.VI.Titulus

Hec aūt cōicatio non eſt ẜm bona naturalia: ſedẜm dona gratuita: quia vt dr̄ ad Ro. vi. Gr̄a deivita eterna. Un̄ ⁊ ipſa charitas facultate natureexcedit. Ꝙ aūt excedit nature facultatē: n̄ poteſteſſe naturale: neqꝫ ꝑ potētias naturales acꝗſitūUn̄ charitas n̄ pōt nobis naturaliter ineſſe: neqꝫde iure naturali eſſe acꝗſita: ſed ꝑ infuſionē ſpiritus ſancti: ꝗ eſt amor pr̄is ⁊ filij: cuius ꝑticipatio in nobis ē ip̄a charitas creata. Quāuis autēdeus ẜm ſe maxīe ſit diligibilis: qꝛ ſūme bonus:⁊ in qͣꝫtum eſt obiectū beatitudinis: tn̄ non hͦ mōē maxime diligibilis a nobis ꝑ inclinationē affectus nr̄i ad ſenſibilia bona. Sicut ⁊ deus de ſe ēmaxime cognoſcibilis: non tn̄ a nobis ꝓpter defectū noſtre cognitionis: ꝗ depēdet a rebus ſenſibilibus. Reꝗritur igitur ad deū diligēdū: maxime ꝙ infūdatur charitas. Nō obſtat etiam ꝙdr̄ charitas ꝓcedere de corde puro: ⁊ ꝯſciētia bona: ⁊ fide nō ficta. Uel ẜm Aug ꝙ timor introducit charitatē: hec enim intelligūtur: qꝛ hiꝰ actusdiſponūt hoīem ad recipiendū chariatis infuſionem: nō ꝙ cauſant: vel quia excitāt charitatisactū. ¶ Item nota ꝙ charitas nō infūditur ẜmqͣꝫtitatem naturaliū: vt .ſ. ꝗ habꝫ meliora naturalia ille plus recipiat: ſꝫ ẜm dei bn̄placitum: ſcd̓millud. i. ad Corin. xij. Hec oīa oꝑatur vnus atqꝫidē ſpūs diuidens ſingulis ꝓut vult: qd̓ probatb. Tho. 2ª 2ᵉ. vbi ſupra: ſic. Uniuſcuiuſqꝫ qͣꝫtitasdepēdet a ꝓpria cā. Cā aūt n̄ ꝓducit effectū maiorem ſe. Charitas aūt cū ſupexcedat ꝓporitioneꝫhūane nature nō dependet ex aliqua cā naturali: ſed ex ſola gr̄a ſpūs ſancti eā infudentis. Et iōqͣꝫtitas charitatis nō depēdet ex ꝯditione nature: vel ex capacitate naturalis v̓tutis: ſed ſolū exvolūtate ſpūs ſancti: diſtribuens ſua dona ꝓutvult. Un̄ ad Ephe. iiij. dr̄. Unicuiqꝫ nr̄m data eſtgr̄a ẜm menſura donatōnis xp̄i. Non obſtat qd̓dr̄. Mat. xxv. Dedit vnicuiqꝫ ẜm ꝓpriā virtutemNā illa v̓tus ẜm quā dat deꝰ dona ſua eſt diſpoſitio vel preꝑatio p̄cedens: ſiue conatus gr̄am accipiētis. Et hāc etiā diſpoſitionē vel conatū p̄uenit ſpūs ſanctus: mouens mentēˡ hoīs plus velminus ẜm ſuam volūtatem.¶ S. l.De augmento charitatis: ſi augeatur: ⁊ qūo. Si ꝑ quēlibet actū bonū: ſi in infinitū auget̉. Quantū ad primū ſciendum ẜm. b. Tho. 2ª. 2ᵉ. q. xxiij. ꝙ charitas augeripōt. Un̄ Aug. ſuꝑ Io. Charitas meret̉ augeri: vtaucta mereat̉ ꝑfici. Quod verū eſt de charitatevie. Cuius rō eſt. Ex hoc dicimur viatores: ꝙ indeū tendimus: ꝗ eſt vltimus finis nr̄e beatitudinis. In hac aūt via tanto magis ꝓcedimus: qͣꝫtomagis deo appropinqͣmus: cui n appropinqͣturpaſſibus corꝑis: ſꝫ affectibus mētis. Hanc autēappropinquationē ſacit charitas: qꝛ ꝑ ip̄am mēsdeo vnit̉. Et iō de rōne charitatis vie ē: vt poſſitaugeri. Si .n. non poſſet augeri: iam ceſſaret vie

ꝓceſſus. Et ideo apl̓s. i. Corin. xij. Charitatē viānoīat dicens. Adhuc excellentiorē viā vobis demonſtro. Et nota ꝙ cū duplex ſit qͣꝫtitas dimenſiua .ſ. ⁊ virtualis. Charitati nō ꝯuenit dimēſiuaſed v̓tualis. Sed hec qͣꝫtitas v̓tualis attēditur n̄ſolū ẜm numeꝝ obiectoꝝ: vt .ſ. plura vel pauciora diligatur. Na minima charitas diligit omniaq̄ ſūt ex charitate diligēda: ſed etiā ẜm intētionēactus: ⁊ vt magis vel minus aliꝗd diligat̉. Et ẜmhͦ dr̄ augeri. ¶ Item qͣꝫuis charitas ſit in ſūmo:in qͣꝫtum obietū eius eſt ſūmum bonū .i. deus: n̄tn̄ omnis charitas ē in ſūmo: qͣꝫtum ad actū eiꝰ:hec. b. Tho. Sed idē ꝓbatur de pe. di. ij. ꝑ pluracapitula. Et p̄cipue illud Hiero. Charitas in quibuſdam ꝑfecta eſt: in quibuſdā imꝑfecta. Perfectiſſima aūt in hac vita hr̄i non pōt. Et iteꝝ. Nemo repēte ſit ſūmus: ſꝫ a minimis quiſqꝫ inchoat: vt ad maiora ꝑueniat. Augetur aūt eēntialit̓charitas in ſubiecto: nō ꝙ eſſe incipiat: vel ꝙ eēdeſinat in ſubiecto: ſeu ꝑ additionem charitatisad charitatē: ſicut quidā dixerūt. Sꝫ ſolū ꝑ hocꝙ ſubiectū magis ac magis ꝑticipat charitatē .i.ẜm ꝙ magis reducit̉ in actu eiꝰ: ⁊ magis ſubdit̉illi. Hic .n. eſt modus ꝓprius augmēti cuiuſlibꝫforme que intēditur: eo ꝙ eē hꝰ forme totaliterꝯſiſtit in eo ꝙ inheret ſuſceptibili. Et ideo cū magnitudo rei ꝯſeqͣtur eſſe ip̄ius: formā eſſe maiorem hoc eſt eā magis ineſſe ſuſceptibili: nō autēalia formaꝫ aduenire. Sic igitur charitas auget̉ꝑ hoc ꝙ intēditur in ſubiecto. Et hoc ē ip̄am augeri ẜm eſſentiā. Et hoc ē ꝑfectius ꝑticipare ſil̓itudinē ſpūs ſancti aīam. ¶ Quantū ad ſecundūdicit. b. Tho. vbi ſupra: ꝙ non ꝑ quēlibet actumbonū augetur charitas: ſꝫ diſponit ad augmētūAugmentū enim ſpūale charitatis ē ſil̓e quodāmodo augmēto corꝑali. Augmentū aūt corꝑalein aīalibus ⁊ plātis nō eſt motus ꝯtinuus: ita .ſ.ꝙ ſi tm̄ augetur in tanto tꝑe neceſſe ſit ꝙ ꝓportionaliter in qualibet ꝑte illius tꝑis aliꝗd adaugeatur: ſicut ꝯtingit in motu locali. Sed ꝑ aliquodtp̄s natura oꝑatur diſponēs ad augmētum: etiānihil agens actu: ⁊ poſtmodū ꝓducit ad effectuꝫid qd̓ diſpoſuerat augēdo platam in actu. Ita ētin quolibet actu charitatis: charitas auget̉: ſedquilibet actus charitatis diſponit ad charitatisaugmentū: ita ꝙ ex vno actu charitatis hō redditur ꝓmptior ad agendū ẜm charitate: ⁊ habilitate creſcente hō ꝓrumpit in feruentiorē dilectionis hītum quouſqꝫ tenet̉ ad charitatis ꝓfectū:⁊ tūc charitas auget̉ in actu. Et nota ꝙ ſicut ꝗlibet actus charitatis meret̉ vitā eterna: n̄ quideꝫſtatim: ſed tꝑe ſuo accipiendā. Ita ⁊ ꝗlibet actuscharitatis meret̉ augmentū charitatis nō ſtatimſed tꝑe ſuo fiendā. Item cū dicit. b. Greg. In viadei ſtare ē retrocede̓. Sciēdū ꝙ ī via dei ꝓcedit̉non ſolū dū actu charitas auget̉: ſed ettā dū diſponitur ad augmentū. Sic etiā pōt dici retrocedi in via dei: dum per venialia diſponitur ꝗs ad