Capitulū II.
quaſi n̄ repleta tota potētialitate materie ꝑ vnaꝫformā: ⁊ iō forma vna pōt amitti ꝑ acceptionemalteriꝰ: ſicut mortuo aīali: deſtructa forma aīalis.ſ. aīa ſenſitiua introducit̉ in illa materia formacadaueris: ⁊ ſic de alijs: ſꝫ forma corꝑis celeſtis:qꝛ replet totā potētialitatē mat̓ie: ita ꝙ n̄ remanet in ea potētia ad aliā formā inamiſſibilit̓ ineſtvt in ſole: luna: ⁊ ſtellis: ſic gͦ charitas pr̄ie: qꝛ replet totā potētialitatē rōnalis mētis: in qͣꝫtum .ſ.oīs actual̓ motꝰ ſꝑ fert̉ ī deū īamiſſibilit̓ hr̄. Charitas aūt vie n̄ ſic replet potētialitatē ſubiecti ſuiqꝛ n̄ ſemꝑ actu fert̉ in deū: vn̄ qn̄ actu in deū nōfert̉: pōt aliꝗd mēti occurrere vn̄ charitas amittat̉: aliā comꝑationē .ſ. hītus ad potētiā ob breuitatem omitto. Ad aucͣtem Au. inductā .ſ. ꝙ charitas n̄ eſt vera q̄ deſeri pōt: dicit ꝙ hͦ ē de rationecharitatis: ꝙ namittat̉ qͣꝫtū ē ex ipſa: ſꝫ tn̄ ex mutabilitate ſubiecti amittit̉ ꝯͣ ꝓpoſitū chari. Ad dictū Gre. ꝙ amor dei nūqͣꝫ ē ocioſꝰ ⁊c̄. dic̄ ꝙ oꝑat̉ſꝑ magna in ꝓpoſito: ſꝫ n̄ ſemꝑ actu. ¶ §. V.er unū actuꝫ peccati mortalis qd̓cūqꝫ ſit illud: chari. amittit̉: nam ꝓquolibꝫ mortali fit hō dignꝰ morte eterna: iuxtailld̓ ad Ro. vi. Stipēdia peccati mors. ⁊ di. xxv.§. al̓ ea demū. Sꝫ hn̄s charitatē: hꝫ meritū viteeterne. Dicit .n. xp̄s Io. xiiij. Si ꝗs diligit. m. diliget̉ a. p. m. ⁊ ego diliga illuꝫ: ⁊ manifeſtabo ei meip̄m: in qͣ manifeſta cōſiſtit vita eterna: vt hr̄ Io.xvij. Nullus aūt pōt eē dignꝰ ſimul vita eterna⁊ mor eter. vn̄ ſeꝗtur ꝙ ꝓ qͦcūqꝫ mortali amittat̉chari. vn̄ Hiero. in li. ꝯͣ Iouinianū: q̄ cōicatio lucis ⁊ tenebre xp̄i ⁊ belial: qm̄ ſicut dies ⁊ uox miſceri nequeūt: ſic iuſticia ⁊ iniꝗtas pctm̄: ⁊ bonaoꝑatio: xp̄s ⁊ ātixp̄s. Si ſuſcepimꝰ xp̄m in hoſpitio pectoris nr̄i: illico fugamꝰ diabolū. Si peccauimus: ⁊ pctī ianuā ingreſſus fuerit diabolꝰ ꝓtinus recedit xp̄s: de pe. di. ij. ſi .n. inꝗt: xp̄s aūt hr̄in pectore mētis ꝑ chari. ⁊ diabolus ꝑ mor. pec.Pro hꝰ declaratione dicit Tho. 2ª 2ᵉ. q. xxiiij. ꝙnūqd̓qꝫ ꝑ aliud ſuꝑueniēs ꝯtrariū tollat̉: quilibet an̄t actus pctī mor. ꝯͣriatur chari. ẜm ꝓpriaꝫrōnem: q̄ ꝯſiſtit in hoc ꝙ deus diligat̉ ſuꝑ oīa: ⁊ꝙ hō ſe totaliter ſubijciat ei: oīa ſua referēdo inip̄m. Eſt igit̉ de rōe chari. vt ſic deū diligat: ꝙ inoībus ſe velit ſubijcere: ⁊ p̄ceptoꝝ eius ī oībusregulā ſeꝗ. ¶ Quicꝗd aūt ꝯtrariat̉ p̄ceptis eius:manifeſte ꝯͣriatur charitati. vn̄ illud tale de ſe hꝫꝙ chari. excludere poſſit: ⁊ ſiquidē charitas eſſꝫhitus acꝗſitꝰ ex v̓tute ſubiecti depēdens: n̄ oporteret ꝙ ſtatim ꝑ vnū actū ꝯtrariū tolleret̉: actusenim n̄ directe ꝯtrariat̉ hītui: ꝯſeruatio aūt habitus in ſubiecto n̄ reꝗͥrit ꝯtinuitate actus. vn̄ ſuꝑueniēte ꝯtrario actu: n̄ ſtatim hītus acꝗſitus excludit̉: ſꝫ actus cū ſit hītus infuſus depēdet exactione dei infūdētis: ꝗ ſic ſe hꝫ in infuſiōe ⁊ cōſeruatiōe chari. ſicut ſol in illumīatione aeris: etiō ſicut lumē ſtatim ceſſaret eſſe in aere cū aliqd̓
obſtaculū poneret̉ illūinationi ſolis: ita ⁊ chari.ſtatim deficit eē in aīa: cuꝫ aliqd̓ obſtaculū ponitur influētie charitatis a deo in aīam. Manifeſtū eſt aūt ꝙ ꝑ qd̓libet mortale qꝛ ꝯtrariat̉ diuinis p̄ceptis: ponit̉ p̄dicte infuſioni obſtaculū ꝗaex hoc ip̄o ꝙ hō eligēdo p̄fert pctm̄ diuine amicitie q̄ reꝗrit vt dei volūtatē ſeqͣmur: ꝯn̄s eſt vtſtatim ꝑ vnū actū pctī mor. hītus charitatis ꝑdatur. vn̄ Au. ſuꝑ gen̄. ad lr̄am dicit ꝙ hō d̓o .ſ. pn̄teillumīat̉: abn̄te aūt ꝯtinuo tenebrat̉: a qͦ n̄ locoꝝint̓uallis: ſꝫ volūtatis auerſione diſcedit̉. Ꝙ aūtOrigen̄. dicit ꝙ ꝑfectus n̄ ſtatim euacuat̉ ⁊ decīdit: ſꝫ paulatī ⁊ ꝑ ꝑtes intelligit̉ n̄ ꝙ ꝑfectio charitatꝭ n̄ tollat̉ ꝑ vnū mortale: ſꝫ ꝙ ꝑfectus n̄ ſubito cōiter. cadit in mortale: ſꝫ pͥus in aliquā negligentiā ⁊ aliqͣ venialia q̄ ſūt diſpō ad mortale: vl̓et intelligi pōt: ꝙ n̄ ſubito decidit: ita ꝙ ex malicia peccet: qd̓ ēt Bern̄. dic̄ in petro negāte chari.ſopitā n̄ extinctā: intelligit̉ ꝙ eā n̄ amiſerit ꝑ ꝯtēptū peccās: ſꝫ ꝑ paſſionē ⁊ timorē: vel qꝛ n̄ irrecuꝑabiliter ⁊ finaliter amiſit: vt iudas: ſꝫ ſtatī recuꝑauit. ¶ Itē nota ꝙ ſi fides ⁊ ſpes n̄ tollunt̉ ꝑ qd̓cūqꝫ mortale: qͦ ad hītum ſic̄ chari. Et rō hꝰ eſt qꝛcharitas īportat quandā vnionē ad deū: n̄ autēfides ⁊ ſpēs. Om̄e aūt pctm̄ mor. ꝯſiſtit in auerſion a deo. ⁊ iō om̄e mortale ꝯtrariat̉ charitati: n̄aūt oē mortale ꝯtrariat̉ fidei ⁊ ſpei: ſꝫ quedā determinata pctā ꝑ que hītꝰ fidei ⁊ ſpei tollit̉. Peralia pctā n̄ tollitur hītus ipſaꝝ: ſꝫ remanet informis. Charitas aūt informis remanere n̄ pōt: cuꝫſit vltima forma v̓tutū: ex hoc ꝙ reſpicit deuꝫ inrōne vltimi finis.¶ §. VI.De diminutiōe charitatis. Utꝝ poſſit diminui. Ad qd̓ dic̄. b. tho. 2ª 2ᵉꝙ diminutō poſſit dici tripl̓r. Uno mō indirecte⁊ improprie vt dicat̉ diminutio diſpō ad corruptione ip̄ius: q̄ ſit vel ꝑ pctā venialia: vel ꝑ ceſſatitionē ab exercitio actuū charitatꝭ: ⁊ pōt diminuiEt ſic pōt intelligi illud Au. Ꝙ augmētū cupiditatis ē diminutio charitatis: accipiēdo large cupiditatē ꝓ qͦlibet affectu inordīato ⁊ veniali. Aliomō dr̄ diminutio ꝓpria ⁊ directa: ⁊ ſic diminui n̄pōt. Aſſil̓at̉ .n. chari. igni cāticoꝝ. viij. Lāpadeseius .i. charitatis lāpades ignis. Sꝫ ignis qͣꝫdiumanet: ſꝑ aſcēdit ⁊ nō deſcēdit. Sic chari. creſce̓pōt: ſꝫ n̄ minui. Qd̓ ſic ꝓbat̉. Chari. ꝑ cōꝑationeꝫquā hꝫ ad obiectū: ſicut augeri n̄ pōt: ſic nec minui. Augeri aūt ꝑ comꝑationē quā hꝫ ad ſubiectū: vt dictū ē ſupra. Sꝫ ex hac ꝑte ⁊ ꝯſideratione diminui n̄ pōt: nā ſi diminueret ꝑ comꝑationē ad ſubiectu: hͦ eſſet vel ex ceſſatiōe ſola actuscharitatis: vel ex dei oꝑatione: vel ex praua actōne pctī. Ex pͥma cā .ſ. ex ceſſatione ab actu ꝓcedēn̄ pōt diminutio chari. rō huiꝰ eſt: qꝛ ꝑ ceſſationēab actu diminuūtur ſolū ille v̓tutes: q̄ ex actibꝰacꝗrūtur: ⁊ qn̄qꝫ etiā corrūpunt̉. Un̄ ⁊ de amicitia ph̓us in .viij. ethi. dicit ꝙ multas amicitias in