Capitulum. IIII.

motui qui ꝯuenit nature vniuſcuiuſqꝫ: ſicut terra habet maiore inclīationē grauitatis qͣꝫ aqua:qꝛ cōpetit ei eē ſub aqua. Oportet ergo ꝙ inclinatio gr̄e que ē affectus charitatis ꝓportioneturhis q̄ exterius ſūt agenda: vt .ſ. ad eos intenſioreaffectu charitatis heamus ꝗbus oportet vel cōuenit nos beneficos eſſe. Et ideo dicenduꝫ ꝙ etẜm affectum oꝫ magis diligere vnū ꝓximoꝝ: qͣꝫalium: ⁊ rō eſt: qꝛ cū pͥncipiū dilectionis ſit deus⁊ ip̄e diligens neceſſe eſt ꝙ ẜm ꝓpinquitatē maiore ad alteꝝ iſtoꝝ principioꝝ maior ſit dilectōisaffectus. In omnibus .n. in quibus inuenit̉ aliquod principiū: ordo attēditur ꝑ comꝑationemad illud principiū. Quod aūt dicit. b. Augu. in li.de doctrina xp̄iana: ꝙ omnes homines eque diligendi ſunt: ita equalitas intelligenda eſt qͣꝫtumad bonū qd̓ optamus amico ⁊ in genere: qꝛ omnibus hoībus optare debemus ex charitate idēbonū in genere .i. vitam eternā. Sed ad intentōnem actus nō refertur: qꝛ intēſius poſſumꝰ ⁊ debemus diligere vnū qͣꝫ aliū. Uel etiam pōt intelligi ꝙ oēs ſunt eque diligendi. ita .ſ. ꝙ nullus excludatur qͣꝫtum ad beniuolentiā: ſed nō ſic quoad beneficientiā: qꝛ cū nō poſſit vnus omnibusſubuenire ita aliquibus ꝓuidet ꝙ non alijs: ꝗa¶ A .V.non poteſt.uem debemus magis diligere meliorē vel ꝯiunctōrē? Rn̄det̉ tho.2ª 2ᵉ. q. xxvi. ꝙ meliori debemꝰ diligere maiusbonū. Coniūctiori debemus diligere illud bonūqd̓ ei amamus intēſius. Rō huius ē qꝛ dilectiohabet ſpēm ex ꝑte obiecti: ſꝫ intenſione ex ꝑte diligētis. Obiectu aūt eſt deus. Unde ꝑ comꝑatione ad obiectu .i. deū: qn̄ quis eſt ꝓpinquior deotanto ei d̓bemus velle maius bonū ex charitateqꝛ licet vnuꝫ bonū ſit qd̓ vult charitas oībus .ſ.vita eterna ſecundū: habet tn̄ diuerſos gradusẜm diuerſas btītudinis ꝑticipationes: ⁊ hoc ꝑtinet ad charitateꝫ vt velit iuſticia dei ſeruari ẜmquā meliores ꝑfectiꝰ beatitudinē ꝑticipāt: ⁊ hocꝑtinet ad charitatē vt velit iuſticiā dei ẜuari ẜmqua meliores ꝑfectius beatitudinē ꝑticipant: ethoc ꝑtinet ad ſpem dilectiōis: ſūt .n. diuerſe ſpēsdilectionis ẜm diuerſa q̄ optamus his quos diligimus ex charitate. Intenſio aūt dilectionis ē attendēda ꝑ comꝑationem ad ip̄m hoīem ꝗ diliEt ſcd̓m hoc illos ꝗ ſunt ſibi ꝓprinꝗores interſiori affectu diligit ad illud bonū ad qd̓ eos diligit: qͣꝫ meliores ad maius bonū. Eſt etiā ibi aliadr̄a attēdenda. nā aliꝗ ꝓximi ſunt ꝓpinꝗ nobisẜm naturalē originē a qͣ diſcedere nō pn̄t: qꝛ ẜmea ſunt id qd̓ ſunt: ſꝫ bonitas v̓tutis ẜm quā aliqui appropinquāt deo pōt accedere ⁊ recedere:augeri ⁊ minui: vt pꝫ ex ſupradictis. Et iō poſſumus ex charitate velle ꝙ iſte ꝗ ē mihi ꝯiunctusſit melior alio: ⁊ ſic ad maiorē gradū btītudinisꝑuenire poſſit. Eſt ⁊ alius modꝰ qͦ plus diligimꝰ

ex charitate nobis magis ꝯiunctos: qꝛ .ſ. pluribꝰmodis eos diligimus. Ad eos .n. ꝗ n̄ ſunt nobisꝯiucti: n̄ hēmus ad eos niſi amicitiā charitatis.Ad eos v̓o ꝗ nobis ꝯiūcti ſūt hēmus alias amicitias ẜm modū ꝯiuctionis eoꝝ ad nos. Cū aūtbonū ſuꝑ quo fundat̉ oīs alia amicitia honeſta:ordinet ſicut ad finē bonū ſuꝑ qͦ fūdat̉ amicitiacharitatis: ꝯn̄s ē vt charitas impetret actū cuiuſlibet amicitie alterius. Etˡ ſicut ars qͣ ē circa finēimperat arti q̄ ē circa ea q̄ ſunt ad finē: puta arsmedici arti aromatarij: ſic hoc ip̄m qd̓ ē diligeralique qꝛ ꝯſāguineus: vel qꝛ ꝯiūctus: vel qꝛ ꝯuis: vel ꝓpter qd̓cunqꝫ aliud licitū ordinabile infinē charitatꝭ pōt a charitate imꝑari ⁊ ita ex charitate elīciēte cū imꝑante pluribus. modis diligimus magis nobis ꝯiūctos.A§. VI.Utruꝫ ſit magis diligedus ꝗ eſt ꝯiūctus ẜm carnale originē: qͣꝫ ꝯiūctꝰẜm alias ꝯiūctiones. Rn̄det ad hoc. b. Tho. 2ª 2ᵉq. xxvi. Ꝙ vt dictū eſt: illi ꝗ ſunt nobis magis cōiuncti: ſūt magis diligēdi: tū qꝛ intēſius diligūt:tū qꝛ pluribus diligūtur rōnibus. Intēſio autēdilectionis ex ꝯiūctione dilecti ad diligentē: ⁊ iōdiuerſoꝝ dliectio ē menſurāda ẜm diuerſā rōneꝯiūctionis: vt .ſ. vnuſquiſqꝫ magis diligat̉ in eoqd̓ ꝑtinet ad illā ꝯiūctionē: ẜm quā diligeret. Etvlterius comꝑanda eſt dilectio dilectioni ẜm cōparationē ꝯiūctionis ad ꝯiūctionē: ſic igitur dicendū ē ꝙ amicitia cōſanguineoꝝ fundat̉ in ꝯiūctione naturalis originis: amicitia ciuiū in cōicatiōe ciuili ⁊ amicitia cōmilitonū in cōicatōe belli: ⁊ iō in his q̄ ꝑtinēt ad natura plus debemꝰ dilige̓ ꝯſāguineos. In his q̄ ꝑtinēt ad ciuileꝫ ꝯuerſatione plus debemꝰ diligere ꝯciues. In his q̄ ꝑtinēt ad bellū cōmilitones. Un̄ ⁊ ph̓s dicit. in. ix.ethi. ꝙ ſingulis ꝓpria ⁊ cōgruētia ē attribuendūSic at ⁊ facere vident̉ ad nuptias quidē vocātcognatos: vr̄ vtiqꝫ ⁊ nutrum̄to ꝑntibus oportereſufficere maxime ⁊ honore patriū ⁊ ſil̓e etiam inalijs. Si aūt comꝑemus ꝯiuctōnē ad ꝯiūctionēꝯſtat ꝙ ꝯiūctio natural̓ originis ē prior ⁊ īmobilior: qꝛ ē ẜm id qd̓ ꝑtinet ad ſubſtātiam. Alie aūtꝯiūctiones ſūt ſuꝑueniētes ⁊ remoueri pn̄t. Etideo amicitia ꝯſanguineoꝝ ē ſtabilior: ſꝫ alie pn̄teſſe potiores ẜm id qd̓ eſt ꝓprium vnicuiqꝫ amicitie. Et qꝛ amicitiā ſocioꝝ ꝓpria electione cōtrahitur in his que ſub noſtra electōne cadūt: putain agendis: iō prepōderat hiꝰ dilectioni ꝯſanguineoꝝ: vt .ſ. magis illis ꝯſentiamus in agedis: ſedamicitia ꝯſanguineoꝝ ē ſtabilior ⁊ p̄ualet in hisque ꝑtinēt ad naturā. Item ꝙ. b. Ambro. dicit: n̄vos minꝰ diligo quos ꝑ euāgeliū genui: qͣꝫ ſi ꝯiugio ſuſcepiſſem. Intelligendū eſt qͣꝫtum ad bn̄ficia que ꝑtinēt ad cōicatione gr̄e .ſ. de inſtructiōęmoꝝ. In hac .n. dꝫ homo magis ſubuenire filijsſpūalibus quā filijs carnalibus ꝗbus tenet̉ puiCIV.II.dere corꝑalibus ſubſidijs.