Capitulum. .II.

ſiſtat: nō vt ex eo nobis ꝓueniat. Et iō charitas ēexcellentior fide ⁊ ſpe: ⁊ ꝯnter alijs. Sicut ⁊ pridentia: qͥ attingit rōnem ẜm ſe: excellentior eſt qͣꝫalie virtutes morales: q̄ attingunt rōnem: ẜm ꝙmediū ex ea ꝯſtituit in oꝑibus vel paſſionibushūanis. Nō obſtat ꝙ fides ꝑ dilectione oꝑatur:vt dr̄ ad Gal̓. v. Et maiꝰ ſolꝫ eſſe id qd̓ oꝑat̉: qͣꝫ idꝑ qd̓ oꝑatur: qꝛ hoc ē veꝝ qn̄ ꝗs oꝑatur: vt ꝑ inſtrumētum: vt dn̄s pͦ ſeruū. Non aūt ſic oꝑaturfides ꝑ charitatē: ſed ſicut oꝑat̉ res ꝑ forma ſuaDr̄ charitas mater v̓tutū: qꝛ ſicut mr̄ ex alio ente ꝯcipit: ita charitas ex appetitu vltimi finis ꝯcipit actus aliaꝝ virtutū imꝑando ip̄is. Dr̄ etiā finis virtutū qꝛ oēs v̓tutes ordinat ad finem ſuūUn̄ apl̓s comꝑando ip̄as theologicas ad inuicēdicit. Nūc manet ⁊cͣ. Actꝭ. xiij. Charitas etiaꝫ eſtin oī natura intellectiua: diuina vꝫ agelica ⁊ hūana. Itē omni locoꝝ gn̄e .i. in celo: in mūdo: in inſerno: ⁊ in purgatorio: n̄ ſic de alijs. In hꝰ cōmendatōne dicit ꝓſper de pe. di. ij. Si dilectionē deoexhibeamꝰ ⁊ ꝓximo de corde puro: ꝯſcīa bona: ſide n̄ ficta: facile pctō reſiſtimus: bōis oībus abūdamus: ſeculi blādimēta ꝯtēnimus: ⁊ q̄ difficiliaſūt ⁊ aſꝑa hūane fragilitati: cū dilectōe ſuꝑamꝰAd cōmendatione charitatis. b. Gre. in. x. li. moral̓. tractas illud Iob. xi. c. Multiplex ſit lex eiꝰ.l. dei: ſic ait. Lex dei q̄ charitas eſt multiplex dr̄:qꝛ cum vna eadēqꝫ ſit charitas: ſi mētē bn̄ ceꝑit:hāc ad īnumera oꝑa ml̓tiformiter accēdit. Cuiꝰdiuerſitatē breuiter expͥmimꝰ: ſi in electis ſingulis bona illiꝰ ꝑſtringēdo numeremꝰ. Hec nāqꝫ ꝑabel ⁊ electa dei mūera obtulit: ⁊ fr̄is gladiū nōreluctādo tolerauit. Hec enoch inter hoīes viuere ſpūaliter docuit in ſublimē vitā etiā corꝑalit̓abſtraxit ¶ Hec Noe deſpectis oībus ſolū deolacabilē on̄dit: atqꝫ in arche fabricā ſtudio lōgilaboris exercuit: ⁊ mūdo ſuꝑſtitē ꝓ ope exercendoẜuauit. Hec in Sem ⁊ Iaphet huiliter verens erubuit ⁊ ſuꝑiecto dorſis pallio: q̄ nō vi: abſcōdit. Hec abrahe dexterā: qꝛ ad molij ſui extraxit: hinc ꝓlem īnumere gentis patrē fecit. Hec Iſaac mentē: qꝛ ſemꝑ mundicia tenuit: ⁊ calligātibus etate oculis ad vidēda lōgopꝰ ventura dilatauit. HHec Iacob cōpulit: amiſſū bonū filiū medullitus gemere ⁊ prauoꝝ filiorū pn̄tia eqͣnimiter tolerare. Hec Ioſeph docuita fr̄ibus venundatū: ⁊ libertate at mīme fracta:ſeruitiū ꝑpeti: ⁊ eiſdē fr̄ibus poſt mentē n̄ elataꝫdn̄ari: ſeu pͥncipari. Hec Moīſen delinqͣnte populo: ⁊ vſqꝫ ad petitionē mortis in p̄cibꝰſtrauit: ⁊vſqꝫ ad interfectionē populi ſtudio erexit. HincPhinees brachiū in vltione peccantiū erexit: ⁊arrepto gladio coeūtes trāſfigeret: ⁊ irā dn̄i irati placarꝫ. Hec Ioſue exploratorē docuit vt pͥusꝯtra falſiloquos ciues veritatē verbo defēder⁊ hac primo ⁊ gladio hoſtes alligaret. ¶ Hec Samuel in pͥncipatū humilē p̄buit: ⁊ integꝝ in deiectiōne ẜuauit. Qui cū ꝑſequentē ſe plebē diligēt

ipſe ſibi teſtimoniū extitit: qꝛ culmē: ex quo deiectus en̄ amauit. Hec Dauid apud iniquū regeꝫex hūilitate cōmouit ad ſugā: ⁊ pietatte repleuitad venia: ne .ſ. occideret ſaul cū potuit. Hec 5athan ⁊ ꝯtra peccante rege in auc̄tem libere īcrepationis ſuſtulit: ⁊ cū regis culpa deeſſet in pctītione huiliter ſtrauit. Hec ꝑ Iſaiam nuditatē carnis n̄erupuit ⁊ ſubducto carnali velamine myſteria ſupna penetrauit. Hec Helyaꝫ qꝛ ſeruorisc̨elo viuere ſpūaliter docuit: ad vita quoqꝫ ⁊ corporaliter abſtraxit. Hec Heliſeū: qꝛ mgr̄m diligere ſuppliciter inſtituit: mgr̄i ſpiritū dupliciterimpleuit. Per hanc Hieremias ne in egyptū populus deſcēderet reſtitit. Sꝫ tn̄ inobediētes diligeris ꝯdeſcendit ppl̓s ⁊ ipſe deſcendit. Hec Ezechielē: qꝛ prius a terrenis deſiderijs ſuſtulit: ꝗapoſt in eius anno capitis ī aere liberauit. Hec inGaniele: qꝛ a regijs dapibus gulā compeſcuit: eieſurientiū ora eleonū clauſit. Hec tribus puerꝭqꝛ in tranquillitate poſitis incēdia vicioꝝ ſubdidit: ⁊ tribulationis tꝑe flāmas in fornace tēperauit. Hec in Petro ꝗ minis terrentiū pͥncipū fortiter reſtitit: ⁊ in circūciſione ſubmouēda minoꝝverba hūiliter audiuit. Hec in Paulo ⁊ manusꝑſequentiū hūiliter ꝑtulit: ⁊ tn̄ in circūciſiōis negocio lōge ſe imperijs prioꝝ ſenſum audēter increpauit. Hec omnia. b. Greg. ibi.¶ De charitate qͣtum ad eius ſubiectum. c. ij.Iſo de charitateẜm ſe. Nūc agēdū ē de ea. Prīo qͣꝫtūad eius obiectū. Tertio qͣꝫtū ad eiusp̄ceptū. Quarto qͣꝫtū ad eius actū. Et q̄libet ꝯſideratio haꝝ hēbit ſuū capitulū. Prīo gͦ de eiusſubiecto: qd̓ eſt illud. Et ſi ex infuſione cauſet̉ ineo: vel in actibus nr̄is. Et ſi infūdat̉ ẜm qͣꝫtitanaturaliū ¶ Quātū ad primū dicit. b. Tho. 2ª.q. xxiiij. ꝙ charitas ē in potētia volūtatis: ſicutin ſubiecto. Et rō eſt: qꝛ cū duplex ſit appetitꝰ .ſ.ſenſitiuꝰ: ⁊ intellectiuꝰ: ꝗ dr̄ volūtas: vtriuſqꝫ obiectu ē bonū: ſꝫ diuerſimode. Nā obiectū appetitus ſenſitiui ē bonū ſenſibile: ſeu ꝑ ſenſū apprehenſū. Obiectū aūt volūtatis ē bonū ſub cōi rōne boni: ꝓut ē apprehēſibile ab intellectu. Charitatis āt obiectū n̄ ē aliqd̓ bonū ſēſibile: ſꝫ bonūdiuinū: qd̓ ſolū intellectu cognoſcit̉: ⁊ iō charitatis ſubiectū n̄ ē appetitꝰ ſenſitiuꝰ: ſꝫ intellectualisNō ē āt in rōe: ſicut in ſubiecto: qꝛ rō n̄ ē regl̓acharitatꝭ: ſic̄ hūanaꝝ v̓tutū: ſꝫ regulat̉ a dei ſapīa⁊ excedit regulā rōnis hūane: ẜm illud Ephe. iij.Suꝑeminētē ſcīe charitate xp̄i. Catur aūt charitas in nobis: n̄ ꝑ actus nr̄os: ſꝫ ꝑ infuſionē: qd̓ innuit apl̓s ad Ro. v. dicēs. Charitas dei diffuſa ēī cordibꝰ nr̄is ꝑ ſpm̄ ſctm̄ ⁊cͣ. Qd̓ ſic ꝓbat. b. Tho.vbi ſupra. ar. ij. Charitas ē q̄dā amicitia hoīs addeū: ſūdata ſuꝑ cōicatione eterne beatitudinis.