Capitulum.VI.

vt deum ⁊ parentes p̄ferrimus his quibus aliqͣminora beneficia impēdimus.¶ §. XI.Utrum ordo charitatis maneat in pr̄ia. Reſpōdet. b. Tho. vbi ſupra.Neceſſe eſt ordine charitatis manere in prīa qͣꝫtū ad hoc ꝙ deus diligat̉ ſuꝑ oīa. Hoc enī ſimpliciter erit tūc: qn̄ homo perfecte eo fruetur: Sedde ordine ſui ad alios diſtinguēduꝫ videt̉: quiaſic̄ ſupradictū eſt. Dilectiōis gradꝰ diſtingui pōt:vel ẜm differētiaꝫ boni qd̓ ꝗs alteri exoptat velẜm intētiōem dilectiōis. Primo quidē mō plusdiliget meliores qͣꝫ ſe ip̄m: minus vero mīus bonos. volet .n. quilibꝫ beatus vnūquēquam hr̄eqd̓ ſibi debetur ẜm diuinā iuſticiā: ꝓpter conformitatē volūtatis hūane ad diuinā. Nec tūc erittēpus ꝓficiēdi ꝑ merituꝫ ad maius pͥmium ſicutnunc accidit: qn̄ pōt homo melioris ⁊ virtutē etp̄miuꝫ deſiderare. Sꝫ tūc volūtas vniuſcuiuſqꝫin hoc ſiſtet qd̓ eſt determīatū diuinitus. Scd̓ov̓o mō aliꝗs plus diliget ſe ip̄m qua ꝓximū etiāmeliorē: qꝛ intēſio actus dilectōis ꝓuenit ex ꝑteſubiecti diligētias ⁊ ad hoc etiā donū charitatꝭvnicuiqꝫ cōfertur a deo: vt pͥmo quidē mētē ſuāin deū ordinet: qd̓ ꝑtinꝫ ad dilectōeꝫ ſui ip̄ius ſecūdario vt ordinē etiā aliaꝝ mētiū in deū velit:vel etiā oꝑetur ẜm modū ſuū. Sed qͣꝫtū ad ordinē ꝓximoꝝ adinuicē ſimpl̓r ꝗs magis diligꝫ meliorē ẜꝫ charitatis amorē: tota eniꝫ vita beata cōſiſtit in ordinatiōe mētis ad deū. Un̄ totus ordodilectiōis beatoꝝ ꝯſeruabit̉ ꝑ ꝯꝑatōem ad deū:vt .ſ. ille magis diligatur et ꝓpinꝗor ſibi heaturab ynoqͦqꝫ qui eſt ꝓpinꝗor deo. Cōtingꝫ tn̄ in paī ꝙ aliquis ſibi ꝯiūctu pluribus rōnibus diet. Non .n. tūc ceſſabūt ab animo beati honeſte dilectiōis cauſe. Tn̄ om̄ibus iſtis rōnibus p̄fertur incōꝑabiliter rō dilectionis q̄ ſumituū exꝓpinquitate ad deum.¶ De charitate qͦ ad p̄ceptū decalogi. Cap. v.¶ Onſequenter vidēdū ē de charitate ꝑ reſpectū ad p̄ceptū. Dicit .n. xp̄s Mat. xxij. Diligesdn̄m deū tuū ex toto corde tuo ⁊cͣ. Hoc eſt maximū ⁊ pͥmū mādatū. 2ᵐ āt ſil̓e eſt huic. Diliges ꝓximū tuū ſicut te ip̄m. In his duobus mādatꝭ vniuerſa lex pēdet ⁊ ꝓphete. Primo igitur vidēdūeſt qūo de charitate fuit dādū p̄ceptū Pro cūdeclaratiōe dicit. b. Tho. 2ª. 2ᵉ. q. xliiij. ꝙ p̄ceptiimportat rōeꝫ debiti. Eſt aūt aliꝗd debitū dupliciter. Uno mō ꝑ ſe. Alio mō ꝓpter aliud. Per ſequidē debitū ē in vnoquoqꝫ negocio id qd̓ ē finis: qꝛ hꝫ ꝑ ſe rōnem boni. Propter aliud aūt ēdebitū qd̓ ordinat̉ ad finē: ſic̄ medico ꝑ ſe ē debitū vt ſanat: ꝓpter aliud vt det medicina ad ſanādū. Finis ſpūalis vite eſt vt homo vniat̉ deo qd̓

ſit ꝑ charitatē. Et ad hoc ordinant̉ ſicut ad finēoīa q̄ ꝑtinent ad ſpūalē vitā. Un̄ ⁊ apl̓s dic̄. i. adtymo. i. Finis p̄cepti ē charitas de corde puroꝯſcientiā bona: ⁊ fide nō ficta. Omnes .n. v̓tutesd̓ quaꝝ actibus dant̉ p̄cepta: ordinant̉ vel ad purificandū cor a turbinibus paſſionū: ſicut virtutes que ſūt circa paſſiones. vel ſaltē ad habēdaꝫbona ꝯſcīam ſicut v̓tutes: que ſūt circa oꝑatiōesvel ad habendā rectā fidē ſicut alia que ꝑtinentad dei cultū. Et hec tria rēqrūtur ad diligendūdeū. Nā cor impuꝝ a dei dilectione abſtrahit̉ ꝑipaſſionē inclinantiū ad terrena. Conſcīa .n. mala facit horrere diuina iuſticia ꝑꝑ timorem pene.Fides aūt ficta trahit affectū in id qd̓ de deo fingitur: ſeꝑans a dei veritate. In quolibet aut genere id qd̓ eſt per ſe ē potius eo qd̓ ē ꝓpter aliud⁊ iō maximū eſt p̄ceptum de charitate vt diciturMath̓. xxij. Quauis aūt dilectio dei ſit finis adque ordinatur dilectio ꝓximi: tn̄ dari oportuit p̄ceptū n̄ ſolū de dilectione dei: ſed etiaꝫ aliūde dedilectione ꝓximi: ꝓpter minus capaces ꝗ nō defacili ꝯſiderarent vnū hoꝝ p̄ceptoꝝ ſub alio contineri. Et qͣꝫuis charitas ſit vna virtus: habet tn̄duos actus .ſ. diligere deū ⁊ diligere ꝓximū quorū vnus ordinat̉ ad aliū ſicut ad fine. Un̄ in dilectione ꝓximi includit̉ dilectio dei ſicut fiuis: ineo qd̓ eſt ad finē ⁊ ecōuerſo.C G. i.Finis precepti eſt charitas de corde puro ꝯſcīa bona ⁊ fide n̄ ficta .i. adtymo. i. Quata bona hinc ſeqͣnt̉ hēs de pe. di. ij.gͦ. Et circa dictā aucͣteꝫ pn̄t tria notari. Primū ēneceſſitas obſeruatōnis: ibi finis p̄cepti. Scd̓mē p̄cioſitas ordinationis: ibi charitas. Tertiū eſtſinceritas dilectiōis: ibi de corde puro ⁊c̄. Ꝙtūad primū ẜm ph̓m. Propter quod vnūquodqꝫ⁊ illud magis. Oīa p̄cepta ſunt neceſſaria: cū ordinent̉ ad charitatē vt finē: ergo ipſa multo magis ē neceſſaria. Eſt aūt hoc p̄ceptū lucidum: breue: vtile: ⁊ leue. Eſt lucidū quidē. p̄s. xviij. Preceptū dn̄i lucidū. Et hoc ne ꝗs dicat: n̄ licuit mihī intelligere. Breue ne ꝗs dicat n̄ potui vacarevel retinere. Abbreuiatū faciet deus verbū ſuꝑterrā vtile. p̄s. cxxvi. Bonū mihi lex orꝭ tui: ſuꝑmilia auri ⁊ argēti. Leue: nihil .n. dulcius ⁊ leuiꝰcharitate. Mat. xi. Onꝰ meū leue. Precioſitaspꝫ ex noīe charitatis. Und̓ charitas qͣſi cara vnitas: qꝛ vnit nos cū oībus vtilit̓. apl̓s ad ephe. iij.Ut poſſitis cōp̄hende̓ cū oībus ſanctis q̄ ſit lōgitudo: ſublimitas: ⁊ ꝓfundū .ſ. charitatis. Eiꝰ ſublimitas ē: qꝛ vnit nos cū d̓o: latitudo abſolute .i.ꝑꝑ ſe ꝓfundū eius: qꝛ vnit nos cū his ꝗ ſūt ī puratorio. Eius latitudo ē qꝛ vnit nos cū oībus viuētibus bōis ⁊ malis: amicis ⁊ inimicis. Eiꝰ latitudo qꝛ vnit nos cū p̄cedētibꝰ: pn̄tibus ⁊ futurꝭvel vſqꝫ in finē. Sinceritas īnuit̉ d̓ corde puroi. n̄ ficto vl̓ īfecto vl̓ mixto cupiditate. Cōſcīa bōai. n̄ erronea: ⁊ fide n̄ ficta .i. ſine errore vl̓ hypoc̄ſi