Druckschrift 
4 (1481)
Einzelbild herunterladen
 

Capitulum. .I.

apl̓o: ibi. Nūc manēt fides: ſpes: charitas. Qd̓etiā ſic ꝓbat. b. Tho. v̓bi ſupra ar. iiij. Quia actus hītus ſpecificatur obiecta. Obiectū āt ꝓpriūamoris ē bonū. Et vbi ē ſpālis boni: oꝫſit ſpālis hītus v̓tutis. Bonū aūt diuinū: in qͣꝫtūē obiectū beatitudīs hꝫ ſpālem rōnem boni. Et amor charitatis eſt charitas ē ſpālis amor:charitas ꝯn̄ter ſpālis v̓tus. Nec ob. charitasponat̉ a Hiero. in diffinitione v̓tutis in gn̄ali: dicēs. virtus ē charitas: diligitur deus ꝓximus. dr̄ charitas oīs virtus: eēntialiterſit oīs v̓tus: ſꝫ qꝛ aliqͣliter ab ea depēdent om̄esv̓tutes: ſine ea nulla ſit vera v̓tus. Tertiū .ſ. vna ſit tm̄ virtus charitatis: ſic ꝓbat Tho. vbiſupra ar. v. Charitas eſt quedā amicitia hoīs acdeū. Diuerſe aūt amicitiarū ſpēs accipiunt̉: velẜm diuerſitatē finis. Et ẜm hoc ponunt̉ tres ſpecies .ſ. amicitia delectabilis amicitia vtilis: amicitia honeſti. Uel ẜm diuerſitatē cōicationumin ꝗbus amicitie fūdant̉: ſicut alia eſt ſpēs amicitie ꝯſanguineoꝝ: alia ꝯciuiū: alia ꝑegrinātiū: qͣrūpͥma fundat̉ ſuꝑ cōicatione naturali: alie ſuꝑ cōicatione ciuili: vel ꝑegrinationis: vt pꝫ ꝑph̓m. viiethi. Neutro aūt iſtoꝝ modoꝝ charitas pōt diuidi in plura. charitas finis ē vnꝰ .ſ. diuīa bonitas: ēt eſt vna cōicatio eterne btītudinis: ſuꝑquā hec amicitia fundat̉. Un̄ ſeꝗtur charitasſit ſimpl̓r vna v̓tus: diſtincta in plures. Necobſtat hītus vt dictū ē diſtinguit̉ ẜm obiecta:ſꝫ obiecta charitatis ſūt duo .ſ. deus et ꝓximus hoc eſt veꝝ qn̄ obiecta equo diſtinguunt̉.Sꝫ deus ꝓximus ex equo ſūt obiecta charitatis. ꝓpriū pͥncipale obiectū charitatis eſtdeꝰ. Proximꝰ aūt ꝓpter deū ex charitate dei diliuit̉. Deus aūt ꝓpter ſeip̄m: vn̄ vna ſola diligēdi attendit̉ in charitate pͥncipaliter .ſ. diuina bōitas ē eius ſubſtātia. Alie aūt rōnes ad diligen inducētes: vel debitū dilectionis faciētes ſūtſcd̓arie: ꝯſequētes ex prima.4§. III.De diffinitione ſeu deſcriptione charitatis magiſter in. iij. ſen. di. xxvij.ſic diffinit. Charitas ē dilectio .i. amor ẜm rōneꝫ:qua diligitur deus ꝓpter ſeip̄m: ꝓximus ꝓpterdeū vel in deos. Proſper in li. de vita ꝯtēplatīa:ſic pulcherrime d̓ſcribit. Charitas vt mihi videtur ē recta volūtas ab oībus terrenis ꝓrſusaduerſa: iūcta deo inſeꝑabiliter: igne quodamſpūs ſancti: a quo ē: ad quē refert̉ incēſa: inqunamēti oīs extranea: corruptiōis neſcia: nulli vicio mutabilitatis obnoxia ſuꝑ oīa carnalit̓ dilitionū bonaꝝ ſalus moꝝ. finis celeſtiū p̄ceptoruꝫmors criminū: vita v̓tutū: v̓tus pugnatium: palma victoꝝ. arma ſctōꝝ mentiū: meritoꝝ bono: p̄miū ꝑfectorū: ſine nullꝰ vnqͣꝫ deo placuit: aliꝗs peccare pōt: fructuoſa in penitētibꝰ

leta in ꝓfitētibus: gl̓oſa ī ꝑſeuerātibus: vīctorioſa in martyribꝰ: oꝑoſa in oībus: oīo fidelis: exꝗcꝗd ē boni oꝑis: viuet: hec oīa de pe. di. ij. charitas ē: vbi dicit glo. bn̄: hec ē p̄dicatio cām.Sicut dr̄. Deus fortitudo nr̄a: potētia: et ſpesnr̄a: qꝛ .ſ. ē fortitudīs: patīe: ſpei nr̄e: ſic dr̄charitas eſſe oīa iſta: qꝛ cauſat iſta. Cauſat .n. rectam voluntatē. Et loꝗtur de charitate ꝑfecta:terrena ꝯtēnit. Dr̄ aūt iūcta deo inſeꝑabiliter: ꝗa facili ſeꝑat̉. Inꝗnamēti. extranea .ſ. mortalispeccati. Salus moꝝ .i. ſaluti feros faciēs mores:finis p̄ceptoꝝ .i. ꝯſūmatio ſumma actionū bonaꝝid eſt ꝑfectiſſima ⁊cͣ. §. IIII.De excellentia charitatis. Nota ait apl̓s. i. Corī. xij. Poſt dona plura ſpūalia enumerata. Adhuc excellentiorē viāvobis demōſtro: vbi totū ſequens capitulū. xiij.ponit in cōmendationē charitatis: ſic ip̄m terminat: maior hoꝝ ē charitas. Circa qd̓ ſciendumcharitas ē maior oībus dōis ſpūalibus in quatuor: vt ibi on̄ditur. Primo de neceſſitate: Secūdo in oꝑoſitate. Tertio in durabilitate. Quarto īdignitate vel nobilitate. Primo igit̉ charitas eſtmagis neceſſaria ad ſalutē. aliā dona ſpūalia ſine ip̄a nihil valent ad ſalutē: ip̄a ſufficit adſalutē ſine pluribus ex eis. Un̄ ponit apl̓s gr̄adicationis eminentē de diuinis. hec eſt linguaangelica: vel de naturalibus moralibꝰ: hec eſtlingua hūana: aut delectantē: hec ē hūana: autintrinſecus mouente ad bonū: hec ē angelica:ibi. Si linguis ⁊c̄. Ponit ꝓphetiā .i. p̄cognitionēfuturoꝝ ꝯtingentiū: vel occultaꝝ reꝝ pn̄tiū velteritaꝝ. Et nouerim oīa myſteria .i. occulta ſecreta ſcripturaꝝ ſacraꝝ. Et oēm ſcīam: vt naturalē:rōnalē: moralē. Itē ponit oꝑationē miraculoꝝibi. Si hūero oēm fidē ⁊cͣ. Elemoſynaꝝ largitio ibi. Si diſtribuero. Martyriū. Si tradiderocorpus ⁊c̄. oīa iſta magna dona dei dicit: tn̄ ſinecharitate nil ꝓdeſſe .ſ. ad vitā eternā. aūt ſinecharitate poſſit eſſe aliqͣ vera virtus: ſic ꝓbatb. Tho. 2ᵉ. q. xxij. ar. vij. Uirtus ordinat̉ ad bo. Bonum aūt pͥncipaliter eſt finis. ea queſunt ad ſinē dicūtur bona: niſi in ordine adfinē. Sicut aūt duplex ē finis: vnꝰ vltimus: aliꝰpximus. Ita duplex ē bonū: vnū qd̓ ē pͥncipalebonū hoīs .ſ. d̓o frui: ẜm illud p̄s. lxxij. Mihi adherere deo bonū ē. Et ad ordinat̉ charitatē. Bonū aūt ſcd̓ariū qͣſi ꝑticulare hoīs pōteſſe duplex. vnū quidē qd̓ eſt vere bonū: vtpoteordīabile qͣꝫtū eſt in ſe ad pͥncipale bonū qd̓ ē vltimus finis. Aliud aūt ē bonū apparēs: veꝝ:qꝛ abducit a finali bono. Sic igit̉ patet v̓tusvera ē ſimpl̓r illa ordinat ad pͥncipale bonumhoīs: ſicut ēt ph̓s dicit ī. .viij. ethi. v̓tus ē diſpōꝑfecti ad optimū. Et ſic nulla vera v̓tus pōt ſine charitate. Sꝫ ſi accipiat̉ virtus ſecundū ēin ordine ad aliquē finem ꝑticularem: ſic pōt