Capitulum. .I.
apl̓o: ibi. Nūc manēt fides: ſpes: ⁊ charitas. Qd̓etiā ſic ꝓbat. b. Tho. v̓bi ſupra ar. iiij. Quia actus⁊ hītus ſpecificatur ꝑ obiecta. Obiectū āt ꝓpriūamoris ē bonū. Et iō vbi ē ſpālis rō boni: oꝫ ꝙſit ſpālis hītus v̓tutis. Bonū aūt diuinū: in qͣꝫtūē obiectū beatitudīs hꝫ ſpālem rōnem boni. Etiō amor charitatis ꝗ eſt charitas ē ſpālis amor: ⁊charitas ꝯn̄ter ſpālis v̓tus. Nec ob. ꝙ charitasponat̉ a Hiero. in diffinitione v̓tutis in gn̄ali: dicēs. Ꝙ virtus ē charitas: qͣ diligitur deus ⁊ ꝓximus. Nā dr̄ charitas oīs virtus: n̄ ꝙ eēntialiterſit oīs v̓tus: ſꝫ qꝛ aliqͣliter ab ea depēdent om̄esv̓tutes: cū ſine ea nulla ſit vera v̓tus. ¶ Tertiū .ſ.ꝙ vna ſit tm̄ virtus charitatis: ſic ꝓbat Tho. vbiſupra ar. v. Charitas eſt quedā amicitia hoīs acdeū. Diuerſe aūt amicitiarū ſpēs accipiunt̉: velẜm diuerſitatē finis. Et ẜm hoc ponunt̉ tres ſpecies .ſ. amicitia delectabilis ⁊ amicitia vtilis: ⁊ amicitia honeſti. Uel ẜm diuerſitatē cōicationumin ꝗbus amicitie fūdant̉: ſicut alia eſt ſpēs amicitie ꝯſanguineoꝝ: alia ꝯciuiū: alia ꝑegrinātiū: qͣrūpͥma fundat̉ ſuꝑ cōicatione naturali: alie ſuꝑ cōicatione ciuili: vel ꝑegrinationis: vt pꝫ ꝑph̓m. viiethi. Neutro aūt iſtoꝝ modoꝝ charitas pōt diuidi in plura. Nā charitas finis ē vnꝰ .ſ. diuīa bonitas: ⁊ ēt eſt vna cōicatio eterne btītudinis: ſuꝑquā hec amicitia fundat̉. Un̄ ſeꝗtur ꝙ charitasſit ſimpl̓r vna v̓tus: nō diſtincta in plures. Necobſtat ꝙ hītus vt dictū ē diſtinguit̉ ẜm obiecta:ſꝫ obiecta charitatis ſūt duo .ſ. deus et ꝓximusNā hoc eſt veꝝ qn̄ obiecta ꝓ equo diſtinguunt̉.Sꝫ deus ⁊ ꝓximus n̄ ex equo ſūt obiecta charitatis. Nā ꝓpriū ⁊ pͥncipale obiectū charitatis eſtdeꝰ. Proximꝰ aūt ꝓpter deū ex charitate dei diliuit̉. Deus aūt ꝓpter ſeip̄m: vn̄ vna ſola rō diligēdi attendit̉ in charitate pͥncipaliter .ſ. diuina bōitas q̄ ē eius ſubſtātia. Alie aūt rōnes ad diligendū inducētes: vel debitū dilectionis faciētes ſūtſcd̓arie: ⁊ ꝯſequētes ex prima.4§. III.De diffinitione ſeu deſcriptione charitatis magiſter in. iij. ſen. di. xxvij.ſic diffinit. Charitas ē dilectio .i. amor ẜm rōneꝫ:qua diligitur deus ꝓpter ſeip̄m: ⁊ ꝓximus ꝓpterdeū vel in deos. Proſper in li. de vita ꝯtēplatīa:ſic eā pulcherrime d̓ſcribit. Charitas vt mihi videtur ē recta volūtas ab oībus terrenis ꝓrſusaduerſa: iūcta deo inſeꝑabiliter: ⁊ igne quodamſpūs ſancti: a quo ē: ⁊ ad quē refert̉ incēſa: inqunamēti oīs extranea: corruptiōis neſcia: nulli vicio mutabilitatis obnoxia ſuꝑ oīa q̄ carnalit̓ dilitionū bonaꝝ ſalus moꝝ. finis celeſtiū p̄ceptoruꝫmors criminū: vita v̓tutū: v̓tus pugnatium: palma victoꝝ. arma ſctōꝝ mentiū: cā meritoꝝ bonorū: p̄miū ꝑfectorū: ſine qͣ nullꝰ vnqͣꝫ deo placuit:cū qͣ aliꝗs peccare n̄ pōt: fructuoſa in penitētibꝰ
leta in ꝓfitētibus: gl̓oſa ī ꝑſeuerātibus: vīctorioſa in martyribꝰ: oꝑoſa in oībus: oīo fidelis: ex qͣꝗcꝗd ē boni oꝑis: viuet: hec oīa de pe. di. ij. charitas ē: vbi dicit glo. ⁊ bn̄: ꝙ hec ē p̄dicatio ꝑ cām.Sicut cū dr̄. Deus fortitudo nr̄a: potētia: et ſpesnr̄a: qꝛ .ſ. ē cā fortitudīs: ⁊ patīe: ⁊ ſpei nr̄e: ſic dr̄charitas eſſe oīa iſta: qꝛ cauſat iſta. Cauſat .n. rectam voluntatē. Et loꝗtur de charitate ꝑfecta: q̄terrena ꝯtēnit. Dr̄ aūt iūcta deo inſeꝑabiliter: ꝗan̄ d̓ facili ſeꝑat̉. Inꝗnamēti. extranea .ſ. mortalispeccati. Salus moꝝ .i. ſaluti feros faciēs mores:finis p̄ceptoꝝ .i. ꝯſūmatio ſumma actionū bonaꝝid eſt ꝑfectiſſima ⁊cͣ.¶ §. IIII.De excellentia charitatis. Nota ꝙ ait apl̓s. i. Corī. xij. Poſt dona plura ſpūalia enumerata. Adhuc excellentiorē viāvobis demōſtro: vbi totū ſequens capitulū. xiij.ponit in cōmendationē charitatis: ſic ip̄m terminat: maior hoꝝ ē charitas. Circa qd̓ ſciendum ꝙcharitas ē maior oībus dōis ſpūalibus in quatuor: vt ibi on̄ditur. Primo de neceſſitate: Secūdo in oꝑoſitate. Tertio in durabilitate. Quarto īdignitate vel nobilitate. Primo igit̉ charitas eſtmagis neceſſaria ad ſalutē. Nā aliā dona ſpūalia ſine ip̄a nihil valent ad ſalutē: ⁊ ip̄a ſufficit adſalutē ſine pluribus ex eis. Un̄ ponit apl̓s gr̄a p̄dicationis eminentē de diuinis. ⁊ hec eſt linguaangelica: vel de naturalibus ⁊ moralibꝰ: ⁊ hec eſtlingua hūana: aut delectantē: ⁊ hec ē hūana: autintrinſecus mouente ad bonū: ⁊ hec ē angelica:ibi. Si linguis ⁊c̄. Ponit ꝓphetiā .i. p̄cognitionēfuturoꝝ ꝯtingentiū: vel occultaꝝ reꝝ pn̄tiū vel p̄teritaꝝ. Et nouerim oīa myſteria .i. occulta ſecreta ſcripturaꝝ ſacraꝝ. Et oēm ſcīam: vt naturalē:rōnalē: ⁊ moralē. Itē ponit oꝑationē miraculoꝝibi. Si hūero oēm fidē ⁊cͣ. Elemoſynaꝝ largitionē ibi. Si diſtribuero. Martyriū. Si tradiderocorpus ⁊c̄. oīa iſta magna dona dei dicit: ⁊ tn̄ ſinecharitate nil ꝓdeſſe .ſ. ad vitā eternā. Ꝙ aūt ſinecharitate nō poſſit eſſe aliqͣ vera virtus: ſic ꝓbatb. Tho. 2ª 2ᵉ. q. xxij. ar. vij. Uirtus ordinat̉ ad bonū. Bonum aūt pͥncipaliter eſt finis. Nā ea queſunt ad ſinē nō dicūtur bona: niſi in ordine adfinē. Sicut aūt duplex ē finis: vnꝰ vltimus: aliꝰpximus. Ita duplex ē bonū: vnū qd̓ ē pͥncipalebonū hoīs .ſ. d̓o frui: ẜm illud p̄s. lxxij. Mihi adherere deo bonū ē. Et ad hͦ ordinat̉ hō ꝑ charitatē. Bonū aūt ſcd̓ariū ⁊ qͣſi ꝑticulare hoīs pōteſſe duplex. vnū quidē qd̓ eſt vere bonū: vtpoteordīabile qͣꝫtū eſt in ſe ad pͥncipale bonū qd̓ ē vltimus finis. Aliud aūt ē bonū apparēs: ⁊ n̄ veꝝ:qꝛ abducit a finali bono. Sic igit̉ patet ꝙ v̓tusvera ē ſimpl̓r illa q̄ ordinat ad pͥncipale bonumhoīs: ſicut ēt ph̓s dicit ī. .viij. ethi. ꝙ v̓tus ē diſpōꝑfecti ad optimū. Et ſic nulla vera v̓tus pōt eē ſine charitate. Sꝫ ſi accipiat̉ virtus ſecundū ꝙ ēin ordine ad aliquē finem ꝑticularem: ſic pōt eē