Capitulū. IIII.

ad hominem ſicut ad fiuem. Naꝫ ordine natureoīa hiꝰ ſunt infra hoīem et facta ꝓpter hoīem.Iuxta illud p̄s. viij. Oīa ſubieciſti ſub pedibꝰ eiꝰErgo in diuitijs non ē vltimus finis hoīs: nec ꝑꝯn̄s beatitudo. Scd̓a rō eſt ẜm. b. Tho. qꝛ bonihoīs conſiſtit magis in retinendo beatitudinē: qͣꝫin emittēdo ipſā. Sꝫ bonum hoīs circa diuitiasmagis conſiſtit in emittendo ⁊ euertendo qͣꝫ retinendo ēt qͣꝫtū ad deū ꝓpter qd̓ xp̄s dixit mathe.vi. Nolite theſaurizare ⁊cͣ. Theſaurizate aūt theſauros in celis .ſ. erogando īdigentibus. Et quātum ad mundi honorem. Un̄ Boe. iij. de conſol̓.Diuitie diffūdendo magis qͣꝫ exaceruādo meliꝰlucent. Si ꝗdem auaricia ſemꝑ odioſum: claroslargitas facit. ¶ Pōt aſſignari tertia rō: qꝛ beatitudo ꝗetat ⁊ ſaciat appetitum ẜꝫ illud p̄s. xvi. Saciabor cū apparuerit gl̓ia tua. Sed diuitie nō ꝗet appetituꝫ Io. iiij. Qui bibit ex hac aqͣ ſcitietꝝ: ꝓuer. penul. Due ſunt ſanguiſuge: q̄ dicuntaffer aſſer. ī auaricia ⁊ luxuria. Ambro. xlvij. di.ſicut hi. ait. Nec ſacietas vnqͣꝫ nec finis aderit cupiditati. Exemplū in Alexandro magno ꝗ hn̄sdn̄ium mundi: cū audiſſet a quibuſdā phīs eſſeplures mundos: ſuſpirans ⁊ illos alios deſiderabat. Eſt aūt appetitus diuitiaꝝ artificialiū īfinitꝰqꝛ deſeruit concupīe inordinate que nō modificat̉ ẜm phm̄. Al̓r tn̄ eſt infinitum deſideriū diuitiaruꝫ: aliter deſideriū ſummi boni. Nā ſummūbonum qͣꝫto magis perfecte poſſidet̉: tanto magcognoſcitur ip̄m ⁊ amatur: ⁊ alia contēnūtur: qꝛquanto magis hētur: tanto magis cognoſcit̉. vn̄eccl̓ia. xxiiij. Qui edunt me adhuc eſuriēt ⁊c̄. Sꝫin appetitu diuitiaꝝ ⁊ quorūcunqꝫ tꝑaliū eſt contrariū. Nā cū non hn̄t̉ appetunt̉: qꝛ eſtimat̉ magnum bonū in eis eē. Cū iam hn̄t̉ ipſa contēnūt̉⁊ alia deſiderantur. Et hoc iō: qꝛ eoꝝ inſufficientia tunc magis cognoſcit̉ cuꝫ hn̄t̉..§. III.Quod in honoribus coſiſtat beatitudo hoīs ē īpoſſibile ẜꝫ. b. Tho. pͥª. 2ᵉq. ij. Et rō ē: qꝛ honor exhibetur alicui ꝓpter aliquam eius excellentiam ⁊ ita eſt ſignum ⁊ teſtīonium qd̓dam eiꝰ excellentie: q̄ eſt ī honorato. Excellentia aūt hoīs maxime attendit̉ ẜm beatitudinem q̄ eſt hoīs perfectum bonū: ⁊ ẜꝫ partes eiꝰ.i. ẜm illa bona ex ꝗbus aliqd̓ beatitudinis percipiatur ⁊ participat̉. Et iō honor pōt conſequibeatitudinē. Sꝫ pͥncipaliter ī eo non pōt cōſiſter̄beatitudo. Et qꝛ honor conſeꝗtur beatitudineꝫhinc eſt ꝙ ſicut natural̓r deſiderat̉ beatitudo: itanatural̓r appetit̉ honor ꝯn̄s ipſam. vn̄ Aug. ī li.de ciui. dei allegans Ciceronē ait. Honos alit artes: quiqꝫ ad ſtudia accedunt̉ gl̓ia. ¶ Scd̓a rō ēẜm. b. Tho. Quia beatitudo eſt ī beato. Sed honor non eſt in honorato: ſed in honorāte ꝗ reuerentiam exhibet honorato ẜm phūm in .i. ethi. exgo non ī honore conſiſtit beatitudo. Et ſi dieat̉ꝙ beatitudo non ē p̄miū virtutis: ꝓpter quam

virtuoſus operatur: ſed honor ẜm ph̓um in. iiij.ethi. dr̄ eē p̄mium virtutis: gͦ videt̉ ꝙ in eo conſiſtat beatitudo. Rn̄dit. b. Tho. ꝙ phūs non dic̄ꝙ honor ſit p̄mium virtutis: ita .ſ. ꝙ ꝓpter ip̄umhonorem hn̄dum v̓tuoſus oꝑet̉ ſicut ꝓpter beatitudinē: qꝛ tunc nō eēt virtuoſus ſꝫ ambitioſusSꝫ dr̄ p̄mium virtutis qͦ ad exhibentes honorēqꝛ qͣſi non hn̄t hoīes ꝗd maius dent: ⁊ ſic virtuoſus accipit honoreꝫ ab hoībus loco p̄mij. ¶ Zertia rō eſt: qꝛ beatitudo cū ſit ꝑfectū bonum nō cōgruit niſi bonis. Sꝫ honor eſt cōis bonis ⁊ mal̓Un̄ Aug. dicit de malo p̄lato vel clerico. Et ī exēplum culpa vehementer extendit̉: cum ꝓ reuerētia ordīs pctōr honorat̉: di. lxxxiij. nemo. Ex hͦtn̄ efficitur beatꝰ: ſꝫ ꝯfuſibilis. Un̄ Symmacꝰ papa. i. q. i. ait. Uiliſſimus cōputandꝰ ē: ſi ſāctitate ⁊ſcīa non p̄cellit qui ē honore p̄ſtantior. Ꝙͣ auteꝫdeo ⁊ excellentiſſimis creaturꝭ maxime exhibeatur bonor ẜm illud. i. ad Thi. i. Deo honor ⁊ gl̓iahoc ē in ſignū ⁊ teſtimonium excellentie p̄exn̄tisī eis: non ꝙ honor faciat eos excellentes. Amanfuit valde honoratꝰ: qꝛ ſecundus poſt aſſuerum⁊ tn̄ malꝰ: tandē ſuſpenſus ē: Heſt. iij. .§. II II.Quod in gloria humana ſeu fama ꝯſiſtat beatitudo ē impoſſibile ẜꝫ. b.Tho. pͥª. 2ᵉ. q. ij. Rō eſt: qꝛ ẜm Amb. gloria ē clara cū laude noticia. Res aūt cognita aliter comꝑatur ad cognitōem humanā: aliter ad diuinamHumana .n. cognitio cāt̉ a rebꝰ cognitis: ſed diuina cognitio eſt cā reꝝ cognitaꝝ. Un̄ ꝑfectio humani boni q̄ dr̄ beatitudo non pōt cāria noticiahūana: ſꝫ magis noticia humana de beatitudinealicuiꝰ ꝓcedit: ⁊ quodāmō cāt̉ ab ipſa beatitudine īchoata vel ꝑfecta. Et iō in fama vel humanagl̓ia nō pōt ꝯſiſtere hoīs beatitudo: ſꝫ bonū hoīsdependet ſicut ex cā ⁊ cognitiōe dei. Et iō ex gl̓aq̄ eſt apud deum dependet beatitudo hoīs ſic̄ exca ſua: ẜm illud p̄s. xc. Eripiā eum: ⁊ gl̓ificabo eūlongi. die. ⁊cͣ. ¶ Scd̓a rō eſt: qꝛ beatitudo hꝫ ī ſeveritatem. Fama āt ſeu gl̓a tꝑalis hꝫ in ſe freq̄nt̉falſitatem. Nā humana notīcia ſepe fallit̉: ⁊ precipue in ꝯtingentibꝰ ſingularibꝰ: cuiꝰ ſunt actꝰ humani. Multi .n. credunt̉ boni qui ſunt mali. Un̄Greg. ad mauriciū. Multa ſunt q̄ de dei iudiciohoīes ignorant. Nā quos vos laudatis: ille forte rep̄hendet: ⁊ qͦs vos rep̄henditis ille laudabit.xi. q. i. ſacerdotibꝰ. Un̄ damaſꝰ papa ꝗ fuit ſanctꝰfuit īfamatꝰ de adulterio vt refert Hiero ⁊ hēt̉. ij.q. vij. §. cū balaam. in fi. Et ſimon magꝰ reputatdeus a romanis. ¶ Tertia rō eſt: qꝛ beatitudo ēbonum ꝑmanēs: vn̄ dr̄ ſtatus. Sꝫ gl̓ia tꝑalis dr̄ꝗd valde tranſitoriū Iſa. xl. dr̄. Oīs caro fenum⁊ oīs gloria eiꝰ qͣſi flos agri: qꝛ vna die apꝑet aliadecidit ⁊ marcet. vn̄ Boeti. O gloria gl̓ia ꝗd alid̓es qͣꝫ in milibꝰ hoīum inflatio q̄dam auriū. Sedechias rex ihrl̓m fuit in magna gl̓a ī regno ſuo⁊ poſtea captꝰ execatꝰ ductꝰ in Babyloniam in