Capitulū.

Poſſeſſio terre ſignificat affectum bonuꝫ aīe requieſcentis per deſiderium ī ſtabilitate hereditatis ſuperne: q̄ per terram ſignificatur. Conſolantur in hac vita .ſ. que eſt paraclitus .i. conſolator participando. Saturantur ⁊ in hac vita illocibo de quo chriſtus. Meus cibus eſt vt facianvoluntatem eius qui miſit me. In hac ēt vita cōſequuntur hoīes dei mīa. Ac ēt purgato oculo ꝑdonum intellectus deus quodā mō videri pōt.Sil̓r ⁊ in hac vita ꝗ motus ſuos pacificauit ſeupacificant ad ſimilitudinem accedentes filij deivocantur: hec tamen omnia perfectius erunt in.§. IIII.De premiis dictarumbeatitudinum quō conuenientiſſime aſſignant̉ꝓut ꝑcipiunt̉ in vita futura: ⁊ hoc ꝯſiderata ꝯdiditione ẜm tres beatitudines ſupra aſſignatas.Tres .n. pͥme accipiuntur ꝑ retractōem ab his īquibus vita voluptuoſa conſiſtit: quā hō deſiderat q̄rens illud qd̓ natural̓r deſiderat̉. Sed hocnon dꝫ q̄rere niſi in deo non aūt ī rebꝰ tꝑalibus⁊ caducis. Et iō p̄mia trium primarū beatitudinumaccipiuntur ẜm ea q̄ in beatitudine terrenaaliqui q̄runt. Querunt .n. hoīes in rebꝰ exterioribus .ſ. diuitijs ⁊ honoribus excellentiam quāda⁊ abundantiā: quoꝝ vtrūqꝫ īportat regnū celoꝝper qd̓ hō conſeꝗtur abundantiā ⁊ excellentiabonoꝝ in deo. Et iō regnum celoꝝ dn̄s pauꝑibꝰſpū ꝓmittit. Querunt et hoīes feroces ⁊ īmitesper bella ⁊ litigia ſecuritatem ſibi acquirere inimicos ſuos deſtruendo: vn̄ deꝰ repromiſit ſecuram ⁊ ꝗetam poſſeſſionē terre viuentiū: ꝑ quamdeſignat̉ ſoliditas bonoꝝ eternoꝝ. Querūt et homines ī ꝯcupiſcentijs ⁊ delectatōibꝰ hr̄e ꝯſolatīonē ꝯͣ mundi huiꝰ labores: ⁊ iō ꝯſolatōem lugentibꝰ reppomittit. Alie v̓o due ꝑtinent ad oꝑa actiue beatitudīs: q̄ ſunt opera virtutū ordinantiuꝫoīem ad ꝓximum: a ꝗbus operibus aliqui retrahuntur ꝓpter inordinatū amorē ꝓpͥi boni: etiō dn̄s illa pͥmia attribuit his beatitudinibꝰ: ꝑꝑ q̄oīes ab eis diſcedunt. Diſcedunt .n. aliꝗ ab oꝑibus iuſticie non reddentes debitū: ſed potiꝰ aliena rapientes: vt bonis tꝑalibus repleant̉: ⁊ ideodn̄s eſurientibꝰ iuſticia ſaturitatem repromiſit.Diſcedunt aliꝗ ab operibꝰ mīe: ne ſe īmiſceāt miſerijs alioꝝ .ſ. indigendo: ⁊ iō dn̄s miſericordibꝰmīam repromittit per quā liberāt̉ ab oī miſeriaAlie vero due pertinent ad contemplatiuā beatitudinē ſeu felicitatem: ⁊ iō ẜꝫ ꝯuenientiā diſpoſitōuꝫ que ponunt̉ īmerito: p̄mia reddunt̉. Nāmundicia oculi diſponit ad clare videnduꝫ. Un̄mundis corde dei viſio promittitur. Conſtituerevero pacē vel in ſe ipſo vel īter hoīes manifeſtathoīem eſſe dei imitatorem: ꝗ eſt deus vnitatꝭ ēpacis: ⁊ ideo pro p̄mio redditur gloriā dei filiationis: q̄ eſt imꝑfecta coniunctōe ad deū ꝑ ſapīamconſumatam. Et vt dicit Chryſ. omnia iſta p̄mia

vnum ſunt in re .ſ. ipſa beatitudo eterna. Sꝫ qꝛeam intellectus non capit humanꝰ: iō oportuit ꝑdiuerſa nobis nota deſcribere: obſeruata conuenientia ad meritum. Item ſicut octaua beatitudo eſt quedā firmitas oīum precedentiū: ita debentur ſibi oīuꝫ beatitudinū premia: ⁊ iō redditad caput: vt intelligant̉ ſibi oīa premīa ꝯſequenter attribui. Uel ẜm Ambro. pauperibꝰ promittitur regnum quantū ad gl̓iam aīe. Paſſis aūt incorpore ꝑſecutōem regnum qͣꝫtum ad gl̓iaꝫ corporis. Notandū ēt ꝙ iſta p̄mia ſe hn̄t per additionem adinuicē. Nam plus ē poſſidere terrā regni celoꝝ qͣꝫ hr̄e ſimpl̓r. Nam multa hēmus q̄ n̄firmiter ⁊ pacifice poſſidemus. Plus eſt ēt conſolari ī regno qͣꝫ hr̄e ⁊ poſſidere. Multa .n. cumdolore poſſidemꝰ. Plus eſt ēt ſaturari qͣꝫ ſimpl̓rconſolari. Nā ſaturitas abundantiam conſolatiōis importat. Miẜicordia vero excedit ſaturitatem: vt plus .ſ. accipiat qͣꝫ meruerit: vl̓ deſiderare potuerit. Adhuc eſt maius videre deum: ſicutmaior ē qui in curia regis non ſolum prandet:ſed ēt videt facie regis. Sūmam aūt dignitateꝫhꝫ ī domo regia filius regꝭ.Nota ſecundum dominū Io. dn̄ici ſuꝑ mat. aliam pulchra expoſitōemde his ſeptē beatitudībus: q̄ poteſt p̄dicari ī feſtooīuꝫ ſanctoꝝ. Et poterit ſumi illud thema. Merces veſtra multa eſt in celo. Mathei. v. Et illudp̄s. cxvij. Beati omnes ꝗ timent dn̄m: qui ambulant ī vijs eiꝰ. Ubi tria nota. ¶ Primo īchoatiuūſaluatōis ſpualis: ibi. Qui timent dn̄m ⁊ ī hoc eſtmerces nr̄a. Scd̓o diuerſificatiuū ꝯuerſatōis v̓tualis: ibi. Qui ambulant ī vijs eiꝰ: ⁊ ī hoc ē merces multa. Tertio completiuū appetitōis humanalis: ibi. Beati oēs: ⁊ hoc eſt merces in celo: etſic merces vr̄a multa eſt in celo. ¶ Quantū ad pͥmum nota ꝙ pͥncipium ſalutis eſt timor: non tn̄ꝗcunqꝫ ſed timor dn̄i. Iſa. xxxiij. Diuitie ſalutꝭ ſapientia ⁊ ſcīa: timor dn̄i ipſe theſaurꝰ eius: p̄s. ix.Initiū ſapīe timor dn̄i. Un̄ nō dr̄ hic ſimpliciterbeati qui timent: ſed beati qui timent dn̄ꝫ: Aliꝗ.n. hn̄t timorem mundi .ſ. non diſplicendi hoībꝰ.Sic timuit Adam non diſplicere vxori ⁊ ꝯtriſtari eam. Aliqui timēt pelli ſue vt petrus. Propterqd̓ negauit chriſtū. Hinc Aug. xi. q. iij. Limendomorte carnis tue: dabis morte aīe tue .ſ. qn̄ quisꝓpter hoc facit contra p̄cepta. Alij timenti p̄ciſepenā inferni: non timentes deū offendere: ſi exiſtimarent īfernū non eē. Sed dicit Io. in. i. cano.ꝙ timor talis qui .ſ. dr̄ ſeruilis non ē in charitate: nec ſufficit ad ſalutē qͣꝫuis diſponat ad eā. Un̄Aug. Cū ꝑ timorē gehēne aliꝗs ſibi cauet a malo: fiet paulatī ꝯſuetudo iuſticie ⁊ īcipit qd̓ bonūerat amari. xxiij. q. vi. Nll̓ꝫ igr̄ hoꝝ timorū ē pͥncipiū ſalutis ſꝫ timor dn̄i: quo .ſ. ꝗs abſtinet a malo ⁊ bonū facit: ne deo diſpliceat ip̄m ſuper omīaamās. Et in iſto timore ē merces magna ⁊ ml̓tam 4