TitulusVII.

compaſſione defleuit. Moraliter ſecundū Gregorium conſiderans exterminium anime peccatricis ⁊ eius damnationem futuraꝫ etiam fleuitcompatiēs eius miſerie. Sic ⁊ beatus pater Dominicus cum appropinquabat ad aliquam ciuitatem deflebat cogitans peccata eiꝰ. Et hanc gratiam: vt dicitur in legenda eius: dederat dn̄s eiflendi ꝓ miſeris ⁊ afflictis. Unde ſe continere aliquando non poterat in oratione quin vox emimus audiretur ac ſi mortuum lugeret. Et beatiqui lugent: quoniam ipſi conſolabuntur: et deexauditione eorum pro quibus lachrymantur:⁊ de merito ſue compaſſionis: iuxta illud p̄s. xciij. cui ẜm multitudinem dolorum in corde meo⁊c̄. Tertius luctus ē de dilatata felicitate: de quap̄s. xli. Fuerūt mihi lachryme mee panes die acnocte: dum dr̄ mihi quotidie vbi eſt deus tuus.Conſiderare .n. debet aīa guſtans ſuauitatem. qͣꝫta in ſuperna patria felicitas: vbi nullum bonūdeerit: nullum malum aderit: eſtqꝫ deus omniain omnibus: vacatur ibi laudibus dei: vbi iugiter ſonant organa ſanctorum: qui ſicut odor balſami ſunt ante deum: ⁊ angeli ⁊ archangeli hymnum decantant ante thronum dei: claraqꝫ faciedeum intuentur: impleturqꝫ oē deſiderium ⁊ adhanc felicitatem eſt creata. Sed dum peregrinatur in corpore conſequi non poteſt: immo quotidie in periculo eſt ea amittendi in perpetuuꝫ nōpoteſt non dolere. Reperiunt̉ autem iſte lachryme calefacientes ⁊ pinguefaciētes animam ī ſolitudine .ſ. ceſſando a ſtrepitu mundanoruꝫ ⁊ occupationum. In cuius figuram legitur gen̄. xxxvi. ꝙ Onam inuenit aquas calidas .i. balnearesinſolitudine. Procurant̉ etiam precibus. Unde in huius figuram legitur Iudicū .i. ꝙ Axa filia Caleph ⁊ ſponſa othonielis: qui dictus eſt ſaluator: fuit amonita a ſponſo ſuo othonieli ꝙ poſtularet a patre terram irriguam. Cuꝫ igitur ambularet cum patre ſuo calephſedēs ſuper aſināſuſpirauit. Et cum pater interrogaſſei quare ſuſpiraret. Reſpondit terram arentem dediſti mihi iunge ⁊ irriguam. Et dedit ei pater irriguumſuperius ⁊ inferius. Axa eſt anima filia dei ꝑ creationem ⁊ ſpōſa ſaluatoris per fidem: hec admonetur a Chriſto ſponſo ſuo vt petat a deo irriguum .i. terrā cordis cum aqua cōpunctionis: queambulans per viā virtutū cuꝫ deo .i. dei adiutorio: ſedens ſuper acinum .i. dn̄ans paſſionibusearnis: ſuſpirat affectans ⁊ petens ſibi dari a d̓ocor compunctionis ⁊ lachrymaꝝ ⁊ deus exauditdans ei non ſolū cōpunctōem de peccatis que ēirriguum inferiꝰ: ſed ēt de dilatione patrie que ēirriguū ſuperius. Chriſtus in cruce orauit cumlachrymis ⁊ clamore valido ẜm apl̓m ad Hebr..v. exaudituſqꝫ eſt pro ſua reuerētia. Lachrymatus eſt pro magno affectu introducendi nos ī ſupernam patriam: conſiderans negligentiam hominum ad ipſam gloriam appetendam ꝯn̄dam.

Nullus .n. videtur eam eſtimare propter qd̓ ditren̄. i. Uie ſyon lugēt: eo ꝙ non ſit qui vadat adſolennitate. Sed beati ꝗ lugent: quoniaꝫ ipſi cōſolabuntur: ⁊ in pn̄ti per īternā delectatiōem: ⁊ īfuturo ꝑ eternā glorificatōem..§. IIII.Geati qui eſuriunt et ſitiunt iuſticiam: qm̄ ipſi conſolabūtur Math. v.Hec eſt quarta beatitudo diſpoſitiua: que recte⁊ ratione ſequitur tres predictas. Qui enim mūdana tenſit mores manſuetudine rexit: ⁊ aliēasmiſerias luxit: iam poteſt eſurire ⁊ ſitire iuſticiaꝫquod prius non potuit. Unde Ambr. ſuper Lcam. Poſtqͣꝫ delicta defleui: incipio eſurire ⁊ ſire iuſticiam. Eger enim cū in graui morbo ē nōeſurit. Beati ergo qui eſuriunt ⁊c̄. Ubi Hiero.Non ſufficit velle iuſticiam niſi ⁊ iuſticie famepatiamur. Nunqͣꝫ enim nos ſatꝭ inſtos credamſed ſemper iuſticie opera eſurire .i. d̓ſiderare anpliora intelligamus non contēti operibus bōifactis. Et dicit Gre. Summū bonū in rebus hmanis eſt iuſticiam colere ⁊ ſua vnicuiqꝫ iura ẜuare. xij. q. ij. cum deuotiſſimam. quod ꝑtinetaiuſticiaꝫ. Beati ergo ⁊cͣ. vbi tria. Primo quordo eſuries variatur ſpiritualis. Secundo qumodo iuſticia eſuriat̉ generalis. Tertio qͦmoaipſa ſatiatur anima rōnalis. ¶ Quantum ad ꝑmum ſciendū: ꝙ illi efuriunt ſpiritualiter ꝗ dederant operari. Illi ſitiunt qui deſiderant ſcitalia oꝑa. Eſt aūt varia eſuries ⁊ ſitis. Aliqui eneſuriūt ⁊ ſitiunt .i. deſiderant ⁊ laborant: ad hovt ſcīam vanam ꝯſequant̉ vt curioſi. Sed iſtin.ſatiantur quinīmo deficiūt ẜm illud p̄s. cvi. Erientes ⁊ ſitientes anima eoruꝫ ī eis deficit. Nāvt ait apl̓s. Semper adiſcentes nunqͣꝫ ad ſcīamveritatis peruenientes: alij eſuriunt ⁊ ſitiunt pecuniam deſiderantes .ſ. acquirere ⁊ laborare adhn̄dum pecuniam vt auari: ſed nunqͣꝫ ſatianturīmo ſemper plus creſcit auiditas: p̄s. xxxiij. Diuites egerunt ⁊ eſuriūt Ambr. Nec ſatietas vnꝙͣaderit cupiditati nec finis: di. xlvij. ſicut hi. Alijeſuriunt ⁊ ſitiunt .i. deſiderant habere: ⁊ ad hoclaborant ad habendum potentiam vel dignitatem aut voluntatē vt ſuꝑbi ⁊ votuptuoſi ⁊ laſciui. Sꝫ nunqͣꝫ ſatiant̉: immo ſemꝑ magis anxiāt̉prouerbi. xxviij. Leo rugiēs ⁊ vrſus eſuriens .ſ.mel in arbore: princeps impius ſuper populupauperem. Et de filio prodigo ⁊ luxurioſo ditur: ꝙ cupiebat īple̓ ventrem ſuum de ſiliquijquas porci manducabant .i. delectationibus⁊nereis: ⁊ nemo illi dabat Luc. xv. Solum eſttes iuſticiā ⁊ ſitientes ſaturabunt̉: vn̄ dr̄ Iſa.Ecce ſerui mei qui .ſ. operati ſunt iuſticia comedent ⁊ vos .ſ. pctōres eſurietꝭ: bibēt ⁊ vos ſitietꝭbtī gͦ ꝗ eſuriunt ⁊cͣ. ¶ Quantū ad ſcd̓m. Quomōeſurit iuſticia ⁊ ſitit̉ dicit Chryſ. ꝙ illi eſuriūt iuſticiam: qui ſecundum iuſticiam dei deſiderantconuerſari. Illi ſitiunt qui ſcīam eius acquirere