Capitulū. III.

qd̓ non intell̓r de rōibꝰ demonſtratiuis: que adhiberi non p̄nt: ſed ꝑſuaſiuis ad inſtructōem ⁊ d̓fenſioneꝫ ad remouendū impedimenta fidei on̄dendo non eē īpoſſibile qd̓ in fide ponitur. Omni aūt poſcenti intelligitur de diſtributōe accommoda .ſ. de his q̄ parati ſunt credere ⁊ q̄rūt īſtruinon his qui parati ſunt deridere. De his eīm dixit chriſtus. Nolite ſanctū dare canibus ⁊cͣ. Raineriꝰ. Hos docet Origenes prudenter eluderetranſferendo ſe ad aliam materiā non p̄ciſe tacēdo di. xliij. in mandatis. Et ſic fides chriſtiana eſtmagna duratōe ſeu longitudīe..§. II.I.Tertio pariatur fidesqꝛ augetur vel minuit̉ rōne diſpoſitōis homīs.Nam fides pōt eē maior in vno qͣꝫ in alio rōnepͥme veritatis q̄ eſt vnica ⁊ ſimpliciſſima: ſed ex ꝑte non ſolum credendoꝝ: ſed et perſonarū rōnemaioris explicatōis vel maioris d̓uotōis: vl̓ maioris illuſtratōis diuine. ¶ Ubi ſciendū ꝙ fidesereſcit vel perficit qͣtuor modis. Primo cognitione qͣꝫtum ad actum rōalis: ⁊ ſic ꝓficiens in cognitione diuinoꝝ dr̄ creſcere in fide. Scd̓o ꝯſtantia⁊ firmitate: qͣꝫtum ad actū iraſcibilis: ⁊ ſic martyres dicuntur ꝓfeciſſe ī fide. Tertio feruore ⁊ deuotōe qͣꝫtū ad actū cōcupiſcibilis: ⁊ ſic feruentescelatores fidei dicunt̉ in ea ꝓfeciſſe. Quarto actione qͣꝫtuꝫ ad actū exterioris hoīs ⁊ ſic actiui dicunt̉ creſcere ī fide ꝑ bona oꝑa.§. VII.his oſtēditur fidesalicuiꝰ eē magna. Primo vt alta de deo ſentiat.Scd̓o vt trāſitoriā ꝓ p̄mio eterno contēnat. Tertio vt in aduerſis de deo confidat ⁊ non deficiat.Quarto vt a bono oꝑe non deſiſtat. ¶ Prīo igdr̄ fides alicuius magria vt alta d̓ deo ſentiat: vhūit centurio vt dictum eſt a dn̄o. Math. viij. nōīueni tantā fidē in iſrl̓. Et qͣꝫtum ad perſona eiusex eo dr̄: qꝛ a nullo edoctus fuit: ⁊ tn̄ diuinitateꝫcredidit. Apl̓i aūt ꝑ verba audita ⁊ miracula viſa crediderunt. Quantū aūt ad ppl̓m gentilē inillo centurione ſignatū: ex quo eccl̓a ꝓ maiori ꝑte formata eſt vtiqꝫ altiora de deo ſentit ⁊ magisexplicite ppl̓s chriſtianꝰ qͣꝫ iudaicus ī veteri teſtoScd̓o dr̄ magna vt tranſitoria ꝓ ea contenatſicut hūit Moyſes de quo apl̓s ad Heb. xi. FideMoyſes grandis factꝰ negauit ſe eē filiū pharaonis magis eligens affligi cū ppl̓o dei: qͣꝫ tꝑalispeccati hr̄e iucunditateꝫ. vbi Aug. maxime fideieſt contēnere tꝑalem iucūditatē. ¶ Tertio fidesdr̄ magna: vt illa in aduerſis de deo confidat ⁊ n̄deficiat. Cuius cōtrariū qꝛ fecit petrus fuit ſibidictū a dn̄o. Modice fidei qͣre dubitaſti. Math.xiiij. Cū .ſ. ābulās ſuꝑ aqͣs cepit mergi. ¶ Quarto dr̄ magna cū non deſiſtit a bono oꝑe: vt ſi ſtatim cū a deo petit n̄ accipit: ſic̄ fecit ml̓ier chananea ꝑſeueras ī ſua petitōe donec obtīeret. Et ſicpōt dici fides magna ẜm dimenſiōes .ſ. altitudīs

q̄ ad pͥmū: latitudīs qͦ ad ſcd̓m qd̓ ſit ꝑ dilectōemꝓfunditas qͦ ad tertiū qd̓ ſit per humilitatē: lōgitudīs qͦ ad quartum qd̓ ſit perſeuerādo. Uel al̓rmagna dr̄ fides per altitudinē ⁊ ꝓfunditateꝫ qͣꝫtū ad materiā: qꝛ de dīnitate ⁊ hūanitate. Per latitudinē qꝛ totū pene mundū āplectit̉. Per lōgitudīnē: qꝛ ab initio mūdi cepit ⁊ vſꝫ ī fine ſcl̓i durabit n̄ ſic ꝑfidie diuerſaꝝ gētiū. .§. VIII.De neceſſitate credēdi ꝙ ncc̄ium ſit ad ſalutē credere ſeti hr̄e fidemon̄dit xp̄s Mar. vlti. dicens. ꝗ n̄ crediderit cōdēnabitur: ⁊ Io. iij. ꝗ nō credit iā iudicatꝰ ē .ſ. ad et̓na danatōeꝫ: non ſolū ī iudicio dei: ſꝫ ēt eccl̓e militantis p̄ſuppoſita ꝑmanentia eiꝰ in ip̄a īfidelitate: apl̓s et ad Heb. xi. Sine fide īpoſſibile ē plare deo. Hoc aūt ſic ꝓbat ſeu declarat. b. Xho. 2º2ᵉ. q. ij. ar. iij. In oībus naturꝭ ordinatis inuenit̉ꝙ ad perfectōem nature inferioris duo ꝯcurrūtUnū qd̓ ē ẜm ꝓpͥum motū. Aliud aūt qd̓ eſt ẜmmotu ſuperiorꝭ nature. Sicut aqua ẜm motumꝓpͥum mouet̉ ad centrū: ſcd̓m vero motuꝫ lunemouet̉ circa cētrū ẜm fluxū ⁊ refluxū. Sil̓r orbes planetaꝝ ẜm ꝓpͥum motū mouent̉ de occidēte in orientē. Motu aūt pͥmi mobilis ab orientein occidentē. Sola aūt rōalis natura creata hētīmediatū ordinem ad deū: qꝛ cetere creature nōattingunt ad aliꝗd vniuerſale: ſed ſolū ad aliꝗdparticulare ꝑticipantes diuinā bōitatē: vel ī eēndo tm̄ ſic̄ inaīata vel et in viuēdo vt plante et cognoſcendo ſingularia vt aīalia bruta. Natura ātrōalis inqͣꝫtum cognoſcit vniuerſalē boni ⁊ entisrōem: hēt īmediatuꝫ ordinē ad vniuerſale eēndipͥncipiū. Perfectio igr̄ rōalis creature n̄ ſolū cōſiſtit in eo qd̓ ei cōpetit ẜm ſuam naturā: ſed ēt ineo qd̓ ei attribuitur ex qͣdam ſuꝑnaturali ꝑfection dīne bonitatis. Un̄ ⁊ ſupra dictum ē: ꝙ vltīabeatitudo hoīs conſiſtit in qͣdam ſuꝑnaturali d̓iviſione: ad quā ꝗdem viſionem hō ꝑtingere nonpōt niſi per modū adiſcentis a deo doctore: ſcd̓ꝫillud Io. vi. Oīs ꝗ audit a pr̄e ⁊ didic̄ vēit ad meHDuius aūt diſcipline ſit hō ꝑticeps non ſtatiꝫ: ſꝫſucceſſiue ẜm modū ſue nature: oīs aūt talis adiſcens oꝫ ꝙ credat ad hoc ꝙ ad ꝑfecta ſcīam perueuiat. Sicut ēt phūs dicit ꝙ oꝫ addiſcenteꝫ credere. Un̄ ad hoc ꝙ hō perueniat ad ꝑfectaꝫ beatitudinē viſionis vel ad ꝑfectam viſionē beatitudinis: p̄exigitur ꝙ credat deo tanqͣꝫ diſcipulꝰ magiſtro docenti: ⁊ qͣꝫuis multa de deo per ea q̄ facta ſunt ītellectu conſpiciant̉: vt dr̄ ad Ro. i. tamēaltiori mō qͣꝫtum ad plura percipit fides qͣꝫ rationaturalis ex conſideratione creaturarū. Nec exhoc īminet hoī pericl̓m errādi: qꝛ ſicut per lumēnaturale ītellectꝰ aſſentit pͥncipijs: ita per lumenfidei dīnitus īfuſum: hō aſſentit his q̄ ſunt fideinon aūt contrarijs qͣꝫuis non poſſit ea reſoluerein pͥma pͥncipia ea clare videndo. Un̄ ⁊ Greg. inmora. exponens illud qd̓ deꝰ dixit Moyſi Exo.