Titulus. VIII.

eniꝫ obiectum formale fidei ſit veritas pͥma: cuiinherendo credimus: q̄cūqꝫ ſub fide continēturIdeo ſicut veritas pͥma ē vna .ſ. deus: ita ⁊ fidesSecundo mō inqͣꝫtum ſumitur pro eo qd̓ creditur quod eſt obiectum materiale. Et ſic etiam dicitur vna: qꝛ idem eſt qd̓ creditur ab oībus: et ſiſint diuerſa credibilia que cōiter creduntur aboībus tn̄ reducuntur ad vnum. Ꝙ enim credātur aliqua temporaliter facta ad fidem: ꝑtinent īordine ad veritatem pͥmam q̄ eſt quid eternū. b.Tho. ſcd̓a ſcd̓e. q. iiij. Pōt ēt dici vna: qꝛ ad vnuꝫverum finem dirigit qui eſt deus ad ip̄um poſſidendum. ¶ Or̄ autem catholica ī ſymbolo Athanaſij. Hec eſt fides catholica ⁊cͣ. Et in ti. i. decret.de ſum. tri. ⁊ fi. ca. Ubi dicit. b. Tho. in expoſitiōeipſius tituli ⁊ primi capituli ꝙ catholica diciturvniuerſalis. Dr̄ autem vniuerſalis tum propter diuerſarum p̄cepta regulaꝝ: tum qꝛ eiꝰ cultꝰper oēs pene mundi terminos emanauit. Hereticoꝝ aut errores ſub certis angulis terraꝝ īcludunt: hec. b. Tho. vel ēt qꝛ ſola de vniuerſali bono .i. deo recta tradit: ⁊ vniuerſa vicia vitare docet: ⁊ vniuerſas virtutes amplecti. ¶ Or̄ autē vera qꝛ ita veraciter p̄dicat vt falſitatem ꝯtinere n̄poſſit. Qd̓ ita probat. b. Tho. ſcd̓a ſcd̓e. q. i. Nihilſubeſt alicui potentie vel actui niſi mediante rōne formali obiecti. Sicut color nō pōt videri niſi per lumen: nec ꝯcluſio ſciri niſi ꝑ mediū demōſtrationis. Sed vt dictum eſt rō formalis obiectifidei eſt veritas prima. Unde nil pōt cadere ſubfide niſi inqͣꝫtuꝫ ſtat ſub veritate prima ſub quanullum falſum ſtare poteſt ſicut nec non ens ſubente nec malum ſub bonitate. Et ideo ⁊cͣ. Fidesautem hec eſt .ſ. vna catholica ⁊ vera: eſt fides eccleſie romane. Unde Amb. d̓ Cypriano ait. Necvllam putauit veram niſi vere fidei gr̄am: hoc ēin romana eccleſia. Nec putauit fidem eſſe inſciſmate. Etenim cum propter eccleſiam chriſtus paſſus ſit ⁊ corpus eiꝰ ſit eccleſia non videī̉ab his fides exhiberi chriſto: a quibꝰ euacuaturchriſti paſſio atqꝫ diſtrahitur .ſ. per ſciſma. xxiiij.q. i. aduocauit. Item. q. e. c. hec eſt fides. Et ſi ꝗsobijceret: ꝙ pōt quis adorare hoſtiam non conſecratam: qꝛ ſacerdos non cōſecrauit vt ille eſtimat. Et ſic credit ibi eē chriſtuꝫ ⁊ non eſt: ergo fidei pōt ſub eē falſum. Reſpondet. b. Zho. vbi ſupra ꝙ ſides credentis non refertur ad has ſp̄esvel illas panis: ſꝫ ad hoc ꝙ veꝝ corpus chriſti ſitſub ſpeciebus panis ſenſibilis: qn̄ recte fuerit cōſecratū. Unde ſi non ē recte ꝯſecratum fidei nonſubē falſum..§. V.Fides autē in intellectuvt in ſubiecto ꝓprie ⁊ pͥncipaliter conſiſtit: ſecundario ī voluntate qͣꝫtum ad actū eius. Qd̓ ſic declarat. b. Tho. 2ª. 2ᵉ. q. iiij. Credere quideꝫ actusfidei ē actus intellectus: ẜm ꝙ mouetur a volun

⁊ ab intellectu: ⁊ a voluntate quoꝝ vterqꝫ natumeſt perfici per habitum. Et iō oportet ꝙ tam ī intellectu qͣꝫ in voluntate ſit aliꝗs hītus ſi debeatactus fidei eſſe perfectus ſicut etiaꝫ ad hoc ꝙ actus concupiſcibilis ſit perfectus: oꝫ ꝙ ſit habit̉prudentie in rōne ⁊ habitus temperantie in concupiſcibili. Nam ad perfectionem actus q̄ ex duobus p̓ncipijs actiuis ꝓcedit: requiritur ꝙ vtrūqꝫ actiuorum pͥncipium ſit perfectum. Non eīmpōt bene ſecari niſi ⁊ ſecans heat artem: ⁊ ſerraſit bene diſpoſita ad ſecandum. Diſpoſitio aūt adbene agendum in illis potentijs anime q̄ ſe hiad oppoſita: eſt habitus. Et ideo oꝫ ꝙ actus pcedens ex his duabus potentijs talibus ſit perfectus hītu: aliquo preexiſtente in vtraqꝫ potentiarum. Et qꝛ credere eſt immediatus actus ītellectus: qꝛ obiectum huius actus eſt veruꝫ qd̓prie pertinet ad intellectum: ideo oportet ꝙ fid̓.que eſt ꝓprium principium huius actus: ſicut īītellectu vt ī ſbō. Dr̄ autem ab Aug. ꝙ fides eſt īcredētiū voluntate: inqͣꝫtum actus eiꝰ mouet̉ eximperio voluntatis ad aſſentiēdum credibilibꝰ.¶ Item nota ẜm. be. Tho. vbi ſupra ꝙ charitasdr̄ forma fidei non ꝙ ſit forma intrinfeca quedat eſſe rei: ſed inqͣꝫtum informat actum eius .ſ.credere vt ſic operetur ⁊ mereatur. Et ad hoc facit quod habetur de peni. di. ij. §. item dominusAmen ⁊cͣ. Nihil eīm ꝓhibet vnum actum a diuerſis habitibus informari. Item ẜm. bea. Thorvbi ſupra. Fides informis .i. ſine charitate: ⁊ ſormata .i. cum charitate: non ſunt diuerſi hītus qͦrum vno adueniēte: alter qui pͥus erat in aīa corrumpatur: vt quidaꝫ dixerunt. Nec ēt ꝙ amboſint ſimul in hn̄te pͥus fidem informem: ⁊ poſteaformatā vt alij dixerunt: ſed ē vnus ⁊ ideꝫ hītusnon diuerſi. Rō qꝛ habitus diuerſificatur ẜꝫ idquod per ſe pertinet ad hītum. Fides aūt cuꝫ ſuperfectio intellectus: id per ſe ꝑtinet ad fideꝫ: qꝛꝑ ſe pertīet ad ītellectum: qd̓ aūt pertinet ad veluntatem: non per ſe pertinet ad fidem: ita ꝙ perhoc poſſit diuerſificari habitus fidei. Diſtinctioautem fidei informis ⁊ formate: eſt ẜm id quod ꝑtinet ad voluntatem .i. ẜm charitatem. Ꝙ autemgratia adueniens in eo qui hēt fidem infornnon cauſet habitum fidei: per accidens eſt prter diſpotōem ſubiecti: qꝛ .ſ. iam hꝫ fidem: ſed oīformem hēt: format ⁊ perficit eam. Sicut ecotrario ẜm peccatum mortale: quod quis committit: non tollit gratiam: cum tamen omne mortalede ſe tollat eam. Et ratio eſt: qꝛ iā amiſerat ꝑ pͥmū¶ Actus fidei eſt triplex. Ca. iij.nota ꝙ tris Cactu fidet gierenctus fidei: ſcilꝫ voluntaria cordis aſſenſio: publica oris ꝯfeſſio: ſalutiſera mortis ſuſceptio. Primus ergo actus fidei