꝓcedit.Quod requiratur adiuſtificationē impij motus liberi arbitrij in deū:ꝗ eſt ꝑ fidem formatam: pꝫ per illud qd̓ dicit xp̄sIo. vi. Omnis ꝗ audit a pr̄e ⁊ didicit: vēit ad meSꝫ addiſcere n̄ eſt ſine motu liberi arbitrij. Naꝫ

diſcens ꝯſentit docenti. Et ꝙ ille ſit motus fideion̄dit apl̓s ad Ro. v. dicēs. Iuſtificati ex fide pacem habeamus ad deū. ¶ Primuꝫ ſic declaratb. Tho. vbi ſupra. ar. iij. Iuſtificatio impij ſit deomouente hoīem ad iuſticiā. Deus aūt mouet oīaẜm modū ſuū .i. vniuſcuiuſqꝫ rei. Sicut videmᶻī naturalibus: ꝙ aliter mouētur ab eo leuia: aliter grauia: ꝓpter diuerſam naturā vtriuſqꝫ. Un̄⁊ hoīes mouet ad iuſticiā ẜm ꝯditionē hūane nature. Homo aūt hꝫ ẜm ꝓpriam naturā: ꝙ ſit liberi arbitrij. Et iō in eo qui hꝫ vſuꝫ liberi arbitrijnon ſit motio a deo ad iuſticiā abſqꝫ motu liberi arbitrij. Sed ita infūdit donū gr̄e iuſtificātis:ꝙ etiā ſimul cū hoc mouet libeꝝ arbitriū ad donū gr̄e acceptandū in his ꝗ ſunt motionis huiꝰcapaces. Un̄ ꝙ pueri in baptiſmo iuſtificētur ſine motu liberi arbitrij: hoc eſt qꝛ nondū ſunt capaces huius motꝰ. Et id̓o mouetur a deo ad iuſticiam ꝑ ſolā inſormationē aīe ipſoꝝ: qd̓ non ſitabſqꝫ ſacr̄o baptiſmi. Et aꝑte: vt ſicut peccatū originale a quo iuſtificātur: non ꝓpria volūtate adeos ꝑuenit ad carnalē originem: ita etiā ꝑ ſpūalēregenerationē a xp̄o in eos gr̄a deriuatur. Et ꝙSalomon dormiēdo vnde ⁊ ſine motu liberi arbitrij conſecutus ſit donū ſapīe: vt patet. iij. Re.iij. dicendū. ꝙ nō metuit nec accepit tunc ſapīaꝫſed in ſomno declaratū eſt ei ꝙ ꝓpter p̄cedēs deſideriū daretur ſibi ſapiētia. ¶ Eſt aūt iſte motꝰliberi arbitrij in deū qui reꝑitur in iuſtificatiōemotus ꝑ fidem. Et rō ē ẜm. b. Tho. vbi ſupra ar.iiij. quia deus mouet aīam hoīs in iuſtificationeꝯuertendo eam ad ſe ip̄m. Un̄ dicitur in p̄s. lxxxiiij. Secundū aliā differētiā. Deus tu ꝯuerſusviuificabis nos. Sed pͥma ꝯuerſio mētis in deūſit ꝑ fidem: ẜm illud ad Hebre. xi. Accedente addeum oportet credere quia ē. Et ideo motus fidei requirit̉ ad iuſtificationē. Requirit̉ autemactus fidei in iuſtificatione qͣꝫtum ad hoc ꝙ homo credat deū eſſe iuſtificatorē hominū ꝑ myſteriū xp̄i: ẜm illud ad Ro. iiij. Credenti ei qui iuſtificat impiū: imputabit̉ ei ad iuſticiā. Et quia motus fidei n̄ eſt ꝑfectus niſi ſit charitate informatꝰideo in iuſtificatione impij cū motu fidei: eſt etiāmotus charitatis. Mouetur aūt libeꝝ arbitriuꝫin deū ad hoc ꝙ ſe ei ſubijciat. Un̄ etiam cōcurrit ſimul ⁊ actus timoris filialis ⁊ actus humilitatis. Cōtingit .n. vnū ⁊ eundē actum liberi arbitrij: diuerſaꝝ virtutū eſſe: ẜm ꝙ vna imperat ⁊ alia imꝑatur: ꝓuc actus eſt ordinabilis ad diuerſos fines..§. III.Requiritur et tertiuꝫin iuſtificatione .ſ. motus liberi arbitrij in peccatum deteſtanduꝫ: iuxta illud p̄s. Dixi confiteboraduerſū me iniuſticiā meā dn̄o: ⁊ tu remiſiſti impietatem peccati mei. Un̄ etiam. b. Augu. Nemopoſtqͣꝫ fuerit ſue volūtatis arbiter cōſtitutus: poteſt nouā inchoare vitam: niſi eum peniteat ve-