Capitulum .II.

candum iniurie illatiōe. Et ꝓpter hoc dicitur demanu violenti .i. ptāte tyranni qui alios oppͥmitin p̄s. lxxi. Liberauit pauꝑem a potente. Tertio īducitar aliquis ad peccādū tꝑalis boni defectione: ⁊ contra hoc dicit. Erit egeno ſpes .i. illi ꝗ eſttꝑalis boni auxilio deſtitutus erit ſpes adeptionis boni ſpūalis: ⁊ merito: qꝛ ſpes eſt certa expectatio future beatitudinis. Un mens cuius ſpesē in eternis ſolidata: nec adulatione nec detraction deijcit̉: nec ꝑſuaſione emollitur: nec aduerſitate fragitur: qꝛ īnitit̉ ſoli deo. ¶ Quarto debemus ſperare in deo tꝑe offenſionis. Rō huius ēqꝛ ſi eſſet medicus aliquis corꝑalis ꝗ vellet ſciret ⁊ poſſet oēs infirmitates curare: tūc quilibetinfirmus deberet in tali medico ꝯfidere ⁊ ſperare. Talis medicus ē deus: qui vult ſcit ⁊ pōt oēspeccatores curare ſanare vel ſaluare ergo ⁊c̄. i.ad Thi i. vult oēs homines ſaluos fieri. Aug. ſuper Io. Quantū ē in medico ſanare venit egrotū ⁊c̄. Un̄ Ecc̄i. ij. Reſpicite filij nationes hoīm:⁊ ſcitote qꝛ nullus ſꝑauit in dn̄o ⁊ ꝯfuſus ē: ꝑmāſit in mādatis eius: ⁊ derelictus ē. Aut ꝗs inuocauit eū ⁊ deſpexit eū glo. glo. coll̓. hic tria dicit.Primo ꝙ nullus ſperas in dn̄o eſt cōfuſus .i. inſpe ſua ē fruſtratꝰ ad Ro. v. Spes n̄ ꝯfundit .i. n̄ſacit erubeſcere ſperantē. Cuius rō eſt: qꝛ aliꝗsꝯfunditur qn̄ qd̓ ſperabat n̄ inuenit vel non impleuit: ſicut ꝯtingit illi ꝗ ſperat in homine: ꝓpterquod dr̄ Hiere. Maledictus qui ꝯfidit in hoīe.Spes aut non confūdit: quia eſt in deo qui nōfallit nec fallere pōt. Secūdo dicit ꝙ nullus operans ex charitate n̄ ex timore vel cupiditate ē derelictus. Ecc̄s. viij. Qui cuſtodit p̄ceptum nō experiet̉ quicqͣꝫ mali. pͣsͣ. xxxvi. Iunior fui ⁊c̄. Et n̄vidi iuſtum derelictū ſimpliciter: videlicꝫ ⁊ ſi adtp̄s exponat eū tribulationibus. Tertio dicit ꝙnullus inuocās ex fide eſt deſpectus. Un̄ ſubdit̉Aut quis inuocauit ⁊c̄. i. intus ex corde vocauitfideliter: humiliter ⁊ ꝑſeueranter dep̄cando ⁊ deſpexit eum n̄ exaudiendo. q. d. nullus. p̄s. clxiiij.Prope eſt dn̄s oībus inuocātibus eum ⁊c̄. Licꝫenī credere pͥuſqͣꝫ ſꝑare: ⁊ diligere ſit: tn̄ nil petit̉ex fide: niſi ſit ſpes habendi ⁊ diligat̉. Et iō in dictis v̓bis vltimo ponit̉ fides: pͥmo ſpes: ſecūdocharitas: hec ſūt hug. cardinalis in poſtilla.¶ De ſubiecto ſpei .i. in quibus ſꝑandū ſit. c. ij.ſubiecto ſpei. i.d in quibus ſpes reꝑitur. Ubi ſciendūꝙ ſpes ꝓut eſt virtus theologica nōfuit in xp̄o: nec eſt in celo. i. in beatis agelis ⁊ aīabus nec in inferno .i. dānatis ⁊ demonibus. Sꝫē in mūdo .ſ. in fidelibus: in purgatorio videlicꝫaīabus ibi exn̄tibus: ⁊ fuit ī limbo in pr̄ibus antiquis dū ſteterūt in limbo ¶ Primū ſic ꝓbat̉ .ſ.ꝙ ſpes n̄ fuerit in xp̄o: xp̄s ſimul fuit comprehē-

ſor ⁊ viator: ⁊ neutro mō habuit ſpem proprie:Ratio ē: quia in qͣꝫtum fuit ip̄e compreheſor ſēper actu fruebatur viſione diuina clarius qͣꝫ ſācti in patria: ſed ſpes ē de non viſis ẜm apl̓m adRo. viij. Ergo in eo nō erat hoc modo ſpēs. Sꝫnec et in qͣꝫtum viator ſeu mortalis eam habuit.Nā qͣꝫuis vt mortalis expectaret aliqd̓ nō habebat .ſ. gloriā impaſſibilitatis: quā videtur poſtulaſſe: cum dixit Iob. xvij. Pater venit hora: clarifica filium tuū ẜm expoſitionē Augu. Non tn̄ex hoc pōt dici ꝓprie habuiſſe v̓tutē ſpei. Ratioē: qꝛ pͥncipale obiectū ſpei eſt beatitudo eterna:que ꝯſiſtit in viſione ⁊ fruitōne diuina: quam hꝫaīa etiam abſqꝫ corꝑe. Et hanc viſionē ⁊ fruitionem xp̄s dū etiam erat mortalis habebat: quia īinſtāti cōceptionis ſue: aīa fuit gl̓ificata. Nec obſtat ꝙ p̄s. xxx. dicit in eius ꝑſona ad pr̄em. In tedn̄e ſꝑaui: n̄ confūdar in eternū: qꝛ ibi large ſumitur ſpes ꝓ expectatione illius pͥmij accidentalis .ſ. gl̓e ſue reſurrectionis corꝑis gl̓oſi: que expectatio non ē ꝓprie ſpes virtutis. Tho. in. iij. di.xxvi. ¶ In angelis bonis ⁊ aīabus beatis ſil̓r n̄eſt ſpes. Rō eſt: qꝛ ſpes vt dictū eſt: eſt de non viſis. Quod enim videt quis nō ſperat ait apl̓s adRo. viij. Sed angeli ſemꝑ vidēt faciē patris: vtdr̄ Mat. xviij. Et de ſāctis dr̄. i. Io. Uidebimuseum ſicuti eſt: ⁊ i. ad Corin. xiij. Tunc aūt facie adfaciē .ſ. eum videbimus: ergo in eis non eſt ſpesſꝫ res ſperata hic eſt .ſ. beatitudo ꝑfecta. Probat̉idem alia rōne. Nam ſi haberet ſpem: aut eā haberent de bono qd̓ expectant alijs: aut de bonisqd̓ expectant ſibi. Primo mō non pōt dici ꝙ habeant ſpem: qꝛ ſperare alijs beatitudine non ꝑtinet ꝓprie ad ſpem v̓tutis: ſed magis ad charitatem. Sicut ille ꝗ habet charitate dei: eadem charitate diligit ꝓximū: ⁊ ꝯſequēter appetit ⁊ ſperatilli beatitudinē. Si de bono quod ſibi expectatdicātur habere ſpem: hoc etiam non pōt dici: ꝗaſpes n̄ eſt de hītis ſed de habēdis rebus: que ꝗsnondū habet. Sed angeli iā habent deū ⁊ ſanctiergo ⁊cͣ. Et ſi dicatur: ꝙ licet non expectēt bonūqd̓ hn̄t .ſ. viſionē dei: expectant tn̄ ꝯtinuationemboni ip̄ius qd̓ hn̄t: vt ſicut nos ſperamus adeptionē boni qd̓ non hēmus: ita ip̄i ſperant ꝯtinuationē boni qd̓ n̄ hn̄t. Nā certitudo de ꝯtinuatione ē de eſſentia beatitudinis. Rn̄deo ꝙ angeli ⁊ſancti ꝗ fruūtur deo: efficiūtur quodāmodo ꝑticipes diuine eternitatis: que cū oē tp̄s excedat:n̄ diuerſificat̉ ꝑ preteritū pn̄s ⁊ futurum. ſicut tēpus facit: ⁊ iō fruētes diuina viſione eēntialitern̄ habēt ſpem de ꝯtinuatione ip̄ius beatitudinisqꝛ n̄ eſt ibi ꝯtinuatio futuri. Tho. in. iij. di. xxvi.¶ Itē ſancti qͣꝫuis expectēt gl̓am corꝑis ſui queerit in vltima reſurrectione: nō tn̄ iſta expectatioꝑtinet ad virtutē ſpei. Lū qꝛ vt dictū ē: obiectuꝫſpei eſt pͥncipaliter gl̓a anime. tū quia gl̓a corꝑisē quid minimū reſpectu ad gl̓am aīe: tuꝫ qꝛ hn̄siam gl̓am aīe hꝫ ſufficiente cam glorie corporis: