Capitulū

de agente ſecūdario ⁊ inſtrumētali: ꝑ qd̓ aliquisydiuuat̉ ad quecūqꝫ bona ꝯſequēda in beatitudinē ordinata. Et hoc mō ad ſāctos nos ꝯuertimus ⁊ aliqua ab hoībus petimus. Tho. 2ª. 2ᵉ. q.xvij. Et ſic virgo maria dr̄ ſpes nr̄a .ſ. ſuffragij aqua debemus p̄cipue ſperare adiuuari: vt cū ſecūdario agente: ⁊ de hac cā coadiuuāte ait apl̓si ad Corin. ix. Cooꝑatores ſumus dei. Adiuuamus .n. deo ad ordinandū alios in futurā beatitudinē n̄ ꝓpter defectū v̓tutis eius: cū ſit v̓tutisinfinite: ſꝫ in qͣꝫtum deus ſuā ꝑ nos exequit̉ actōnem: ſicut dn̄s ꝑ ſeruū: ⁊ agens pͥncipale ꝑ inſtrumētale. Eſt aūt dr̄a inter agēs creatū ⁊ increatū:qꝛ agens creatū ſine medio agere n̄ pōt qꝛ eſt finite v̓tutis: ſꝫ agens increatū .ſ. deus cū ſit infinite v̓tutis: pōt agere ſine aliquo mō ꝑ ſe ip̄ꝫ. Agittn̄ multa ꝑ medias cās. Et hoc ſpāliter ꝑꝑ tresrōnes. Prima ꝓpter mūdi decorē. Nā mūdi decor ⁊ pulchritudo in hoc ꝯſiſtit: ꝙ quidā ſūt aliorū cae ⁊ quidā eoꝝ effectus. Secūda ē ꝓpter d̓ifectionē. Nā cū deus ſit bonitatis infinite ſuaꝫbonitatē voluit rebus creatis cōicare non ſolūqͣtum ad hoc ꝙ ſint: ſꝫ etiā ꝙ ſint alioꝝ cae. Tertia eſt ꝓpter nr̄i inſtructionē ſicut .n. apparet ī naturalibus ꝙ ſol n̄ ſolū in ſe ē lucidus: ſed etiaꝫ ēalijs cā luminis: ſic nos debemꝰ eſſe cā beatitudinis non ſolū nobis ſed etiā alijs. Iac. v. Qui cōuerti fecerit peccatorē ⁊c̄. Quarta cā vr̄ ꝯſiliās ēexhortatio vel inſtructio vel eruditio fraternaad beatitudinem conſequendā: ad Ro. xij. Quidocet in docendo qui exhortaur in exhortādo⁊c̄. Rai. in ſūma.¶ 1§. IIII.Deinde videnduꝫ eſtde ſpe qͣꝫtum ad eius fructū quē ꝓducit. Secundoqͣꝫtū ad eius ſubiectū in quo agit. Tertio qͣꝫtūad eius actū quē ꝓducit. Quarto qͣꝫtū ad eiꝰ obiectum qd̓ reſpicit. ¶ Et qͣꝫtū ad primū ſciendūꝙ ſpes oꝑatur quatuor magna bona. Eſt .n. primo dilectionis affectiua. 2º delectationis ꝓductua. 3º. oꝑationis ꝑfectiua. 4º p̄miationis collatīa¶ Ꝙ aūt ſpes ſit dilectionis effectiua ꝓbat̉ rōe⁊ aucͣte. rōne quidē qꝛ ille qui ſperat bonū aliqd̓ obtinere: ſi ſua v̓tute vel a ſe ip̄o n̄ poſſit illd̓bonū obtinere illd̓ diligit cuius v̓tute ⁊ auxilioſibi poſſꝫ illud ꝓuenire. Cū ergo ſpes ſit expectatio future beatitudinis: quā n̄ poſſumus ꝯſequiniſi de virtute: ex hoc incipimus deum diligere.Aucͣte quidē idem on̄ditur: dicit apl̓s ad col̓. i.Dilectionē quā habetis in ſanctos ꝓpter ſpem q̄repoſita ē vobis in celis. Ex qua ſequitur: ꝙ ſiſpes celeſtis p̄mij eſt cā qͣ diligimus ſactos: multo magis ipſa ſpes facit nos diligere deuꝫ tanqͣꝫpjͥncipale obiectū beatitudinīs future ⁊ ca. Suꝑillo etiam verbo. Mat. i. Abraamⁱ genuit IſaacIſaac aūt genuit iacob: dicit glo. ſic fides genuitſpem: ſpes v̓o dilectionē: ⁊ ſic dilectio ex ſpe cauſatur. Secūdo ſpes ē dilectionis ꝓductiua. Rō

eſt: bonū apprehenſū ꝯueniēs delectat. Si n. bonū vt ꝯueniēs apprehendat̉ vt pn̄s: ſit ſenſus ꝙeſt boni pn̄tis ꝯueniētis eſt cā delectationis: delectatur .n. ſenſualitas in vidēdo pulchra: in audiendo armoniā ſonoꝝ: in guſtādo dulcia ⁊ hiꝰ.Si aūt bonū vt conueniēs apprehēdatur vt p̄teritū: ſic mēoria cauſat delectationē. Cū .n. quisactualiter recordat̉ aliquoꝝ geſtoꝝ in ꝗbus afficitur ſiue bona oꝑa qͣꝫtum ad bonos ſiue malaqͣꝫtum ad prauos ſic delectatur. Si v̓o apprehendat̉ bonū ꝯueniēs vt futuꝝ: ſic ſpes cāt delectationē. Cum .n. ꝗs ſperat adipiſci magnā dignitatē: vtilitatē: premiū ⁊ hiꝰ. inde delectatur ꝑmaxime: cū ſperat premiū eternū: inde hꝫ cām delectationis ⁊ gaudij. Apl̓s ad Ro. xij. Spe gaudentes ibi glo. Amb. Nō niſi eterna ſperetis ⁊ indegaudebitis. Gaudiū aūt importat delectationeꝫcreature rōnalis. Itē ad Ro. xv. Deus autē ſpeirepleat nos oī gaudio. Et in p̄s. Ego autē in dn̄oſperaui: exaltabo ⁊ letabor in miſericordia tua.Nec ē ꝯtra qd̓ dr̄ ꝓuer. xiij. Spes que differturaffligit aīam: qꝛ nimiꝝ qͣꝫdiu differt̉ ſpes eternorū affligūtur aīe fideliū: vbi Beda. Spes eternip̄mij affligit aīam: qꝛ nimiꝝ ꝙ differt̉ ſpes eternoꝝ affligūtur aīe fideliū. Nam ſpes aliā rōne ēcā afflictionis: alia rōne eſt cā delectationis. Cāenim afflictionis ē rōne dilationis p̄mij eterni d̓quo ē ſpes. Cū .n. ſpes ſit de eterna beatitudine:qꝛ tale bonū n̄ eſt pn̄s: ſed differt̉ ad ꝯſequendūvſqꝫ in finē: rōne ſue dilationis triſtat̉. Sicut etmater de ſuo filio abſente ⁊ gaudet ⁊ triſtat̉: gaudet in qͣꝫtū ſperat ip̄m queꝫ amat reuerſuꝝ cummagno honore ⁊ ſui vtilitate. Triſtat̉ ex dilatione ꝯſiderans p̄cipue ꝑicula que ei pn̄t acciderene reuertat̉. Un̄ p̄s. lxi. Fuerunt mihi lachrymemee panes die ac nocte: duꝫ dr̄ mihi ꝑ ſingulosdies vbi ē deus tuus. ¶ Tertia ſpes ē oꝑatiōisꝑfectiua ⁊ auxiliatiua. Un̄ in p̄s. xxxvi. Spera indn̄o: ⁊ ſtatim ſubdit̉. Et fac bonitatē. Spes eniꝫadiuuat ⁊ fortificat ad oꝑandū tripl̓r. Primo rōne eius qd̓ aſpicit. Secūdo rōue eius qd̓ efficit.Tertio rōne eius qd̓ ꝑficit. Et qͣꝫtum ad primuꝫrōe eius qd̓ reſpicit. Reſpicit quidē ſpes ad beatitudinē futura: q̄ cū ſit difficilis ad habenduꝫconatū ⁊ oꝑatione intendit. Un̄ apl̓s. i. ad Corin.ix. Qui arat dꝫ arare in ſpe fructus ꝑcipiēdi. Un̄Aug. Qui arat .i. p̄dicator qui corda hoīm ad fideꝫ aperit: vel quicūqꝫ alius mīſter xp̄i ⁊ cooꝑator debet arare .i. p̄dicare vel alia bona facere inſpe ſtipēdioꝝ ſpūalium n̄ ꝓpter ſpem tꝑaliuꝫ: hocē vt neceſſaria vite: ꝙ tn̄ n̄ ꝓpter illa pͥncipaliterp̄dicet. Hiero. ⁊ Sen̄. Omne opus leue fieri ſolꝫcū p̄cium eius cogitat̉. Et ſpes p̄mij ſolatiuꝫ fitlaboris. Secūdo ſpes adiuuat ad oꝑandum rōne eius qd̓ efficit. Nā ſpes delectationē cāt vt dictū eſt in. §. p̄cedenti. Delectatio autē ꝑficit opusẜm ph̓m. Tertio ſpes adiuuat ad oꝑanduꝫ rōneeius qd̓ ꝑficit. Nā ſpes ꝑficit voluntatē in qͣꝫtuꝫ