Capitulum. IIII.

mones .i. qͣꝫtum ad maliciam eorū: ſed odire. Sꝫaccipiendo ꝓut demon quādā naturā importatſic aliquo modo debemus diligere ⁊ aliquo mōnon. Nā diligere debemus: ſicut diligimus aliquod bonū amici: qd̓ volumꝰ ꝑmanere ob amorē illius. Et iſto mō poſſumus ex charitate diligere demones: in qͣꝫtum .ſ. volumus in ſuis naturalibus ꝯſeruari ad gloriā dei. Sed non diligere debemus eos: ita ꝙ ad eos amicitiā habeamus. Nam de rōne amicitie eſt velle bonū amico: ⁊ p̄cipuū bonū: hoc aūt beatitudo ⁊ vita eterna eſt: qd̓ bonum nullo mō debemus eis velle:qꝛ hoc repugnaret charitati deu ꝑ quā iuſticiameius approbamus. Et eadē rōne eſt de dānatis:qꝛ non ſūt amplius capaces beatitudinis. Creaturas aūt irrōnales n̄ debemus diligere ex charitate ita videlicet: ſicut diligit̉ is ad quē hr̄ amicitia. Et rō eſt ẜm. b. Tho. vbi ſupra: qꝛ charitasē amicitia quedā. Omnis aūt amicitia fundaturſuꝑ cōicatione vite. Sed irrōnales creature nōpn̄t cōicare in vitā hūana: qꝛ illa eſt ẜm rōnem:qua ipſe non hn̄t. Item talis amicitia charitatisfūdatur ſuꝑ cōicatione beatitudinis cuius n̄ ſūtcapaces: ſed diligi pn̄t: ſicut bona q̄ alijs volumꝰin qͣꝫtum volumus ea ꝯſeruari ad gloriam dei: ⁊vtilitatem hoīm: qui ſunt in purgatorio ꝓprie excharitate diligendi ſūt: ⁊ oēs in mūdo viuentes.Un̄ ꝓſper. Non illi tm̄ ꝓximi noſtri credēdi ſuntquos nobis gradus ſanguinis iunxit. Sꝫ ꝓximinoſtri credendi ſūt omnes hoīes noſtre natureut dixi ꝑticipes: de pe. di. ij. Non illi. Ꝙ pectores ſunt diligendi ex charitate: ⁊ quomodoẜm. b. Tho. 2ª 2ᵉ. q. xxv. In peccatoribus ſūt duoꝯſideranda .ſ. natura ⁊ culpa. Scd̓m naturā quidem quā habent a deo: ſunt capaces beatitudīsſuꝑ cuius cōicatōne fūdatur amicitia charitatis⁊ ideo ẜm natura diligēdi ſunt ex charitate. Secundū culpam aūt deo ꝯtrariātur: ⁊ eſt in eis beatitudinis demeritū. Unde ẜm culpam: qua deoaduerſātur: ſūt peccatores odiendi: etiā pater emater: ⁊ quicūqꝫ ꝓpinqui: ẜm quod dicitur. Luce. xiiij. Debemꝰ enim in pctōribus odire culpaꝫ⁊ ꝙ peccatores ſunt. Et diligere ꝙ homines ſūtbeatitudīs capaces: ⁊ ad hoc facit qd̓ dicit leo papa: di. lxxxvi. Odio habeātur peccata: n̄ homīescorrigetur tumidi: tollerētur infirmi. Et ꝙ caſtigare ſeuerius neceſſe ē: nō ſeuiētis aīo fiat: ſꝫ medentis. Et ẜm hoc intelligendū ē illud. pͣs. cxviij.Iniquos odio habui: in qͣꝫtum .ſ. ſūt iniqui: qd̓ ēhr̄e odio iniquitatē eoꝝ. Et hoc ē ꝑfectū odiū: dequo idē ait pͣs. cxviij. Perfecto odio odera illoshoc .n. eſt odire maluꝫ qd̓ nocet eis: qd̓ ꝑtinet adamorē eoꝝ. Nā eiuſdē rōnis ē odire malum alicuius ⁊ diligere bonū eius. Utrūqꝫ enim ꝓcedita charitate. Et nota ẜm. b. Tho. ꝙ amicis peccatibus: ſicut dicit phūs. in. ix. ethi. nō ſūt ſubtrahēda amicitie bn̄ficia quouſqꝫ hr̄ ſpes ſaluationiseoꝝ: ſꝫ magis ē eis adiuuandū ad recuꝑationeꝫv̓tutis: qͣꝫ ad recuꝑationē pecunie: ſi ea amiſiſſēt

qͣꝫto v̓tus amicitie ē magis affinis qͣꝫ pecūia. Sꝫqn̄ in maxima maliciaꝫ incidūt: inſanabiles fittūc n̄ eſt eis amicitie familiaritas exhibenda. Etiō hiꝰ peccātes: de ꝗbus magis p̄ſumit̉ nocumētum alioꝝ qͣꝫ eoꝝ emēdatio: ẜm legē diuinā ⁊ humanā p̄cipiūtur occidi: qd̓ facit iudex: n̄ ex odioeoꝝ: ſꝫ amore charitatis: q̄ p̄fert bonū cōe ꝑticulari. Nec obſtat qd̓ dicit phūs: ꝙ amicoꝝ ē ꝯuiuere. Sꝫ cū pctōribus admonet ſcriptura n̄ conuerſari ẜm illud. ij. ad Corin. vi. Recedite d̓ medio illoꝝ. Nam ẜm. b. Tho. vbi ſupra. Duplex poteſt eſſe ꝯuīctus cū pctōribus. Unus ē ẜm cōſortiū peccati aſſētiēdo ei: ⁊ hic ꝓhibet̉ oībus: Nonenī ſic d̓bemus diligere pctōres: vt velimus qd̓ipſi volūt: ⁊ de eis gaudeamus: de ꝗbus gaudētſ. malis: qꝛ hoc eēt malis aſſentire. Sed vt faciamus eos velle: qd̓ nos iuſte volumꝰ ⁊ gaudere:de ꝗbus nos recte gaudemus. Un̄. b. Aug. de vitatione ꝯuīctus taliū .ſ. ꝑ ꝯſēſū mali: ſic ait. xxiij.q. iiij. Recedite ⁊ exite in̄: pollutū ⁊ mūdū ne tetigeritis .ſ. ꝯtactu cordis: n corꝑis. Quid e .n. tangere īmundū niſi ꝯſentire peccatis. Et ꝗd ē exire inde: niſi facere qd̓ ꝑtinet ad correctionē eoꝝqͣꝫtū ad ſecundū gradu vniuſcuiuſqꝫ ſalua pacfieri pōt. Eſt aliꝰ ꝯuīctus ꝯuerſatiōis fāiliaris:hic vitādus ē ab infirmis: ne ſubuertant̉. vn̄ dr̄xxviij. q. i. Sepe maloꝝ ꝯſortia bonos corrūpūtqͣꝫto magis eos ꝗ ad viciā ꝓni ſūt. Sꝫ ꝑfectis deqrū corruptiōe n̄ timet̉: laudabil̓r ē. Sicut xp̄scū publicanis comedebat. Mat. ix.¶ §. 1De dilectione inimicorū nota ẜm Tho. 2ª 2º. q. xxv. Dilectio inimicorūpōt tripliciter ꝯſiderari. Uno quidē modo vt inmici diligatur in qͣꝫtū inimici .i. ẜm vicium eoꝝexercet inimicitiā: ⁊ hoc ē ꝑuerſū: ⁊ charitati repugnat: qꝛ hoc ē diligere malū alterius. Secundo mō pōt accipi dilectio inimicoꝝ qͣꝫtum ad natura: ſed in vl̓i. Et ſic dilectio inimicoꝝ eſt de neceſſitate charitatis: vt .ſ. aliꝗs diligēs ꝓximū: abilla gn̄alitate dilectiōis ꝓximū inimicū n̄ excludat. Et ẜm hoc ē intelligēdū illud dn̄i p̄ceptum.Mat. v. Diligite inimicos vr̄os: qꝛ vt dr̄. xiiij. q. iQd̓ p̄cipit̉ imꝑat̉: qd̓ imꝑat̉ neceſſe ē fieri. Tertio mō pōt ꝯſiderari dilectō inimicoꝝ in ſpāli: vtſ. aliꝗs in ſpāli moueat̉ motu dilectionis ad inimicū: ⁊ iſtud n̄ eſt de neceſſitate charitatis abſolute: qꝛ nec etiā moueri motu dilectionis in ſpeciali ad quoſlibet homines ſingulariter ē de neceſſitate charitatis: qꝛ hoc ē impoſſibile. Eſt tn̄ d̓neceſſitate charitatis ẜm preꝑationē animi: vt .ſ.aliꝗs hēat aīm preꝑatū ad hͦ ꝙ in ſingulari diligat inimicū ſuū: ſi ncc̄itas occurreret. Sꝫ ꝙ abarticulo neceſſitatꝭ hͦ ēt actu īpleat: vt diligat inimicum ꝓpter deum: hoc pertinet ad ꝑfectionemcharitatis. Cum enim ex charitate diligatur proximus propter deum: quanto magis aliquis diligit deum: tanto etiam magis ad proximum dilectionem oſtendit: nulla inimicitia impediente: