Capitulū.I.
eām .i. tu es cā ſpei mee. Ubi etiā ſciendū ẜm tho.in. iij. ſen. di. ij. ꝙ ſpes vltra acceptionē predictaꝫſ. ꝑ paſſione ẜm ꝙ ſumitur in bonū: accipit̉ quadrupl̓r. Uno mō ꝓut noīat habitū inclinantē adactu volūtatis: ſil̓em actui ſpei que ē paſſio ꝑtisſenſitiue vt ibi. i. Corin. xiij. Nunc manēt fides:ſpes. charitas. Secūdo mō ꝓut noīat actū ꝓcedentē a tali habitu: ⁊ ſic ē actus virtutis vt ibi inpͣs. lviiij. Moab olla ſpei mee. Moab ſignificatmalos qui ſūt olla: faciētes ſua ꝑſecutiōe ferueſcere ⁊ coquere .i. ꝑficere ſpem nr̄am. Tertio mōput noīat rē ꝑfecta ⁊ ſperatā: ⁊ ſic ē obiectū virtutis: vt ad thitū. ij. Expectātes beatā ſpem. .i. viſionē beatā ſperata. Quarto mō ꝓut noīat certitudinē que ſeꝗtur ſpeꝫ vt ibi ad Ro. v. ꝓbatio v̓oſpei .i. ſpei certitudinē: ⁊ ſic noīat ſtatū ꝑfectionisin v̓tute qͣꝫtum ad certitudinis intentionē. Eſt ētſciendū ꝙ ſpes q̄ eſt v̓tus n̄ opponit̉ timori ꝗ eſtdonū qͣꝫuis illa ſit de bono futuro: iſte de malofuturo. Et rō eſt qꝛ ſpes ſe extendit in deū ex cōſideratione diuine largitatis: timor v̓o dicit reſilitionē ex ꝯſideratōne ꝓprie ꝑuitatis ⁊ ita nonẜm idē reſilitio timoris ⁊ exteſio ſpei. Un̄ n̄ ſuntꝯͣria cū ꝯtraria ſint ẜm idē. Spes criminalis ſolo noīe ⁊ improprie dr̄ ſpes ꝓpter aliquā apparētem ſil̓itudinē quā hꝫ cum ipſa: de qua dr̄ in p̄s.Nolite ſꝑare in iniꝗtate. Et in euā. Lu. vi. Mutuū date nihil inde ſꝑantes. Nā talis ſpes q̄ tn̄improprie ⁊ large dr̄ ſpes: in mutuo inducit vſurā: exͣ de vſu. ꝯſuluit. Qd̓ intelligit̉ qn̄ talis ſpeꝫē cā pͥncipalis mutui. De iſta tn̄ materia plene habes ſupra in. ij. ꝑte ti. i. Et dr̄ ſpes ẜm etymologiāquia eſt ſpes ꝓgrediendi ad ardua: quaſi pes dicta: vt dicitur in catholicon.Nota ſecundum iſtamlargā acceptōnē ſpei .ſ. in malū ẜm Guil. in ſum.v̓tu. ꝙ ipſa ē triplex. Prima ē ꝯfidētia de ſe ip̄oSecūda eſt ꝯfidētia de alio. Tertia ē ꝯfidētia dealiquo vano. de prima dr̄ ꝓuer. xxviij. qui ꝯfiditī corde ſuo: ſtultus ē. Uere aūt ſtultus ē ꝯfidēsde ſe ꝗꝓprius loquēdo p̄ſumptio eſt. Nā homon̄ eſt ſufficiens ex ſe: nec ad ſuſtinēdū: nec ad defendendū ſe: nec ad merendū: ꝙ hō nec aliquaalia creatura ſit ſufficiens ad ſuſtinēdū: ex ſe on̄dit Greg. dicens. Eſſe oīm que de nihilo ſunt innihilū tenderēt: niſi ea oīm actu manu regimīsretineret. Secūdo n̄ eſt ſufficiens d̓fēdere ſe abhoſtibus ſuis: īmo a demonibus cito ꝑimereturniſi a deo ꝓtegeret̉. Tren. iij. Miſericordie eiꝰ ꝙn̄ ſumus ꝯſumpti. Tertio ē inſufficiēs ad merendū: qꝛ nec ex ſe ſufficit bonū vnum inchoare ſeubona vitam acciꝑe. ij. Corin. iij. Non ꝙ ſufficientes ſimus aliquid cogitare a nobis quaſi ex nobis ⁊cͣ. Cogitatio aūt pͥmū opus eſſe videt̉. Pōthomo ſe perimere: ſꝫ nō ſe reſuſcitare. Oſee. xiijPerditio tua ex te iſrl̓ tm̄ in me auxiliū tuū. Secudo ē inſufficiens in bono inchoato ꝑſeuerare
Greg. Cito bonū amittitur niſi a largiēte cuſtodiat̉. Tertio in bono īſufficiēs ē ꝓficere. p̄s. lxxx.Beatus vir cuius ē auxiliū abs te ⁊cͣ. Confidentia ſeu ſpes in alio hoīe ē fallax ⁊ ꝯfundēs hominē. Iſa. xx. Confundent̉ ab ethiopia ſpe ſua: ⁊ cōfidunt hoīes in altero aliqn̄ rōne ptātis: ſed dicitur his Iſa. xxxi. Ue ꝗ deſcendūt in egyptuꝫ: adauxiliū ſperandū: ⁊ n̄ ſunt cōfiſi ſuꝑ ſanctuꝫ iſrl̓⁊c̄. Aliqn̄ rōne ꝯſanguinitatis. Sꝫ dr̄ Hier. xvijMaledictus vir ꝗ ꝯfidit in hoīe: ⁊ ponit carnē. īparentelā brachiū ſuū .i. robur ſuū. Aliqn̄ rōnemalicie ⁊ iniꝗtatis. p̄s. lxi. Nolite ſperare in iniꝗtate ꝑ aſtutias hoīm putātes obtinere q̄ volunt.¶ Cōfidentia in re vana eſt ꝯfidentia vel in vitatꝑali que breuis ⁊ momētanea ē. Sap̄. v̓. Spesimpij quaſi lanugo q̄ a vento tollit̉. Uel ꝯfiderein diuitijs .i. ad thi. vi. Diuitibus huius ſeculi p̄cipe n̄ ſperare in incerto diuitiaꝝ: ſed ī deo viuoUel ꝯfidere in fama ⁊ opinione hoīm. IIob. viij.ſpes hypocrite ꝑibit. Quid .n. hypocrita in cunctis ſuis oꝑbus ſperat niſi honorē: reuerentiamgloriā laudis: a melioribus metui: ſāctus ab omnibus vocari: ſed ꝑibit iſta ſpes: qꝛ eternitatē nōquerēs fugit qd̓ tenet: qꝛ eius intētio in illa gl̓an̄ figitur q̄ ſine fine poſſidet̉ Iob ſicut tele aranearū fiducia eius .ſ. hypocrite. Oīs ergo iſta malaimproprie dicta ſpes abijciēda eſt.¶ §. II.Spes que eſt virtusgica ſic diffinit̉ a mgr̄o ſen. in. iij. Spes eſt certaexpectatio future beatitudinis: ex meritis ⁊ gr̄aꝓueniens. Ubi tāgūtur tria de ip̄a. Primo eiusactū: ibi: certa expectatio. Secūdo eius obiectūcū ſubdit̉ future beatitudīs. Tertio meritū cumdr̄ ex meritis ⁊ gr̄a ꝓueniēs. ¶ Quantū ad pͥmūſ. cū dr̄ certa expectatio: ē ſciendū ꝙ ſicut om̄esalie v̓tutes ꝑticipāt aliqn̄ a charitate .ſ. deſideriūſūmi boni ꝓpter qd̓ oꝑant̉. Ita iſte actꝰ ꝗ eſt expectare: pͥncipalius ꝯuenit ſpei: ⁊ ille v̓tutes quibus ꝯuenit ille actus expectatiōis: vt patiētia: lōganimitas: ⁊ magnanimitas: ꝑticipāt ip̄m actū aſp̄e. Nam expectatio patiētie ē expectatio diuiniauxilij in ꝑiculis: ꝑ lōganimitate expectat ꝗs diuinū auxiliū in laboribꝰ: tendēs diu in aliqd̓ bobonū arduū obtinendū. Per magnanimitatemexpectat ꝗs diuinū auxiliū vt tendens in aliqd̓bonū arduū tꝑale. Sꝫ expectatio ſpei ē expectatio boni ardui eternalis poſſibilis adipiſci qͣlisē eterna btītudo obiectuꝫ ſpei. b. Tho. Eſt at actꝓprius ſpei expectare: n̄ ſperare futurā .ſ. btītudine. Huius rō eſt: qꝛ cū ſpes tendat in bonū poſſibile nobis adipiſci: ſi ſpes tēdat in bonū obtinēdū ẜm ꝓpriā virtutē ſic dr̄ ſpes ſperare tm̄. Sedſi tēdat in aliqd̓ bonū obtinendū ꝑ virtutē alienā: ſic ꝓprie ſpes dr̄ expectare. Et hic duo tangitapl̓s ad Ro. viij. Si qd̓ videmus ſperamus ꝑpatientiā expectamus. b. Tho pͥª 2ᵉ. Iſta autē expectatio dr̄ certa vt pꝫ in diffinitioneⁱ ad on̄dēdū