Titulus.VII.

facit diligere vt dictū ē ſupra in pͥmo. §. huius. c.Sed diligens facilius ⁊ fortius oꝑatur: ita dicitAug. pͥmo li. confeſ. Qui amat n̄ laborat. Omnislabor amātibus n̄ eſt grauis. Solū amor eſt qd̓nomē difficultatis erubeſcit. Quarto ſpes ē premij collatiua. Un̄ in p̄s. xxxviij. Beatus vir cuiꝰeſt nomen dn̄i ſpes eius. Qd̓ exponens Aug. aiꝰBeatus vir qui tꝑalia ab eo n̄ ſperat: ſꝫ illud qd̓īdicat nomē eius .ſ. ſalutē .i. beatus qui ip̄m deūnon aliud a deo ſperat. Idē qui gaudet in ſpe tenebit ⁊ rem. Hec quatuor que p̄dicta ſunt ponit¶ §. VRai. piſanus in ſūma ſua.Et poteſt huic addi papsin ſūma virtutū .ſ. ſeptem p̄mia ſeu vtilitates ꝯſequētes ex ſpe. M Prima eſt: qꝛ ē pnīe directiua⁊ incitatiua. Nullus .n. peniteret: niſi ſperaret veniā. Amb. Nemo digne agere pōt pnīam: niſperauerit indulgentiā. de pe. di. i. In hiꝰ figurafuit p̄ceptū. Deū. xxiiij. Nonaccipies loco pignoris mola ſuꝑiore nec inferioreꝫ. Mola ſuꝑior q̄depͥmit oꝑa hoīs que facit: ne eis eleuet̉: ē timorMola inferior q̄ retinet materiā ne in terrā deſcendat ē ſpes: q̄ retinet hoīem a motu deſꝑationis: ne abſorbeat̉ triſtitia. Inter iſta dꝫ eſſe motus corꝑis in pnīa: ⁊ non ſemꝑ dꝫ hr̄e apud ſe inmēte ¶ Secūda qꝛ eſt in anguſtijs ⁊ ꝑiculis magnis fortificatiua. Iſa. xl. Qui ſperant in dn̄o mirtabūt fortitudinē: di. xlvij. oēs. Huius exemplūhabemus d̓ illa ſāctiſſima muliere: de qua dr̄. ijMach. vij. ꝙ pereūtes ſeptē filios ſub vniꝰ dreitꝑe ꝯſpiciens bono aīo ferebat: ꝓpter ſpem quāin deū hēbat. ¶ Tertia qꝛ ē intelligētie aꝑitiua.Sap̄. iij. Qui ꝯfidūt ītelligēt veritatē. Exemplūin Abraam ꝗ ex magna ſpe quā hūit in deū fuitilluminatus ad cognoſcendū qūo deberet ſe habere in illa ꝑplexitate cū deſcendit in egyptū circa vxorē ſua. Un̄ Aug. Fecit qd̓ potuit: qd̓ n̄ potuit deo cōmiſit in que ſperauit: nec eum fidesaūt ſpes fefellit. xxij. q. ij. q̄ vt. ¶ Quarta qꝛ eſt inmalis liberatiua. p̄s. xxxi. In te ſperauerūt pr̄esnr̄i: ſꝑauerūt ⁊ liberaſti eos. Exemplū de ſuſanna liberata a calūnia ſenū ⁊ morte. Erat .n. cor eꝰfiduciā hn̄s in dn̄o: vt dr̄ Dan̄. xiij. ¶ Quinta ꝗaē tētationū diaboli triūphatīa. p̄s. x. In dn̄o ſperaui n̄ timebo ꝗd faciat mihi hō. i. diabolus. Infigurā dauid n̄ armatus armis pprie ꝯfidētie: ſꝫꝯfidentia dn̄i ꝓſtrauit. Goliath. i. Re. xvi. ¶ Sexta eſt capitis .i. intētionis hoīs p̄ſeruatiua. Un̄dr̄ ab apl̓o. galea qͣ caput cuſtodit i. ad Thi. v. Galeam ſalutis aſſumite .i. ſpem ſalutis. Ex intētione aūt iudicat̉ opus hoīs. Qui autē ſperat ī deūin oꝑibus ſuis: non pōt niſi vti bona intentione.¶ Septima qꝛ eſt bonoꝝ multiplicatiua. p̄s. li.Ego aūt ſicut oliua fructifera in domo dei ſperaui in miſericordia dei mei ⁊c̄. p̄s. cxxix. A cuſtodia matutina vſqꝫ ad noctē ſperet iſrl̓ in dn̄o

eſt quaſi initiū diei ſignant pͥncipiū quo alicui incipit apparere ſol vſus rōnis. Nox ſignificat fine vite. q. d. a pͥncipio vſqꝫ in finem ſemꝑ ſperetaīa. Ul̓ cuſtodia matutina ſignificat tp̄s quo xp̄sreſurrexit: qꝛ illa hora reſurrexit. Nox eſt finismūdo: iſrael ppl̓s fidelis. q. d. ex tꝑe reſurrectionis xp̄i ꝗ inchoauit beatitudine debemus ſperare vſqꝫ in finē. ¶ Et nota qd̓ dr̄ O ſee. xij. Sperin deo tuo ſemꝑ ad on̄dendū ꝙ om̄i tꝑe debenin dn̄o ſperare. Precipue debemus ſꝑare in domino tꝑe tētationis: afflictōnis: defectionis: ⁊ offenſionis. Primo d̓bemus ſperare in deo titationis: vt .ſ. reſiſtamus: vt n̄ cadamus: vt vmus. Nam ſpes quam habemus in deo liberatnos ab oī tetatione. ꝓuer. iij. Clypeus eſt ſperantibus in ſe. Nō aūt ſperat ꝗ inijcit ſibi laqueos:nō vitando occaſiones peccatoꝝ: ſed p̄ſumit tal̓.Non ſperat qui tm̄ ꝯſiderat fragilitatē ſuā ⁊ nōpenā. Non ſperat ꝗ in tētatione ad deū n̄ recurrit orādo. p̄s. xxvij. In dn̄o ſperauit cor meum: ⁊adiutus ſū. ¶ Secūdo debemus ſperare ī deotꝑe afflictionis ⁊ hoc triplici rōe. Prima qꝛ detribulatos nō deſerit. Iudith. xiij. Qui n̄ deſeruit ſperātes ī ſe. Secunda qꝛ deus tales eripit. ij.ad Corī. i. Qui de tātis ꝑicul̓ nos eripuit ⁊ eruetin quē ſperamus. Tertia qꝛ deus in ſe ſperatesſecuros reddit ī. p̄s. x. In deo ſperaui nō timeboquid faciat mihi homo. Ambro. de diuina miſericordia tunc ſperandū ē amplius: cū p̄ſidia humana defecerint. Et Greg. in. x. moral̓. Lāto ſpesin deo ſolidior ſurgit: qͣꝫto quiſqꝫ grauiora ꝓ illoꝑtulerit. Un̄ Hiere. xvij. Spes mea in die afflictionis. Et Ecc̄i. xiiij. Felix ꝗ nō habuit animi ſuitriſtitiā: nec excidit a ſpe ſua. Qd̓ exponit̉ ſic. Felix .ſ. beatitudine vie: ⁊ poſtea pr̄ie: qꝛ lꝫ modo habuerit triſtitiā carnis vel mūdi: nō tn̄ habuit triſtitiā animi ꝑ quā exciderit a ſpe dei. Uel ſic. Felix qui n̄ habuit triſtitiā .i. cām triſtitie que ē peccatū: ⁊ qui n̄ excidit .ſ. ꝑ peccatū a bonis oꝑbusquibus paratur ⁊ ſperat̉ beatitudo. Uel ſic. Felix qui non habuit triſtitiā .i. accidiā ꝑ quā quisexcidit a ſpe venie. ¶ Tertio debemus ī deo ſperare tꝑe defectionis. Sicut .n. ſeruus in dn̄o diuite ⁊ largo ſperat. Sic tꝑe pauꝑtatis in dn̄o eſtſperandū. Et hoc triplici rōne ꝓpter quā pauꝑīdiuite ſperat. Prima rō eſt ꝓpter cibū vel nutrimentū. p̄s. lxvij. Paraſti in dulcedine tua pauꝑideus. Secūda ē ꝓpter auxiliū. Iſa. xxv. Factuses fortitudo pauꝑi. Spes a turbine: vmbraculūab eſtu. Iob. v̓. Saluū faciet egenū a gladio orꝭeoꝝ: ⁊ de manu violenti pauperem: ⁊ erit egenoſpes. Ubi ſciendū ꝙ tribus mōīs inducit̉ aliꝗsad peccandū .ſ. vel ꝯtumelia ⁊ adulatoria ꝑſuaſion. Et contra hoc dr̄. Saluū faciet egenu .i. illūꝗ ſe putat egere auxilio dei a gladijs eoꝝ .i. iniqͣꝑſuaſione: laude: ꝯtumelia: vel adulatione que ēgladius. ꝓuer. penul. Generatio que ꝓ dētibushabet gladios. Secūdo īducitur aliquis ad pec