Titulus

aūt videre: eſt ipſam habere. Non aūt ſperat aliquis qd̓ iam het: ſed ſpes eſt de eo qd̓ nondū hētur. ¶ Secundo tangit obiecti vel pͥmij initiū cūdicit fides eſt ſubſtantia. Sicut primum enim inquolibet genere continens ī ſe alia virtute dr̄ eſſe ſubſtantia illoꝝ: ſic fides. Nam pͥma inchoatiorerū ſperandaꝝ in nobis ē per aſſenſum fidei qͥvirtualiter continet in ſe omnes res ſperandas.¶ Tertio tangit modū attingendi obiectum cuꝫdicit: argumentū non apꝑentiū. Et dr̄ hic argumentū: vel firma inheſio intellectus per fide adveritatem non apꝑentem: vel ꝯiunctio intellectꝰeo ꝙ intellectus credentꝭ ex auctoritate diuinaconuincitur ad aſſentiendū his q̄ non vidēt̉ velcertitudo: eo ꝙ fides dubitatōem tollat. Nā vbieſt dubitatio non pōt eē fides. Uel pōt ſic diuididiffinitio hiꝰ. Fides tria hꝫ. aſpicit: efficit: ⁊ reficitPrimo ꝗdē aſpicit .ſ. pͥma v̓itate non. hītam ſedſperandā. Un̄ dr̄ ſꝑandaꝝ reꝝ. Efficit ſcd̓o fides.i. cā eſt faciens res ſꝑandas qn̄qꝫ eē in nobis: vn̄dr̄ ſbā: qꝛ ſicut ſbā eſt cā ſuoꝝ accn̄tium: ita fidescā eſt ꝯn̄di bona ſperata: Tertio fides reficit ſeuallicit: vn̄ dr̄ argumentū .i. certitudo aſſentiendohis q̄ non apꝑent: ⁊ hoc ē merituꝫ ⁊ laus fidei: ſicerte et īdubitāter credit̉ qd̓ n̄ videt̉. b. aūt Tho.volens v̓ba apl̓i ad formā diffinitōnis reducereclarā ſic dicit. Fides ē hītus mētis: qͣ inchoat̉ vita eterna in nobis: faciēs ītellectū aſſentire n̄ apꝑentibꝰ. 2ª. 2ᵉ. q. viij. Raine.Pro maiori declaratione ſupradicte diffinitionis notanda ſunt qͣtuorPrimū ꝙ per p̄dictam diffinitōem diſtinguiturfides ab oībus q̄ ꝑtinet ad intellectū. Et pͥmo abopīone: ſuſpitione: ⁊ dubitatōne: per hoc ꝙ dr̄ argumentū. Nā ꝑ hec tria intellectꝰ non firmiter īheret alicui: ꝑ dubitatōem non magis tendit advnā ꝑtem qͣꝫ ad alteram. Per opīonē ⁊ ſi declinꝫfortiter ad vnā ꝑtem tn̄ cum formidine de oppoſito. Per ſuſpitōem leuiter declinat ad vna ꝑteꝫSed per fidē firmiter īheret credentibꝰ ſine hefitatione. Ex hoc aūt ꝙ dr̄ in diffinitione non apparentiū diſtinguit̉ fides ab ītellectu: ꝗ ē de p̓ncipijs per ſe notis: ⁊ ſcīa q̄ eſt de concluſionibus ꝑdemonſtratōeꝫ acꝗſitis: per q̄ aliquid intellectuiſit apparenter cuiꝰ non eſt fides. Et per hoc ꝙ dicitur ſperandaꝝ reꝝ ſubſtantia diſtinguit̉ a fidecōiter ſūpta: q̄ eſt ēt de humāis vt cū quis firmiter credit ꝑentes ſuos eē talem ⁊ talē. ¶ Secundū vero eſt qd̓ dr̄ fides reꝝ ſperandaꝝ ſubſtātiapotiuſqͣꝫ diligendaꝝ. Ex eo ꝙ dilectio pōt eē pn̄tium ⁊ abn̄tiū viſoꝝ ⁊ non vifoꝝ. Sed ſpes eſt tm̄de abn̄tibus ⁊ non viſis: de quibꝰ ēt eſt fides: qꝛ⁊ ſi videant̉ ea q̄ ſunt fidei aliquo mō .ſ. vt credēda: non tn̄ oculo corporali vel ītellectuali demōſtratiue. ¶ Tertiū ꝯſiderandū eſt ꝙ argumentiex ꝓprijs pͥncipijs rei facit rem apparentē. Sedargumentū ſumptū ex auctoritate diuina nō fac̄

.V.VIII ML.SICNLOMAMPIe.rem apparentē: ⁊ tale argumentū ponit̉ ī iſta diſfinitione. Ubi ſciēndum ꝙ argumentū dr̄ qͣdrupliciter. Primo breuis enarratio ſubſequentiū.Uel breuis collectio materie totius libri ſiml̓ ſūꝑte. Et ſic ſumitur in biblia vbi prologi libroruꝫdicunt̉ aliqn̄ argumenta. Scd̓o argumentuꝫ dr̄on̄ſio vel manifeſtatio ẜm illud Io. iij. Oīs ꝗ male agit odit lucem: ⁊ non venit ad lucem vt nō arguantur opera. Tertio dr̄ argumentū rō vel ſyllogiſmus rei dubie faciens fidē: ⁊ hoc mō ſumit̉in logicis. ſed ī theologicis econtra: fides facit argumentū ſeu rōem: Aliqn̄ ēt dr̄ medium in quoſtat virtus ſyllogiſmi ſeu per qd̓ aliꝗd ꝓbat̉: ⁊ ſicſumitur in glo. decreto. Quarto dr̄ argumentuꝫcertitudo ex qͣ aīus mouetur in aliꝗd: ⁊ ſic fidesdr̄ argumentum. Quartum vero ē ꝙ aliqͣ habētcertitudinem ex alijs ſicut concluſiones ex pͥncipijs: ſic ex articulis fidei q̄dā ſequunt̉ ex articulo: vt qꝛ deus eſt iuſtus reddet vnicuiqꝫ ẜm oꝑaſua: q̄dam vero hn̄t certitudinem ex ſemetipſis.Et hec ſunt tribꝰ modis. Nam q̄dā hn̄t certitudinē rōne euidentie: ſicut pͥncipia q̄ ſunt ꝑ ſe nota: vt de quolꝫ eſt affirmatio vel negatio. Secundo q̄dā ſunt q̄ hn̄t certitudinem ex informationeꝯſcīe. Et hec ē certitudo fidei ſiue formate ſiue īformis. Cū enim pͥma veritas fidem īſpirat: ſic cōſcīam inflāmat: vi ſicut aliꝗs cogitur ipſa euidentia conſentire iſti veritati: oē totū eſt maius ſua ꝑte: ita cogit̉ aſſentire his qͣ ſunt fidei. Itꝭ per hītuinfuſum fidei ipſa informatione conſcīe artatur⁊ cogitur conſentire pͥme v̓itati ꝓpter ſe. Un̄ ſic̄negare hoc. Omne totū ē maius ſua ꝑte: ē cōtreſuam ꝯſcīam. Ita negare articulū fidei eſt cōtraſuam cōſcīam. Tertio q̄dam hn̄t certitudineꝫ ſenſus ſeu experientie q̄ certitudo eſt per modū guſtus ⁊ tactꝰ. Et talis certitudo ē in v̓tutibꝰ reſpectu ſuoꝝ obiectoꝝ. Et in fide formata reſpectu credibilium pͥme veritatꝭ Raine. Et nota ꝙ non ſolū ita dꝫ quilꝫ firmiter credere ea q̄ ſunt fidei extra de ſum. tri. ⁊ fi. ca. Nos firmiter credimus etnullatenus dubitamus. Sed et credere ꝙ extrahiꝰ fidem in quacūqꝫ alia ſecta ſaluari non pōt:Unde extra de fi. ca. dr̄ in. c. i. Una eſt fideliū vniuerſalis eccleſia extra quam nullus omnino ſaluatur. Et in hiꝰ figuram oēs qui reperti ſunt extra archam Noe perierunt diluuio. xxiiij. q. i. qꝛex ſola.Fidem eſſe priorem aliis virtutibus quadrupl̓r ꝓbatur .ſ. rōne: diuiſione: auc̄te: ⁊ ſil̓itudine. Primo rōne ſicut cognitōp̄cedit affectōem: qꝛ nihil diligit̉ niſi cognituꝫ ẜꝫAug. ſꝫ fides ē in cognitōe: cetere aūt virtutes īaffectōe ꝯſiſtūt: ergo fides ē alijs v̓tutibꝰ pͥor. Itꝭſpes non pōt hr̄i de beatitudine niſi credat̉ poſſibile: qꝛ impoſſibile ſub ſpe non cadit. Credit̉ ateē poſſibi ē beatitudinem habere per fideꝫ: ergoſides cauſat ſpem. Uoluntas etiā non pōt deum