Titulus. VI.
aliqͣ v̓tus ſn̄ charitate: inquātū ordīatur ad aliqd̓ ꝑticulare bonū. Illd̓ aūt bonuꝫ ꝑticulare: ſiſit veꝝ bonuꝫ: puta ꝯſeruatio ciuitatis: vel aliꝗdhiꝰ: erit ꝗdē vera v̓tus: ſꝫ imꝑfecta: ſi non referatur ad finale: ⁊ ꝑfectū bonū .ſ. deū ⁊ ſic ſumitur:cū dr̄: ꝙ v̓tutibus romāi meruerūt īꝑiū. xxviij.q. ij. §. ex his. Cū tn̄ eēt infideles: ⁊ ſn̄ charitateSi aūt illd̓ ꝑticulare bonū nō ſit veꝝ bonū: ſedapparēs virtus: q̄ ordinatur ad illd̓: nō eēt veravirtus: ſꝫ falſa: hn̄s ſimilitudinē v̓tutis: ſicut nōeſt vera v̓tusⁱ tꝑantia auarorū: qͣ ſe cohibent abeſu ſūptuoſaꝝ rerū: ne expendāt. Et falſa fortitudo: qͣ multi mortis ꝑicula ſubeūt ꝓpter lucꝝ. Itēẜꝫ. b. Tho. vbi ſupra. Actus alicuius carētis charitate pōt eē duplex: Uno mō ſcd̓m hoc ꝙ charitate caret: id eſt ſcd̓m pctm̄ aliqd̓: in quo ē: vt infidelitate: ⁊ hiꝰ. Sic ſꝑ ē actus malus: ⁊ peccatū.Alio mō non ſcd̓m id qd̓ charitate caret: ſꝫ ſcd̓maliqd̓ donū dei: vt fidē: ſpem: vel etiā bonuꝫ nature: ſicut infidelis: vel etiā fidelis: ſꝫ malus: cuꝫdat elemoſynā ex cōpaſſiōe ad pauperē: vnde etſi nō meritorius qꝛ extra charitatē: n̄ tn̄ dignuepena: ſꝫ aliqͦ bono tꝑali. Sic ergo ſimpl̓r nulla ēvera v̓tus: nec aliꝗs actus vere v̓tuoſus ſn̄ charitate. Et ꝑꝑ hͦ dicit ꝓſper de pe. di. ij. ꝙ charitasdr̄ via ab apl̓o: qꝛ ſicut ſine viā n̄ pn̄t hoīes ābulare: ſic ſine charitate pn̄t hoīes errare n̄ ad pr̄iaꝫire. ¶ Scd̓o charitatis eſt maior ꝑ oppoſita. Oīaenim bona oꝑa a charitate ꝓcedūt. Un̄. b. Greg.Nō pōtramꝰ ꝓferre fructu boni oꝑis: niſi maſerit in radice charitatis. Un̄ ip̄a comꝑat̉ igni: quimaxīe ē actꝰ. Lu. xij. ait xp̄s. Ignē veni mittere īterrā. Et ꝙ volo: niſi vt ardeat. Et ſpūs ſctūs apparuit ſuꝑ apl̓os in linguis igneis. Actꝭ. ij. Hecē figurata ꝑ ignē quē deus mādauit in altari ſꝑardere qꝛ in corde ſꝑ dꝫ eē charitatꝭ feruor. Sꝫ⁊ cor nr̄m ad modū flāme ignis formatū ē. Au.de pe. di. ij. Si ẜmo meꝰ inuenit in vobis aliquaꝫſcintillā gratuiti amorꝭ: ip̄am inflate: ad augēdaip̄aꝫ vos ꝓuocate: vt cū venerit ⁊ digniſſima flāmāͣ fecerit: oīm cupiditatū ligna ꝯſumat. Ꝙ aūtab ip̄a ꝓcedāt oīa bona oꝑa ⁊ caueant̉ mala: oſtēdit apl̓s ꝑ exēpla in ꝗbuſdā dicēs: Charitas patiēs ē: benigna ē ⁊c̄. vbi ponūt̉ .xv. gradus opeꝝ.Et idē pōt dici de alijs oꝑbꝰ. Pro cꝰ declaratōedicit. b. Tho. vbi ſupra: ꝙ v̓tus vel ars ad quē ꝑtinet finis vltimꝰ imꝑat v̓tutibꝰ vel artibꝰ ad qsꝑtinēt alij fines ſcd̓arij. Sic̄ ars militaris imꝑateq̄ſtri: qꝛ eq̄ſtris ordinat̉ ad militarē. Cū igit̉ charitas ordinet hoīem ad vltimū finē hūane vite .ſ.ad btītudinē ꝑfectā: iō extēdit ſe ad actꝰ totiꝰ hūane vite ꝑ modū imꝑij: n̄ aūt qͣſi eliciēs actus oēsv̓tutū. Item ẜm. b. Amb. dr̄ charitas forma ⁊ mr̄v̓tutū: qd̓ ẜm. b. tho. n̄ ē intelligēdū ꝙ ſit formaexēplariter nec ēt eēntialiter: ſꝫ magis effectiue:in qͣꝫtū .ſ. inducit ad oꝑa ſeu imꝑat alijs actibusv̓tutū: ſicut forma ē pͥncipiū oꝑandi. Comꝑat̉ ētradici ex fūdamēto: in qͣꝫtū ꝟtutes oēs ex ea ſu-
ſtētant̉ ⁊ nutriūtur: ⁊ n̄ ẜm rōnem cauſe materialis. Apl̓s ad Eph̓. iij. In charitate radicati ⁊ fundati: de pe. di. ij. Quia radix oīm bonoꝝ ē charitas: ⁊ radix oīm maloruꝫ ē cupiditas: niſi fueritvna euulſa n̄ pōt alia platari. Et cū dr̄ qꝛ oīa credit: intelligit̉ credēda: ⁊ ſperat ſperāda ⁊ non al̓.¶ Tertio charitas ē maior duratione. Qd̓ notatapl̓s. i. Coriū. xiij. dicēs. Charitas nunqͣꝫ excidit.Qd̓ pōt exponi tripl̓r. Primo qꝛ nunqͣꝫ cadit inpctm̄ mortale. Qd̓ ē veꝝ ꝯiunctim: dū .ſ. ꝗs ꝑmanet in charitate. Et pōt intelligi dictū Gre. d̓ pe.di. ij. Fortis ē vt mors dilectio: qꝛ mentē qua ſemel ceꝑit: a dilectione mundi fūditus extinguit.Secūdo mō de ꝑfecta charitate ꝯfirmataʳ: ſicuthabuerūt apl̓i ꝑ aduentū ſpūs ſancti: ⁊ ſāctificati in vtero q tn̄ pauciſſimis ꝯfert̉. Tertio ⁊ ꝓprieqͣꝫtū ad actu ſuū: ꝗ eſt poſt mortē n̄ deficit ſꝫ ꝑficitur: n̄ ſic de alijs donis dei ⁊ v̓tutibus. Nā vt ibiſcribit apl̓s donū linguaꝝ ibi ceſſabit: qꝛ aīe nōloquūtur vocaliter. Corꝑa aūt glorificata vtiqꝫloquētur laudes diuinas: ſꝫ n̄ ſicut nūc .ſ. ex aſpiratione ⁊ reſpiratione: ſeu reꝑcuſſione aeris: qꝛaer ibi n̄ erit: ſed alio mō ex vno idiomate. Prophetie oīo ceſſabūt. Scīa acꝗſita deſtruet̉: n̄ qͣꝫtūad hītū: ſꝫ qͣꝫtuꝫ ad modū ſciēdi: qn̄ erit ꝑ diſcurſū rōnis: vt nūc. Fides ⁊ ſpes ex toto ceſſabunt.Uirtutes morales ibi remanebūt: qͣꝫtum ad habitū: ſꝫ n̄ qͣꝫtum ad eundē actū: qꝛ n̄ ſunt ibi ꝑicula mortis: ⁊ delectabilia ciboꝝ ⁊ venereoꝝ: q̄ ſūtmateria ip̄aꝝ v̓tutū. Charitas v̓o nūqua exciditqꝛ cū incipiat hic n̄ deficit in alia vita: vt fides: ſꝫꝑficitur in pr̄ia. Quarto charitas ē maior in nobilitate: ⁊ ꝑfectione. Menſurat̉ .n. hūanum meritū ẜm charitatē. Nā ẜm ꝙ hō facit opus bonūcū maiori charitate: ſic magis meret̉: ⁊ ꝯn̄ter exinde recipit maius p̄miū eēntiale. Un̄ figurat̉ ꝑauꝝ qd̓ eſt p̄cioſius omni metallo: ⁊ mēſura p̄cioſitatis alioꝝ. Nā tanto vnūqd̓qꝫ ē p̄cioſius: qͣꝫtoplus auri valꝫ. Apoca. iij. Suadeo tibi emere aurū ignitū .i. feruentē charitatē: vt locuplex fias.In huius figurā nil erat in tēplo qd̓ auro n̄ tegeretur .i. in eccl̓a. iij. Reg. vi. Ꝙ autē charitas ſnobilior alijs v̓tutibꝰ ſic ꝓbat. b. Tho. vbi ſupraar. vi. Cū bonū in hūanis actibꝰ attendat̉: ẜm ꝙregulatur debita regula neceſſe ē ꝙ v̓tus humana q̄ eſt pͥncipiū bonoꝝ actuū ꝯſiſtat in attingendo regulā hūanoꝝ actuū. Duplex aūt eſt regulahūanoꝝ actuū .ſ. rō hūana: ⁊ deus. Sed deus eſtpͥma regula: a qua etiā hūana rō ē regulāda. Etiō v̓tutes theologice q̄ ꝯſiſtunt in attingēdo illāpͥmā regula: eo ꝙ eaꝝ obiectū ē deꝰ ſūt excellētiores v̓tutibus moralibꝰ ⁊ intellectualibꝰ q̄ ꝯſiſtūtin attingēdo rōnem hūanā. Et ꝑꝑ hec ēt oꝫ: ꝙ inter oēs theologicas illa ſit potior: q̄ magis deumattingit. Semꝑ aūt id qd̓ ē per ſe: ē magis qͣꝫ idqd̓ eſt ꝑ aliud. Fides aūt ⁊ ſpes attingūt deū: ẜmꝙ ex ipſo nobis ꝓuenit: vel ꝯiugio veri: vel adeptio boni. Sꝫ charitas attingit ip̄m deū: v̓t ī ip̄o