Titulus VII.

magna confuſione. Hīere. vlti. vn̄ non app̄tiādain ſe. Gre. xi. q. iij. Inter v̓ba laudantiū ⁊ vituperantiū ad mentē ſꝑ recurrendū eſt. Et ſi ibi non īuenit̉ bonum qd̓ de nobis dr̄: magnam dꝫ triſticiam generare. Si aūt ibi non inuenimꝰ malumqd̓ de nobis hoīes loquunt: in magnaꝫ debemꝰleticiam reſilire. Ueꝝ vt dicit Aug. ibi in. c. Nonſunt audiendi ad edificatōem alioꝝ ⁊ tollenduꝫſcandalum debemꝰ cōſeruare bonaꝫ fama: ⁊ cuquis pōt dꝫ declarare innocentia ſuam: cum iiuſte infamatur.Quod conſiſtat beatitudo in ptāte ſeu dn̄io ẜm. b. Tho. pͥª. 2ᵉ. q. ij. ē impoſſibile: ⁊ rō eſt: qꝛ ptās ſe hꝫ ad bonum ⁊ malūMulti .n. male v̓tūtur vt frequentiꝰ. vt pꝫ ī ſaule pͥmo rege ppl̓i dei: qui de optimo effectꝰ eſt peſſimꝰ. Oēs et reges iſrl̓ ſuerunt mali reges: etiaꝫiuda ꝓ maiori parte ẜm Aug. de ciui. dei. Beatitudo aūt eſt puꝝ ⁊ perfectum bonū: ⁊ non pōt ꝗsvti male. Magis aūt poſſet cōſiſtere aliqua beatitudo in bono vſu ptātis: q̄ eſt ꝑ virtutem qͣꝫ ī ip̄ſa ptāte. ¶ Scd̓a rō eſt: qꝛ beatitudo non hꝫ anxietatem ſed delectatōem ⁊ ſecuritatem: ptās ātterrena hꝫ plurimum anxietatis ⁊ timoris. Und̓Greg. Omne qd̓ hic eminet: plꝰ meroribus efficitur qͣꝫ honoribꝰ gaudet: di. xiij. nerui. Et Boet.ij. de conſo. Ptās humana ſolicitudinū morſusexpellere formidinū aculeos vitare nequit. Explum ponitur in illo dn̄o qui fecit pedere gladium acutū filo tenui ſuꝑ caput amici recūbentisſecum in mēſa copioſiſſime ꝑ̄ꝑata ⁊cͣ. Tertia rōeſt: qꝛ beatitudo eſt bonum ꝑ ſe ſufficiens ⁊ nonīdigens alio: vt pꝫ in i. ethi. ita ꝙ ipſa adepta nullum bonū deficit hoī nccͣium. Sed hīta ptāte achūc multis indiget al̓s miſer eēt: nec eam tenerepoſſet. Indiget .n. ſeruitoribꝰ officialibꝰ ⁊ multisadiutorijs. Un̄ ⁊ due ptātes pͥncipales ī eccleſia.ſ. impialis ſeu regalis ⁊ pontificalis: vna indigꝫaltera vt dicit Cyprianꝰ di. xcvi. cū ad verum. et.xxiij. q. v. c. p̓ncipes. Et ptās imꝑialis frequēteradiuuit ⁊ defendit eccl̓am ſeu ptātem papalē vtpatet di. lxiij. adrianus. ⁊. c. tibi dn̄s. Et papa confirmat imꝑatorem..§. VI.busQuod in voluptati. gcintatbeatitudo vera īpoſſibile eſt. Et rō eſt ẜm Tho.pͥª. 2ᵉ. q. ij. Quia delectationes ſpūales ſunt potētiores corporalibus. Sed in delectatiōibꝰ ſpuallibus non ꝯſiſtit principal̓r beatitudo perfecta:ergo multo minus in corporalibꝰ. Ꝙ aūt nō cōſiſtat beatitudo principal̓r in delectatione ſpualiProbatur ꝑ hoc: qꝛ ī vnaquaqꝫ re aliud eſt qd̓pertinet ad eēntiam rei: aliud eſt propriū accūseius. Sicut ī hoīe aliud eſt qd̓ eſt aīal rōale: alid̓qd̓ eſt riſibile. Eſt autem conſiderandum: ꝙ oīsdelectatio eſt qd̓dam ꝓprium accidens: qd̓ conſequitur beatitudinē vl̓ aliquā beatitudinis ꝑtē

Ex hoc .n. aliꝗs d̓electatur ꝙ hꝫ aliqd̓ bonum ſibi conueniens in re vel in ſpe vel ſolum ī memoria. Bonum aūt conueniens ſi ſit ꝑfectum: ē hominis beatitudo ipſa. Si aūt ſit īperfectum: eſt ēdam beatitudinis participatio vel ꝓpinqua velremota vel ſaltem apparens. Unde manifeſtumeſt ꝙ nec ipſa delectatio q̄ conſequit̉ bonū perfectum ē ipſa eēntia beatitudinis: ſꝫ qd̓dam ꝯn̄sad ipſam ſicut per ſe accidens. Sed ⁊ voluptascorporalis non pōt et mō p̄dicto ſequi bonū ꝑfectum. nā ip̄a ſequitur bonū: qd̓ apphendit ſēſusqui eſt vnitus aīe vtens orgao corporali. Boniaūt quod ꝑtinet ad corpꝰ app̄henditur ẜm ſenſūnon pōt eē perfectū hoīs bonum. Cum .n. paaīe q̄ eſt abſoluta ab organo corporali vt intetus hēat quandam infinitatem reſpectu ipicorporis ⁊ ꝑtium aīe corpori concretarum: ſīmaterialia ſunt quodāmō īfinita reſpectu materialium. Nā vniuerſale quod cognoſcit intellectus: eſt abſolutum a materia: ⁊ continet ſub ſequaſi infinita ſingularia: iō bonum conueniencorpori qd̓ per app̄henſioneꝫ ſenſus cat delecitionem corporalē: non eſt ꝑfectum bonū: ſed ꝙꝛdam mīmum in cōparatione ad bonum aīe. Eſic voluptas corporalis non pōt eē ipſa beatitudo: nec per ſe accidens beatitudinis. ¶ Secunda rō eſt: qꝛ beatitudo vera ē ꝓpria creature renalis: cuius eſt capax ꝑ rōnem vel intellectum.Uoluptates āt corporales ſūt cōes nobis ⁊ brutis. Un̄ ⁊ Boeti. dicit ꝙ ſi voluptates nos beatos efficere poſſent: nihil cae eſt qn pecudes qͦꝫbeate eſſe dicant̉ ſed hoc abſurdū eſt dicere. Eautem vehemens appetitus delectationis ſenbilis: ꝯtingens ex hoc ꝙ oꝑationes ſenſuū q̄ ſprincipia noſtre cognitionis ſunt magis percetibiles: vnd̓ a pluribꝰ appetunt̉ qͣꝫ delectationſp̄uales. Et qꝛ ſunt magis note: iō ſumpſerunbi nomen voluptatis ẜm phūm in .vij. ethicꝭ. Faūt mō omnes appetunt delectationē quo apitunt bonum. Nā delectatio eſt quies ī bonoſiderato. Xn̄ delectatio appetit̉ rōne boni ⁊ neconuerſo. Un̄ non ſeꝗtur ꝙ delectatio ſit mamum ⁊ ꝑ ſe bonū: ſꝫ ꝙ vnaqueqꝫ delectatio cōſequatur aliquod bonum ⁊ maxima delectatio⁊ ſumma ſeꝗtur ſummū bonū hītum. ¶ Terturō eſt ꝙ beatitudo cum ſit ꝑfectum bonū: nullipōt eſſe nociua: ſed voluptates ſunt nociue aīecorpori. Un̄ Boeti. in. iij. de ꝯſol̓. triſtes eē exivoluptatum ꝗſquis libidinū ſuaꝝ remīſci voluerit intelliget. ⁊ Sen̄. Plures occidit volupqͣꝫ gladius. ⁊ Hiero. quod Galie. dicit Athletaquoꝝ vita ⁊ ars ſagina ē: nō diu viuere poſſenſanos eē: aīaſqꝫ eoꝝ nimio ſanguine ⁊ adipe qͣſluto inuoluptas: nihil terrene nihil celeſte cogitare ſed ſꝑ de carnibꝰ eructuare ⁊ ventris inglunarum ⁊ vſu ad hoc vſqꝫ perductꝰ eſt: vt exēpla