.VI.Citulus
charitatis ſuꝑne pr̄ie ſeu ſctōꝝ: nec eſt poſſibilisinfici ꝓpter diuerſas ncc̄itates corꝑales ⁊ occupatiōes vite pn̄tis: in quibus non pōt tunc actucogitari de deo: vt in dormiēdo ⁊ plura alia faciendo. De hac ꝑfectiōe charitatis prīe intelligiturillud apl̓i ad phil̓. iij. Non ꝙ iam app̄henderimaut ꝑfectus ſim. Et. i. corī. xiij. Cū venerit qd̓ ꝑfectū eſt: euacuabitur qd̓ ex ꝑte eſt. Et illd̓. b. augPerfectō charitatis nulla cupiditas. Eſt .n. cupditas affectus quicūqꝫ inordinatus: ſine quo invita pn̄ti nullusⁱ inuenitur niſi xp̄s et mater eiꝰ:niſi per aliquā morulā. Tertia ꝑfectio .ſ. charitatis vie: pōt eē triplex. Prima ꝯſiſtit in hoc vt hōſtudiū ſuū deputet ad vacādū deo ⁊ rebus diuinis: p̄termiſſis alijs niſi in qͣꝫtū neceſſitas pn̄tisvite reꝗrit. Et iſta ē ꝑfectio charitatis poſſibilisin via: de qua. b. aug. Charitas cum ad perfectūvenit: dicit cupio diſſolui et eē cum xp̄o. Eſt aliaperfectio charitatis viatorū: que eſt cōis oībushn̄tibus charitatē: que cōſiſtit in hoc ꝙ aliquiscor ſuū totū hītual̓r pōit in d̓o: ita .ſ. ꝙ nihil cogtet vel velit qd̓ ſit diuine dilectiōi cōtrariū. Hec.b. tho De hac pōt intelligi illud. i. Io. iiij. Perfecta charitas foras mittit timorē .ſ. ſeruilē qui nōſtat cū charitate qͣꝫtūcūqꝫ minima. Talis eniꝫ dolet de cōmiſſis ⁊ ꝓponit in futuruꝫ ab om̄ibusabſtinere mortalibus ꝓpter deū. Ad hoc etiā facit dictū Hiero. de pe. dij. ij. Charitas ī ꝗbuſdaꝫperfecta eſt in ꝗbuſdā imꝑfecta: perfectiſſima atin hac vita hr̄i nō pōt. Tertia ꝑfectio .ſ. charitatisvie ē media inter vtrūqꝫ: q̄ .ſ. tendit ad pͥma: nonſolū ẜuādo mādata dei qd̓ ꝑtinet ad ẜam: ſꝫ etiāobligādo ſe ad ꝯſilia pauꝑtatis: caſtitatis: ⁊ hiꝰ. d̓qua dr̄ Mat. xix. Si vis perfectus eē vade ⁊ vēde oīa que hēs ⁊ da pauꝑibus: ⁊ ſeq̄re me. Un̄ religio q̄ ordinat̉ ad pͥmā perfectione dr̄ ſtatꝰ perfectionis. In decre. de pe. di. ij. §. hec q̄ de charitate. in glo. ponit̉ alia diſtinctio de perfectione charitatis vie: vꝫ perfectio qͦ ad ſufficientiā neceſſariā ad vitā eternā: de qͣ de pe. di. iij. talibus. Secūda perfectio qͦ ad efficientiā qͣ .ſ. ꝓducit̉ actusꝑfectionis .ſ. ꝓpoſitū efficax ſuſtinēdi martyriū:de qͣ. b. Aug. Si ꝗs hūerit tantā charitate vt paratus ſit ꝓ fr̄ibus mori: perfecta ē ī eo charitas.Tertia ꝑfectio qͦ ad ꝑſeuerantia actualē in bonod̓ qͣ dicit Gr̄a. in dicto. §. ꝙ intelligunt̉ aucͣtes ille q̄ vident̉ dicere ꝙ charitatē hn̄s nō poſſit peccare vt dicit. b. Aug. Radicata eſt charitas ſecurus eſto: nil mali ꝓcedere pōt: de pe. di. ij. Et multa alia.¶. §. IIII.De amiſſione charitatis videndū ſi amitti poſſit. Si ꝑfectꝰ ſubito amittit. Quātū ad p̄mū: q̄ſtionē iſta format mgr̄ ſen.in. iij. di. xi. Et Gr̄a. de pe. di. ij. ꝑ totū valde ꝓlixeeā ꝓſequēs. Uterqꝫ īducit plures aucͣtes q̄ vidētur dicere ꝙ n̄ poſſit amitti: qͣs quidā male ītelligentes: hoc aſſeruerunt. Sꝫ in hͦ ꝯcor. oēs mgr̄ i
ſen. cū theologis oībus ⁊ Gr̄a. cū canoniſ. cūctisꝙ charitas vie poſſit amitti ſimpl̓r loquēdo: qd̓ꝓbat Gr̄a. ꝑ plura exēpla eoꝝ ꝗ hūerūt charitatē valde ꝑfectā: ⁊ tn̄ qn̄ amiſer̄t: lꝫ poſtea recuꝑauerunt ꝑ pnīam: vt exemplū ade ꝗ huit ꝑfectamcharitatē: ⁊ moīſes ꝗ eā amiſit ꝑꝑ diffidentiā adaqͣs ꝯͣdictionis: ⁊ ſil̓r aarō ẜm Gr̄a. exemplū etdd̓ ꝗ ꝯmiſit adulteriū ⁊ homīcidiū: de pe. di. ij. §.inducit. ⁊. c. hieronymi. ſi enim inꝗt. ⁊. c. gregorij.vbi on̄dit lucifeꝝ cū ſocijs in celo amiſiſſe charitatē. aucͣtes aūt q̄ vident̉ ꝯtrariū dicere .ſ. ꝙ nonpoſſit amitti: ſūt he. i. Corin. xiij. Charitas nunqͣꝫexci. b. au. charitas q̄ deſeri potuit: nunqͣꝫ v̓a fuitIdē. Charitas ē fons ꝓprius ⁊ ſingl̓aris bonoꝝ:cui n̄ cōicat alienꝰ. alieni ſūt ꝗ audituri ſūt. Nōnoui vos. ꝓſper. Cū charitate nēo peccare potuit ⁊ plura alia. Eſt aūt triplex modus rn̄dēdi addictas aucͣtes ⁊ materia qōnis. pͥmus eſt mgr̄i ⁊gr̄ani: vꝫ ꝙ pn̄t ītelligi dicte aucͣtes de ꝑfecta charitate: ⁊ tūc oꝫ ꝙ intelligat̉ ꝑfecta charitas: q̄ ꝑſeuerat ſemꝑ vſqꝫ in fine: vel de ꝑfecta ꝯfirmata ꝑgr̄aꝫ: eo mō qͦ apl̓i ꝑ aduentū .ſ.ſ. ⁊ ſctīficati in vtero. Secūdus modus rn̄dendi ē glo. Io. que ſeꝗtur Ray. cū quibuſdā alijs .ſ. ꝙ dicte aucͣtes intelligunt ꝯiūctim .i. ꝙ hn̄s charitatē dū ꝑmanetī charitate n̄ peccat .ſ. mortal̓r: ⁊ ſic expōit hiero.illud Io. ij. Oīs ꝗ natus ē ex deo n̄ peccat: dū .ſ.ꝑmanet in tali natiuitate ſeu filiatiōe q̄ eſt ꝑ gr̄aꝫde pe. diſt. ij. ſi enim inꝗt. Illud tn̄ apl̓i. Charitasnū. exci. intelligit̉ ꝙ n̄ deficit: ſicut fides ⁊ ſpes inpr̄ia: ſꝫ ablata imꝑfectione eiꝰ: q̄ n̄ eſt eēntialiter:remanebit ⁊ actꝰ eius. Tertius modꝰ dicēdi ē ẜmTho. 2ª 2ᵉ. q. xxiiij. ꝗ ait ꝙ tripl̓r poſſumꝰ ꝯſiderare chari. vno mō ex ꝑte .ſ .ſ. mouetis aīam ad diligendū deū: nā ꝑ chari .ſ.ſ. habitat in nobis. Etex hac ꝑte chari. hꝫ impeccabilitatē ex v̓tute .ſ.ſ.ꝗ īfallibilit̓ oꝑat̉ qd̓cūqꝫ voluerit. vn̄ impoſſibile ē hec duo vera eē: ꝙ .ſ.ſ. velit aliquē moueread actū chari. ⁊ ꝙ ip̄e peccādo char. amittat. Secūdoº. pōt ꝯſiderari charitas ẜm ꝓpriā rōnem: ⁊ſic chari. n̄ pōt niſi illud qd̓ ꝑtinet ad rōnem charitatis. vn̄ charitas nullo mō pōt peccare: ſic̄ neccalor pōt īfrigidare: nec iniuſticia bn̄facere. Tertio mō pōt ꝯſiderari chari. ex ꝑte ſubiecti: qd̓ eſtv̓tibile ẜm arbitrij libertatē: ⁊ qꝛ in via liberi arbi. ē v̓tibile ad malū: ſicut ad bonū: charitas pōtamitti: ⁊ hn̄s chari. pōt peccare. in pr̄ia qꝛ liberūarbitriū n̄ eſt v̓tibile ad malū: amitti n̄ pōt. Aſſignat aūt. b. Tho. pulchrā ⁊ ſubtilē rōneꝫ ibi: qͣreh̓ peccare pōt hn̄s chari. ⁊ libeꝝ arbi. v̓ti ad malū: ⁊ nō in pr̄ia. dicit .n. ꝙ comꝑatio chari. ad hocſubiectū pōt attēdi cū ẜm vniuerſalē rōneꝫ quacomꝑatur materia ad formā: ⁊ ẜm ſp̄alem rōneꝫqua comꝑat̉ hītus ad potētiā: ē āt d̓ rōne formeꝙ ſit in ſubiecto amiſſibiliter: qn̄ nō replet totaꝫpotētialitatē materie: ſicut pꝫ in formis gn̄abiliū⁊ corruptibiliū: qꝛ materia hoꝝ ſic recipit vnamformā ꝙ remanet in ea potētia ad aliā formam: