Capitulū. .VII.

impedit obiectum caloris: repugnet felicitati: nōtn̄ repugnat ei impedimentum qd̓ eſt per moduꝫcuiuſdam defectus: cum .ſ. res impedita non hꝫoē quod requiritur ad omnimodam ſui perfectionem: ſed repugnat tale impedimentum operationis oīmode eius perfectioni. Et ſic ſeꝑatio acorpore dicitur animam retrahere a ſine: ne tota tendat in viſionem diuine eſſentie. Appetit .n.aīa ſic frui deo. ꝙ etiam ipſa fruitio deriuet̉ adcorpus per redundantiam: ſicut eſt poſſibile. Etiō qͣꝫdiu ipſa fruitur deo ſine corpore: appetituseius quieſcit in eo: ꝙ tn̄ adhuc ad participatiōeꝫeius vellet corpus ꝑtingere. Unde corpore reſūpto creſcit beatitudo extenſiue non intenſiue.Ad beatitudinem aūt imperfectaꝫ q̄ habeturin via: vtiqꝫ requiritur corpus de neceſſitate: qꝛhiꝰ beatitudo eſt in operatione intellectus practici vel ſpeculatiui. Sed operatio ītellectus ī hacvita non poteſt eē ſine fantaſmate que eſt in organo corporali. Requirit̉ quoqꝫ ad beatitudineꝫperfectam omnino perfecta diſpoſitio corporisantecedenter ⁊ ꝯſequenter. ¶ Antecedenter ꝗdēqꝛ ẜm Aug. Si tale ſit corpus cuius ſit difficilis⁊ grauis mīſtratō: ſicut caro q̄ corrūpitur aggrauat aīam: auertit̉ mens ab illa viſione ſūmi celiConſequenter vero qꝛ ex beatitudine aīe fiet redundantia ad corpꝰ: vt ⁊ ip̄m ſua perfectione potiatur. b. Tho. vbi ſupra..§. VI.Quod ad beatitudineꝑfectam nō requirunt̉ bona exteriora nec amiciRō primi ē: qꝛ hominis bona exteriora: vel requiruntur ad ſuſtentationem aīalis corporis: vl̓requiruntur ad operationes quas per aīale corpus exercemus: que humane vite conueniunt.Illa aūt beatitudo perfecta: vel erit in aīa corpori vnita iam non animali ſed ſpirituali. Et iō nullo modo iſta exteriora bona requiruntur ad illebetitudinem: cum ordinent̉ ad vitaꝫ aīalem. Sꝫad beatitudine imperfectaꝫ que hētur in via: requiruntur iſta bona: non qͣſi de eēntia beatitudinis: ſed quaſi inſtr̄aliter deſeruientia ipſi beatitudini: que conſiſtit in operatione virtutis ẜm vitam actiuam vel contemplatiuam. ¶ Ꝙ autem īſcripturis ſanctis promittatur. ꝓ premio regnū:vt Math. xxv. Uēite bn̄dicti pr̄is mei ⁊cͣ. vl̓ eſus⁊ potus vt Lu. xxij. vt edatis ⁊ bibatis ſuꝑ meniam meam in regno meo: hiꝰ locutiones ẜm bea.Tho. ſunt methaphorice intelligende: qꝛ ſolent īſcripturis ſpualia per corporalia deſignari: vt exhis que nouimus ad deſiderandū incognita reſurgamꝰ. Et ſic per cibū intelligit̉ delectatio: perdiuitias ſufficientia qua hoī ſufficiet deus: ꝑ regnum exaltatio hominis vſqꝫ ad coniunctioneꝫcum deo. Ꝙ aūt merces ſanctis ꝓmittitur ī celis Mat. v. Per celos ẜm Aug. ītelligit̉ altitudoſpūalium bonoruꝫ. Nihilominus tn̄ locꝰ corporeus aderit non propter neceſſitatem ad beatitu

dinem: ſed propter quandam congruentiaꝫ ⁊ decorem. Quod vero Boetius dicit ꝙ beatitudo ēſtatus omnium bonorum ⁊cͣ. ¶ Intelligitur deillis bonis que conueniunt vite ſpirituali ī quaconſiſtit perfecta beatitudo. Iſta vero bona deẜuiunt vite animali: ideo illi beatitudini non competunt. Ln̄ quicquid boni inuenitur in iſtis totūhēbitur in ſummo fonte bonorum. Et ſic eſt ibicongregatio omnium bonoꝝ. ¶ De amicis autēſi ſunt neceſſarij ad beatitudinem dicit. b. Tho.vbi ſupra: ꝙ ad beatitudinem patrie: non requiritur ſocietas amicorum de neceſſitate ſed de bene eſſe. Et ratio eſt: qꝛ homo habet totam plenitudinem ſue perfectionis in deo. Quanuis eīmcharitas que eſt in patria non deficiat ſed perficiatur ſe extendat ad deū ⁊ ꝓximum: tn̄ perfectiocharitatis eſt eēntialis beatitudini qͣꝫtum ad dilectionem dei. Un̄ ſi non eēt niſi vna aīa fruensdeo: beata eēt nō hn̄s ꝓximum quē diligerꝫ. Sꝫſuppoſitum ꝓximo ſequit̉ dilectio eius ex dilectione dei. Et qd̓ Boe. dicit ꝙ nullius boni ſin̄ cōſortio eſt. Iucunda poſſeſſio intelligit̉ qn̄ in illobono quod hētur non eſt plena ſufficientia. Sꝫin deo hētur oīs ſufficientia. Sed ad felicitatemſeu beatitudinē imꝑfectā vie vt dicit phūs in. ix.ethico. felix indiget amicis: non ꝓpter vtilitatemcū ſit ſibi ſufficiens: nec propter delectatiōem cūheat in ſe ꝑfectam delectatōem in oꝑatione v̓tutis. Sꝫ propter bonā operatōem vt .ſ. eis bn̄ faciat: ⁊ vt eos inſpiciens bene facere delectet̉. Et vteis bene faciendo adiuuet̉. Indiget enim homoauxilio amicoꝝ in operibꝰ vite actiue ⁊ contemplatiue..§. VII.Quod hō poteſt adipiſci iſtam ꝑfectam beatitudinē: Et hoc non ꝑ ſuanatur alia nec per oꝑatōem angeloꝝ: ſed per oꝑameritoria: q̄ hn̄t virtutem p̓ncipal̓r ex gr̄a dei.Primum ſic declarat. b. Tho. pª ſcd̓e. q. v. Beatitudo noīat adeptiōeꝫ perfecti boni. Quicūqꝫ ergo eſt capax ꝑfecti boni pōt ad beatitudinē ꝑuenire. Ꝙ aūt hō ſit capax ꝑfecti boni: ex hoc apꝑetꝙ eius intellectꝰ app̄hendere pōt vniuerſale ⁊ ꝑfectum bonū ⁊ voluntas eiꝰ appetere pōt illud.ergo pōt hō adipiſci beatitudīe. Quāuis enī nūcin via ſit hoī ꝯnaturale: vt v̓itatem intueat̉ in rebꝰ materialibꝰ: vn̄ ſpes intelligibiles in fantaſmatibꝰ intel igit: nec ſine fantaſmate pōt intelligere.In patria bēbit aliuꝫ modū intelligendi connaturalē. Scd̓m .i. ꝙ non poſſit hō beatitudinē adipiſci ꝑ ſua naturalia: ꝓbat ſic. b. Tho. q. ea. Beatitudo hoīs ꝑfecta conſiſtit in viſione diuine eſſentie: videre aut deū per eēntiam ē ſupra naturaꝫnon ſolū hoīs ſed oīs creature: vt in ꝑte pͥma on̄ditur. Naturalis .n. cognitio vniuſcuiuſqꝫ: eſt ẜꝫmodū ſubſtātie ſue ſicut de intelligentia dr̄: vniuſcuiuſqꝫ qꝛ eſt ẜm modum ſue ſubſtātie. Sicutde ītelligentia dr̄ in libro d̓ cāis. Ꝙ cognoſcit ea