TitulusVI.

appellatiuo ſoluit .i. n̄ appellare amicū: ⁊ n̄ colloqui ei. Sꝫ hoc iō ē: qꝛ ꝯẜuatio vniuſcuiuſqꝫ reidepēdet a ca ſua. Cā .n. v̓tutis acꝗſite ē actus humanus. Un̄ ceſſātibus actibꝰ hūanis diminuitv̓tus acꝗſita: ⁊ tandē totaliter corrūpit. Sꝫ hocin chari. locū n̄ habet: qꝛ n̄ cātur ab actu hūanoſꝫ ſolū a deo infundit̉: vt dictū ē ſupra. Un̄ ſeꝗt̉ꝙ ceſſante actu charitatis: charitas ꝓpter hoc n̄diminuit̉ nec corrūpitur: ſi deſit peccatū .ſ. mortale. Ex ſecūda cā i. a deo cauſari nō pōt talis diminutio. Rō hꝰ eſt: qꝛ a deo n̄ catur in nobis aliꝗs defectus: niſi ꝑ modū pene. Pena aūt debet̉pctō. Un̄ relinquit ꝙ ſi charitas minuat̉: hoc ꝓcedit ex tertia cā .ſ. ex pctō. Sꝫ ēt ex actu pctī diminui n̄ pōt. Rō huius ē: qꝛ ſi ex pctō eſſꝫ iſta diminutio: aut hͦ eſſꝫ effectiue: aut meritorie. Neutro aūt mō mortale diminuit charitatē: ſꝫ totalit̉corrūpit ip̄am ⁊ effectiue: qꝛ oē mortale ꝯͣriaturcharitati: vt dictū ē: ⁊ ſic expellit eā: ⁊ ēt meritorie: qꝛ ꝗ peccādo mortalit̓ ꝯͣ charitate aliꝗd agitdignū ē: vt eī deus ſubtrahat charitatem. Sil̓rnec ꝑ veniale pctm̄ charitas diminui pōt effectiue nec meritorie. Nō effectiue: qꝛ ad ip̄am charitatē n̄ attingit veniale. Charitas .n. eſt circa vltimū finē. Ueniale v̓o eſt quedā inordinatio circa ea que ſūt ad finē. Nō aūt diminuit̉ amor finis ex hoc ꝙ ꝗs cōmittat aliquā inordinationēcirca ea que ſunt ad finē. Sicut aliqn̄ ꝯtingit ꝙaliqui infirmi multū amates ſanitate: inordinate tn̄ ſe hn̄t ad diete obſeruationē. Sil̓r venialen̄ meret̉ diminui ꝑ charitatē. Cū .n. aliꝗs delinquit in minori: n̄ meret̉ detrimentū pati in maiori. Deus .n. n̄ plus ſe auertit ab hoīe qͣꝫ hō ſe auertat ab eo. Et ſic cū inordinate ſe hēat in his queſūt ad finē meret̉ pati detrimentū in charitate ꝑquā ordinat̉ ad finē. Sic igit̉ pꝫ ꝙ directe loq̄ndo charitas minui n̄ pōt. Un̄ illa glo. que habet̉de pe. di. ij. Cū ſancta qui īcipit: ſūt itaqꝫ gradus:vbi dr̄ ꝙ charitas intēdit̉ ⁊ remittit̉ .i. diminuit̉vel n̄ eſt vera: vl̓ indirecta locutio: vt dicat̉ diminutio diſpoſitio ad corruptionē. ¶ §. VII.De ſignis charitatis.Nullus pōt eſſe certus in vita pn̄ti ſi hꝫ charitatē: niſi fuerit ei ſpāliter reuelatū. Un̄ dr̄ Ecc̄i. ixNemo ſcit v̓trū odio vel amore ſit dignus .ſ. deitn̄ ẜm quaſdā ꝯiecturas ⁊ ſigna pōt ꝗs eſtimareſe hr̄e cū in ſe ip̄a ſigna viderit. Et ſunt hec ſignadecē. Primū ſignū cum aliꝗs libēter ⁊ affectuoſe cogitat de deo. Sap̄. vi. Cogitare de illa .ſ. ſapientiā increata: que deus ē ſenſus ē ꝯſumationisi. ꝑfectionis ꝑ dilectionē. Math̓. vi. vbi ē theſaurus tuus .i. qd̓ maxime amas: ibi ē cor tuū cogitādo. Prouerbiū ē vbi amor ibi oculus. UndeMagda. dixit Io. xx. De ieſu. Dn̄e ſi tu ſuſtuliſtieū ⁊c̄. Glo nō dicit que: qꝛ hoc gerere ſolet ī aīovis amoris: vt quē ſemꝑ cogitat nullū aliū ignocare credat. Secundū ſignū eſt cū quis libeter

de deo audit: ⁊ audita retinet memorie. Io. viij.ꝗ eſt ex deo v̓ba dei audit. Hec Io. xiiij. ꝗ habetmādata mea ⁊ ẜuat ea: ille ē qui diligit me. Luc.x. Maria Mag. ſtans ſecus pedes dn̄i audiebatverbū illius. Tertiū ē cū quis libeter cum deoloquit̉: qd̓ fit in or̄one Iſidori. cū oramus cumdeo loꝗmur: ⁊ cū de deo ē libēter loꝗmur. Chriſo. ſuper illud. Quis nos ſeꝑabit a charitate xp̄i.Hic mos amantiū ē vt amorē ſuū ſilentio tegere nequeat: ſꝫ neceſſarijs ⁊ charꝭ ſuis efferāt ⁊dunt flamas ſuas. Sic facit hic beatiſſimꝰ Palus. Quartū cum ꝗs libeter dat ꝓ deo. Can. viij.Si dederit hō oēm ſubſtantia ſuam ꝑ charitateſua: quaſi nihil deſpiciet ea. Ecōtra dr̄. i. Ioā. iij.Si ꝗs habuerit ſubſtantiā huius mūdi: ⁊ viderit fr̄em ſuū egere ⁊c̄. Exemplū in Tobia. Quintu eſt cū ꝗs libēter ꝓ deo patit̉. Ecc̄i. ij. c. In igneꝓbatur auꝝ: hoīes receptibiles in camino humiliationis. b. Gre. in moral̓. Peria quippe interrogat quātū ꝗs quietus veraciter amat. Exemplūin paulo. Sextū eſt cū ꝗs mādata dei obſeruati. Io. v. In hoc ē charitas dei vt mādata eius cuſtodiamus. Chriſtus ēt ait Io. xiiij. Si ꝗs diligme ſermone meū ẜuabit. Et ſi diligitis me: maidata mea ſeruate. Septimū cum ꝗs amat q̄ deoplacet vt bonos ⁊ oꝑa virtutū: ⁊ odit q̄ d̓o diſplicent: vt oꝑa praua ⁊ mala in qͣꝫtum mala ſūt. Adprimū monemur exēplo xp̄i qui ait. Math̓. xij.Qui fecerit voluntate patris mei: ip̄e meus frater: ſoror: ⁊ mr̄ ē. Ad ſecundū exēplo Dauid: quiait: iniquos odio habui: ⁊ iniquitate odio habuiOctauus cū quis frigeſcit a licitudine ⁊ amoremūdi. b. Grego. tanto frigeſcit ꝗs a curis ſeculi:quato ſurgit ardentius in amorē dei. Figura inIacob ꝗ poſt luctā eū angelo vno pede claudicauit. Gen̄. xxviij .i. ab amore ſeculi. Exemplum inapl̓is ꝗ noluerūt curā hr̄e tꝑalium diſpēſandorū. Nonū cū quis magnū honore exhibet miniſtris dei. Sicut ecōuerfo. Qui eos ſpernit deuꝫſpernit. Lu. x. Un̄ dr̄ Ecc̄i. vij. In oī virtute tuadilige eū ꝗ te fecit ⁊ miniſtros eius ne derelīqͣsExemplū Cōſtātini imꝑatoris: cui cū deferrentur accuſationes ep̄oꝝ in ꝯſilio: noluit audire dicens. Quia dij eſtis appellati: ⁊ iō de iudicio reſeruamini ⁊c̄. vt hr̄ di. xcvi. duo ſūt. Decimū ē cūquis videt ſe promptū ⁊ facilē ad bn̄ oꝑandumpter deū. Nam ẜm ph̓m. Signum eſt hītus gͦelerati delectabiliter ⁊ ꝓmpte oꝑari. b. Ambro.Neſcit tarda molimina ſpūs ſancti gr̄a.¶ Quid ſit diligendū ⁊ quo ordine. c. iij.Echaritate quatū ad obiectū eius. Circa qd̓ dicit. boAug. de doc. xp̄iana: qͣtuor ſūt ex ordine diligēda. Unū eſt ſupra nos .ſ. deus. Aliudqd̓ ſumus nos .i. aīa nr̄a. Tertiū eſt qd̓ eſt iuxta