Titulus.VII.

duodecī ſedibus ītelligūt̉ oēs ꝑfecti pauꝑes ꝗcū chriſto iudicabūt ẜꝫ Aug.Beati mites quoniamipſi poſſidebūt terrā. Poſt beatitudinē pauꝑtatꝭſcd̓a btītudo .ſ. mititatis vel māſuetudīs. Qui .n.pauper eſt multis laceſſitur īiurijs: ⁊ iō ncc̄iumeſt ꝙ ſit mitis. vnde Ambr. ſuꝑ Lucā. Cum ſimplicitate contentꝰ fuero inops: ſupereſt vt moresmeos temperē. Quid .n. mihi ꝓdeſt carer̄ tꝑalibꝰniſi fuero mitis. Ubi notandū ꝙ mitis ⁊ māſuetus idē ſunt ẜm rē ſed differunt rōne. Nam mitis ē qui alios offendentes tolerat. vnde Papias Mitis eſt lenis ⁊ ad ſuſtinendū iniuriā tacēsquaſi mutꝰ. Manſuetꝰ eſt ꝗ manu aſſuetꝰ eſt: qunulli iniuriam irrogat. Uel ſic mitis ē ꝗull̓a anmi acceſſione turbatur: ſꝫ in trāquillitate animi⁊ bonitate iugiter perſeuerat. Manſuetus ē aūtcui facile eſt ſuſtinere: non malū pro malo reddere ⁊ ſic mitis dr̄ in affectu manſuetus in effectu.Communiter aūt ſumitur ꝓ eodē: vt ſynōyma.Et ſumit̉ tribꝰ modis. Primo ſic. Mitis eſt quēmentis amaritudo non afficit. Et ſic importat leuitatem qͣꝫtum ad motum: ⁊ excluditur amaritudo rancoris. Unde Aug. Mites ſunt ꝗ cedunt īprobitatibus ⁊ non reſiſtunt malo: ſꝫ vincūt ī bonō malū. In bono .ſ. mititatis ⁊ māſuetudīs malum rancoris ⁊ indignatōis reddēs bonū ꝓ malo. Dicit idē Aug. ſuꝑ pͣsͣ. Sex dr̄ie ſunt retributionū .ſ. reddere pro mal̓ bona. Nō reddere mala pro malis hec bonoꝝ ſuoꝝ. Sed pͥmū meliusNon reddere bona pro boīs. Reddere malabonis. Hec duo malorū ſunt: ⁊ poſterius deterEt reddere bona pro bonis ⁊ mala pro mal̓ hecduo ſunt mediorū. Sꝫ priꝰ propīquū bonis. xxiij. q. iij. ſex. ¶ Scd̓o exponit ſic. Mitis ē que iranon deijcit ſed oīa equanimiter fuſtinet. Et ſic jtinet ad innocentia ⁊ excludit̉ amaritudo liuor.i. vīdicte ꝑ īnocentia. vnde Amb. ſuꝑ Luc. Mitiga affectum tuū vt non iraſcarꝭ: aut certe iratꝰne peccaueris .ſ. alium offendēdo. Preclaꝝ ē enīmotū temꝑare ꝯſilio: nec minoris v̓tutis dr̄ temꝑare iracundiā qͣꝫ oīno nō iraſci. Et permaximeiudices ⁊ rectores oportet ab ea cauere qꝛ puertit iudicium: obnubilans rōem. vn̄ Greg. Illa ꝓpoſitoꝝ ſolicitudo v̓tilis eſt: illa cautela laudabilis in quo nihil ſibi vendicat furor ſed totum rōagit. Reſtrīgenda eſt ergo ſub rōne ptās: nec ꝗdagendum prius qͣꝫ concitata mens ad tranꝗllitate redeat. Nam cōmotionis ſue tp̄e iuſtuꝫ putatomne qd̓ fecerit. xi. q. iij. illa ſicut. Phlutifer patronꝰ Ioſeph: qꝛ iratus eſt ꝯtra eum: cū falſo fuit accuſatꝰ ab vxore: ꝙ voluiſſet ſibi violentiaꝫferre non diſcuſſa veritate iniuſte incarcerauieū. Sicut ergo ira īpedit iudicium ne iuſte fiat: ⁊veritate ne capiatur. Ita econtra de mititate dic̄p̄s. xxiiij. Diriget māſuetos ī iudicio: docebit mites vias. Tertio modo dr̄ mitis qui non irri-

tat alios: nec nocet nec nocere cogitat: qd̓ pertīetad equanimitatem: per quam excluditur amaritudo impatientie ⁊ indignationis. Ad hanc chriſtus hortatur dicens Math. xi. Diſcite a me: ꝗamitis ſum. Omnia enim que habent irritare hominem .i. prouocare ad iram ⁊ impatientiam: paſſus eſt chriſtus. Nā turbatur quis cuꝫ ei auferūtur ſua. Et Chriſto fuerunt ablata etiam propriaveſtimenta: ⁊ coram eo ludo expoſita. Iraſcit ꝗcum contumelijs ſuſtinet verbuꝫ: ⁊ infertur maledictio detractio ⁊ huiuſmodi. Chriſtus autemconturmelias ſuſtinuit: in paſſione deriſiones:blaſphemias: detractiones: calumnias: oīa queequo animo ſufferens. Irritatur homo cū īcis ſuis ⁊ conſanguineis iniurias ſuſtīet. Et chrſtus in matre ⁊ diſcipulis obprobria. ⁊ perſecutōnes paſſus eſt. Uerba vnicuiqꝫ ſunt aſpera ⁊ horrori habita ⁊ multo magis ipſa mors. Sed hecomnia vt mitiſſimus agnus Chriſtus tolerauitvnde per Hiere. c. xi. dicit. Ego quaſi agnus māſuetus qui portatur ad victimam. Mites eeſſe oportet exemplo pijſſimi magiſtri. ¶ Siautem mites beati: quod pꝫ tripliciter per opſitum: ꝑ effectum: ⁊ per fructum. Primo quidmites ſunt beati: pꝫ per oppoſitum. nam contrerioꝝ eadem eſt diſciplina: vt .ſ. quicꝗd de vnointelligatur oppoſitum de alio contrario. Sicde albedine dicimus ꝙ eſt diſgregatiua viſusIta de nigredine que eſt contraria ipſi: opordicere ꝙ eſt congregatiua viſus. Nunc ergonititas opponitur rabiei ⁊ iracundia manſuetudini. Sed rabies ſeu iracundia eſt miſeria per pecatum. Et ſap̄. viij. dicitur. Miſeros facitpeccatum. nam miſeria ⁊ felicitas ſeu beatopponuntur. Ergo mititas ſeu māſuetudo. Scundo pꝫ hoc per effectu. Nam mititas facitminem impaſſibilem: quod probatur ex hoc ꝙphus dicit inᶠ libro ethicorum: ꝙ mitis patitur ſꝫnon deducitur .i. vincitur: quia leſiones non ſentit ita ꝙ conturbetur. Mititas eſt ſicut moll̓ cucitra: que dura recipit: in qua animus leuiter ⁊ſuauiter requieſcit ſicut corpus ī culcitra Eccl̓xiiij. Felix qui non habuit animi ſui triſticiā. Tertio patet ex fructu qui eſt hereditas ſuperne patrie: p̄s. xxxvi. Manſueti autem hereditabūt teram ⁊cͣ. Unde pro premio dicitur. Quoniam ipſi hereditabunt terram. Quod poteſt intelligi d̓triplici terra quam poſſidebunt mites ſcilicꝫ terram mundi: terram corporis proprij: ⁊ terraꝫ paradiſi. Primo quia immites ⁊ feroces terrā midi deſtruunt: ideo non merentur eam poſſideSed quia mites terram mundi pacifice regucum mititate ſe habent ad ſubdicos: non poſſident terram .i. regnum mundi. Unde ⁊Moyſesqui fuit pͥmus rector populi dei. ⁊ per totaꝫ vitaſuam dicitur ꝙ erat mitiſſimus hominum ꝗ ſūtſuper terram. Et dominium Holofernis ⁊ Nabuchodonoſor ad nihilum deduxit. Et ad hoc