Capitulū. II.

defecit in fide cōbuſtus ē: ad Heb. xi. Sancti ꝑ fidem extinxerūt impetum ignis: vt Ananias cuꝫſocijs in fornace: Et vincūtur bella ex merito ſidei ⁊ chriſtiane religionis gr̄a excellens bellorūactuum ꝓſperitas euenit: Greg. xxiij. q. v. ſi non.ad Heb. xi. per fidem vicerūt regna vt pꝫ in Ioſue ⁊ ī Carolo magno. ¶ Quarto quo ad bona q̄procedunt purificatōem facit Act. xv. Fide purificans corda eoꝝ. Et Magdalene poſt remiſſionem pctōrum ſibi a chriſto nunciatā dictuꝫ fuit.Fides tua te ſaluam fecit Luc. vij .ſ. purgatiōemfaciens peccatoꝝ. Hunc aūt effectū quō fides ꝓducat. b. Tho. 2ª. 2ᵉ. q. vij. ſic d̓clarat. Impuritasvniuſcuiuſqꝫ rei in hoc conſiſtit: ꝙ rebus vilioribus immiſcet̉. Non .n. dr̄ argentū īpuꝝ ex hocꝙ auro immiſcet̉ per qd̓ melius redditur: ſꝫ expermixtione ſtanni vel plūbi. Manifeſtum ē atꝙ creatura rōnalis eſt dignior oībus rebꝰ corporalibus ⁊ temporalibus: ⁊ ideo impura redditur: ex hoc ꝙ temporalibus ſe ſubijcit per amorē: ⁊ per hͦ inficitur peccato a qͣ impuritate purificatur ꝑ contrarium motū: duꝫ .ſ. tendit in id qd̓eſt ſupra ſe .ſ. in deum. in quo ꝗdem motu pͥncipium eſt fides. Accedentē .n. ad deum oportet credere qꝛ eſt: ad Heb. xi. Et iō primum purificationis pͥncipium cordis eſt fides: q̄ ſi perficiatur percharitatem formatā: perfectam purificationeꝫ facit. Informis autem excludit īpuritatem errorisQuinto fides cauſat timorem. Tn̄ dr̄ Iaco. ij.demones credunt ⁊ contremiſcunt: qd̓ ſic declarat. b. Tho. 2ª. 2ᵉ. q. vij. timor eſt quidam motusappetitiue virtutis. Oīum aūt appetitiuorū motuum principium eſt bonuꝫ vel malum app̄henſū: vn̄ oꝫ ꝙ timoris ⁊ omnium appetitiuoꝝ motuum ſit principium aliqua app̄henſio. Per fidēautem ſit in nobis quedam apprehenſio de quibuſdam malis penalibus: que ẜm diuinuꝫ iudicium a deo inferuntur. Et per hunc modū fideseſt cā filialis timoris quo ꝗs timet puniri a deoqui eſt timor ſeruilis. Et ēt ſides cā timoris filialis: quo quis timet ſeparari a deo: vel quo quisrefugit deo ſe comparare: reuerendo ip̄m inquātum per fidem. hanc eſtimatōem habemus de ipſo ꝙ ſit qd̓dam immenſum ⁊ altiſſimum bonuꝫa quo ſeparari eſt peſſimum: ⁊ cui velle equari ēmalum. ſꝫ primum timoris .ſ. ſeruilis cā eſt fidesinformis ⁊ ſecundi .ſ. filialis cā eſt fides formata:que per charitatem facit hoīem deo adherere etei ſubijci. Multa autem bona ſequūtur ex timore: qꝛ ꝗ timet deū facit bōa ⁊c̄. ¶ Sexto fides ſīggnificat conditionem humanam. Nam facit animam ſponſam dei. Iuxta illud Qſee. ij. Deſpōſabo te mihi in fide: vtiqꝫ magna dignitas: hec eſt.Unde beata Agatha dicebat. Ipſi ſum deſponſata cui angeli ẜuiunt ⁊cͣ. ij. ad Co. xi. Deſpondi vosvni viro ⁊cͣ. Facit aīam filiam dei patris per adoptionem Io. i. Dedit eis poteſtateꝫ filios dei fierihis qui credunt in nomine eius. Ipſa animaꝫ or

dinat iuſticia que ẜm phūꝫ eſt omnis virtus: apoſtolus ad Ro. iij. Iuſticia dei per fidem. Et. v. c.Iuſtificati ex fide. Ubi ſana fides non eſt: nō poteſt eſſe iuſticia: quia iuſtus ex fide viuit. Augu.xxiiij. q. i. hec tria pertinentia ad dignitatem: ponit beatus Thomas in expoſitione primi tituli d̓cretalium. Credidit Abraam deo ⁊ reputatum ēei ad iuſticiam. ¶ Septimo facit exaudire orationes Iaco. i. Poſtulet auteꝫ in fide nihil heſitāsEt Marci. xi. Omnia quecumqꝫ orantes petitiscredite quia accipietis ⁊ fiet vobis. Exemplumin Alexandro magno malo qui ex fide fecit coniungi duos montes inſimul: et non poſſent captiuati iſrahelite inde exire: vt tangit glo. i. ad Corī.xiij. ſuper illud ſi habuero omnem fidem. ¶ Actauo fidei aſcribuntur miracula p̄s. Omnia opera eius .ſ. miraculoſa in fide. ad Hebreo. xi. Perfidem obdurauerunt ora leonum ⁊c̄. acceperūtmulieres de reſurrectione mortuos ſuos: vt patet de filio Iude ⁊ ſunamitis in. iij. ⁊. iiij. Re. EtChriſtus Mathei. viij. Sicut credidiſti fiat tibiEt Marci vltimo. Signa autem eos qui crediderunt hec ſequentur ⁊c̄. ¶ Nono dat vitam Abacuch. ij. Iuſtus meus ex fide viuit: ad Gal̓. ij.Ꝙ nunc viuo: in fide viuo filij dei: vita .ſ. gratiepoſtea vita glorie. Hunc etiam effectum ponit beatus Lho. ſuper. i. titu. decretaliuꝫ Io. vi. qui credit in eum habeat vitam eternam: habendo .ſ. fidem viuam .i. cum gratia que inducit ad oꝑa bona: ⁊ per contrariū dicit Beda. Quicūqꝫ ab vnitate fidei quomodolibet ſeipſos ſegregant: nec tales peccatorum vinculos abſolui: nec ianuā poſunt regni celeſtis ingredi. xxiiij. q. i. Fides autſine operibus mortua eſt. Iaco. ij. Sicut animalquanto nobilius eſt viuum: tanto abhominabilius cum eſt mortuum vt patet ī homine. Ita quāto fides eſt nobilior cum eſt viua: tanto vituperabilior chriſtianus ex fide mortua: ⁊ dignior maiori pena propter maiorem ingratitudinem. Exemplum in vitis patrum de beato Machario quiīterrogauit caluariam cadaueris pagani. Si ininferno erant alij inferiores ⁊cͣ.¶ De habitu fidei et eius quidditate. Ca. ij.Et priEhabitu fidel. no sdiffinitione fidei ⁊ eius declarationeapoſtolus ad Hebreos. xi. ſic diffinifidem: que diffinitio perfectiſſima eſt. Fides eſtſubſtantia ſperandarum rerum: argumentuꝫ nōapparentium. In qua diffinitione apoſtolus triatangit .ſ. fidei obiectum vel intuitum obiecti: velpremij initium: attingendi modū. Primo tangitobiectum fidei cū dicit ſperandarū rerum. Nāobiectum fidei eſt prima veritas vt non viſa: qd̓pertinet ad rōem rei ſperate: ẜm illud ad Roviij. Quod non videmus ſperamus. Ueritatem