Titulus .VII.
ꝙ ſpes p̄ſupponit facultatē ⁊ facit certitudinemꝑueniendi in beatitudinē futurā. Un̄ apl̓s ꝗ habebat certitudinē illius btītudinis: ⁊ hoc nō niſiꝑ ſpeꝫ dicebat. ij. ad thi. ij. Scio cui credidi: ⁊ certus ſū: qꝛ potens ē depoſitū meū ẜuare ⁊c̄. Si ātarguat̉ ſic in ꝯtrariū: certitudo eſſe nō pōt: de eoqd̓ pōt deficere. Sꝫ multi viatores hn̄tes ſpedeficiūt a ꝯſecutōne beatitudīs: ergo ſpes viatrū n̄ habet certitudinē. Rn̄deo ꝙ aliꝗ habētesſpem future btītudinis: hn̄t certitudine ꝯſeqͣndieā ex ꝗnqꝫ. Prīo ex auxilio diuine oīpotētie. Secūdo ex auxilio diuine miſericordie īmēſe. Terº.ex īfinita dei liberalitate. Quarto ex eterna deiordinatione. Quinto ex liberi arbitrij ab peccti inflexibilitate: qꝛ .ſ. n̄ ponūt obſtaculū ſupractis alicuius pctī. Et hac certitudinē hn̄t vel habuerūt oēs in gr̄a ꝯfirmati. Aliꝗ v̓o hn̄tes ſpemfuture btītudinis deficiūt a ꝯſecutione eiꝰ: nō ꝙdē ex defectu diuini auxilij qd̓ in p̄dictis qͣtuorꝯſiſtit: ſꝫ ex defectu liberi arbitrij ponētis obſtaculū peccati: ita ꝙ certitudo ſpei quā .ſ. ſpes hꝫ d̓obtinēdo vita eterna cātur ex qͣtuor ſupradictꝭ.ſ. ex dei oīpotentia: miſericordia: liberalitate: ⁊ eterna ordīatione: certitudinal̓r ⁊ infallibil̓r qͣꝫtūē de ſe ordinātibus nos in vitā eternā ⁊ dirigētibus. Sꝫ qꝛ qͣꝫdiu ſumus in hac vita pōt eē accidētale īpedimetu peccati mortalis: ne. ſpes q̄ deſe certitudine hꝫ fine ſuū cōſequat̉: iō in hac vita cū ſpe hn̄di vitā eternā adiūgit̉ tīor ſeꝑatiōisa deo. b. tho. in. iij. ſen. di. xxvi. ¶ Addit̉ 3. in diffinitōne future btītudīs. Nā ꝓpriū ⁊ primū obiectū ſpei ē btītudo futura: q̄ in dei viſione conſiſtitUn̄ apl̓s ad Heb. vi. Habemꝰ ſpem ſicut anchorā tuta ⁊ firma incedentē vſqꝫ ad interiora vellaminis. Expoſitio hēmus .i. hr̄e demus .ſ. anchorā tutā .ſ. ab oī malo tuentē: ⁊ firmā .i. in oī bononos ꝯfirmantē incedentē .i. incedere facientē: vſqͣꝫ ad interiora vellaminis .i. celeſtē btītudine nobis vellata in via. In cꝰ figurā Exod̓. xxvi. dr̄ ꝙvellū ponebat̉ inter ſct̄ā ⁊ ſancta ſctōꝝ qd̓ ſignificat btītudinē nobis vellatā hīc. i. ad Corī. ij. Oculus n̄ vidit ⁊c̄. rō ad hoc ē: qꝛ ſpēs īnitit̉ v̓tutiinfinite dei: ſꝫ ꝓpriū ē infinite vtutis ad bonū infinitū ꝑducere qd̓ eſt vita eterna q̄ in dei ꝑfectafruitione ꝯſiſtit. Ergo ſpes eſt expectatio futurebeatitudīs. b. tho. 2 2º. ⁊ nota ꝙ ſicut finis reſpicit pͥncipl̓r deū: ẜario reſpicit etiā alia q̄ ordinantur in deū vt myſteria incarnatiōis: ſacra: ⁊ q̄ ꝯtinent̉ in ſacra ſcriptura: ita ſpes pͥncipal̓r reſpicitbeatitudinē ſuꝑna: ẜario aliqͣ alia in qͣꝫtum ordināt nos ad cōſecutionē btītudinis. Non .n. licetſperare aliqd̓ bonū p̄ter beatitudinem ſicut vltimū finē. ſꝫ ſicut id qd̓ ē ordinatū ad cōſequēdūbeatitudinē: ſicut remiſſio peccatoꝝ: augmētumgr̄e ſubleuationē in ꝑiculis ne deficiat ⁊ hiꝰ. Etſignāter dr̄ in diffinitiōe future: qꝛ ſpes ē de īuiſibilibus n̄ habitis ſꝫ hn̄dis. ⁊ nota ꝙ p̄deſtinatꝰꝑ ſpem expectat vitā eternā ⁊ futura quā ē habi
turus: ⁊ qͣꝫtum ad tuā eſtimationē ⁊ ẜm rei veritatē. Preſcitur aūt qͣꝫuis n̄ ſit hīturus vita eternā: ⁊ ita n̄ ſit ei futura ī rei veritate: tn̄ ē eī futuraẜm ſuā eſtimationē: al̓s. n. n̄ expectaret. Tho. ī. iijſen. ¶ Demū ponit mediū ſeu modū attingendip̄miū ⁊ cōſeq̄ndi ip̄m: cū dicit in diffinitōne mgr̄ſē. ex meritis ⁊ gr̄a ꝓueniēs. Nō aūt dr̄ ſpes exmeritis ⁊ gr̄a eo ꝙ ip̄e habitus ſpei ꝑ qua aliꝗsexpectat futurā beatitudinē cauſet̉ ex meritis:ſed pure ex gr̄a: vn̄ ē habitus infuſus: vt fides ⁊charitas. Sed dr̄ ſpes ꝓuenire ex gr̄a ⁊ meritisp̄cedētibus: qͣꝫtum ad duo. Prino qͣꝫtuꝫ ad actuſpei formate in qͣꝫtum dei gr̄a ⁊ merita p̄cedētiaꝓducūt actū ſpei. Ubi nota ꝙ ſpes n̄ p̄ſupponitmerita in actu: ſed in ꝓpoſito. Nō .n. aliꝗs ſperatꝓpter merita: quaſi merita exiſtentia ꝓducūt actu ſpei: ſed qꝛ ꝑ merita que ꝓponit ad beatitudinē ſe ꝑuenire ſperat. Secūdo mō ſpes dr̄ ex meritis ꝓuenire qͣꝫtū ad obiectū .ſ. qͣꝫtum ad ipſamrem expectatā: ꝓut .ſ. aliquis ſperat ſe beatitudinē adeptuꝝ ex dei gr̄a ⁊ meritis p̄cedentibus. Etꝑꝑ hoc dicit mgr̄ ſen. in. iij. di. xxvi. ſic ſine merilis aliꝗd ſperare: n̄ ſpes ſed p̄ſūptio dici pōt. tho.in. iij. di. xxvi. ⁊ Rai. in ſum.C §. III.Pro maiori declaration vltime ꝑtis diffinitionis ſpei. Sciendum ꝙmodi cāe efficientis ſūt quatuor vt dicit Auicē.in metha. ſua. Prima cā efficiēs eſt q̄ in inducendo formā ſubſtantialē vel accidentalē vltima ꝑfectionē cāt. Secūda cā efficiēs ē diſponēs quead receptionē forme materiā preꝑat vel diſpōitTertia cā efficiēs ē coadiuuans: q̄ ad pͥme cauſeeffectū oꝑam p̄ſtat. Quarta cā efficiēs eſt ꝯſiliasq̄ alteri finē ⁊ formā agēdi on̄dit. Iſtis quatuormodis pōt aliquis eſſe cā alterius ad beatitudinē ꝯſequendā. Prima ē cō efficiēs vt ꝑficiens .ſ.diuina gr̄a vel miſericordia. p̄s. Gr̄am ⁊ gloriaꝫdabit dn̄s. Secūda cā ſufficiens vt diſponēs ſūtoꝑa meritoria. Un̄ apl̓s. i. ad Corin. Unuſquiſqꝫppriā mercedē accipiat ẜm ſuū labore: vbi etiaꝫnotandū: ꝙ oꝑa nr̄a ſi ꝯſiderātur ẜm ꝙ ꝓcedūtaꝓpria volūtate ſeu ẜm ꝓpria eoꝝ virtute: ſic nōpn̄t mereri vitam eterna de condigno ꝓpter maximā diſtantiaꝫ nr̄i meriti ad vitā eterna: ꝓpterqd̓ apl̓s ad Ro. viij. ait n̄ ſunt cōdigne paſſiōes⁊c̄. Merētur tn̄ ipſa oꝑa noſtra d̓ cōgruo. Nā ⁊congruū eſt vt hoī oꝑanti bn̄ ẜm ſua virtute: deꝰẜm ſue virtutis intelligentiā recōpenſet. Si aūtꝯſiderātur oꝑa nr̄a: ꝓut ꝓcedūt ex gr̄a ſpūs ſancti inhabitātis aīam. Sic de ꝯdigno merent̉ vitā eternā eo ꝙ opus nr̄m habet efficaciaꝫ ex ꝑtedei mouētis. Tho. pͥª 2ᵉ. q. cxiiij. Et Ber. hic dicitſuꝑ canti. Hoc totū hoīs meritū ſi tota ſpem ſuāponat in eo ꝙ totū ſaluū fecit. Tertia cā efficiensvt coadiuuas ad beatitudine eſt alterius or̄o deuota. Nulli .n. licet ſperare de aliquo hoīe vel d̓aliqua creatura: ſicut de agente pͥncipali: ſꝫ ſicut