Titulus.VI.
honeſta. Nō obſtat ꝙ ex charitate diligamus ētpeccatores. Nā amicitia honeſti hr̄ ad virtuoſū:ſicut ad pͥncipalē ꝑſonā. Ged tn̄ reſpectu eius diligūtur etiā attinētes: ⁊ ſi ſint pctōres: ⁊ etiā quinos offenderēt: ſi attinerēt ad amicū. Et hoc nōreſpectu ip̄oꝝ: ſed reſpectu amici noſtri: ad queꝫilli ꝑtinent vt res ſue. Sic pctōres ⁊ inimicos debemus ex charitate diligere: in qͣꝫtum ſunt creature ip̄ius dei: ad quē pͥncipaliter ē amicitia charitatis. ¶ Item nota ꝙ ē triplex charitas .ſ. eſſentialis: ꝑſonalis: ⁊ v̓tualis. Prīa ē deus trinitas.Hiere. xxxi. In charitate ꝑpetua dilexi te: ait dominus in hymno trinitatis: tu charitas: tu puritas ⁊c̄. Charitas aūt dei n̄ eſt accidēs: ſicut in nobis: ſꝫ eſt ip̄a eſſentia dei. Nā ẜm Boe. Accidēstranſlatū in deū: tranſit in ſubſtantiā: nihil enimeſt in deo accidentale. Charitas ꝑſonalis ē ſpūsſanctus: de quo dr̄. i. Io. iiij. Deus charitas ē ⁊cͣ.Quod exponit. b. Aug. de ſpiritu ſancto. Dicituraūt ſpiritus ſanctus charitas ꝓpter appropriationē: quia ꝓcedit ꝑ modum amoris. Un Grego.dicit. Ip̄e ſpiritus ſanctus amor ē: ⁊ Hiero. Spiritus ſanctus ē amor pr̄is in filiū: ⁊ filij in patrēnon tn̄ accidens ſicut amor noſter. Sed de hocdicetur infra. Charitas v̓tualis ē amor creaturein creatorē gr̄a formatus: de qua ad Ro. v. dr̄.Charitas dei diffuſa ē in cordibus nr̄is ꝑ ſpūmſanctū: non ꝙ magis detur nobis a ſp̄u ſancto:qͣꝫ a pr̄e ⁊ filio: cum inſeꝑabilia ſūt oꝑa trinitatisſ. ꝑſonaꝝ diuinaꝝ ab extra: vt dicitur de ꝯſe. diſt.iiij. omnes. Sed quia gratis dat̉ ex amore: ideomagis attribuitur qui dicitur amor. Et diciturdilectio: quaſi dei electio. Charitas: quaſi chareiC. §. I.tas: vel cara vnitas.De charitate que eſtin creatura: quid ſit. Utrum aliquid creatuꝫ velncreatū. ¶ Pro huiꝰ declaratione dicit. b. Tho.2ᵉ. q. xxiij. ar. ij. Ꝙ magiſter ſen. in pͥmo li. diſ.xvij. ꝑ totum ſcrutatur hanc materiā. Et pōit ꝙcharitas nō eſt aliquid creatū in aīa. Sed ē ipſeſpūs ſanctus mentē inhabitās. Nec ē ſua intentio ꝙ iſte motus dilectionis quo deū diligimusſitⁱ ip̄e ſpūs ſanctus: ſed ꝙ iſte motus dilectioniseſt a ſpū ſancto īmediāte: ⁊ nō mediāte aliquo habitū: ſicut a ſpiritu ſancto ſūt alij actus virtuoſi:mediātibus hībitus aliaꝝ virtutum: puta ſpei: fidei: ⁊ hiꝰ. Hoc aūt dicebat ꝓpter excellentia charitatis. Sꝫ ſi ꝗs recte ꝯſideret: hoc magꝭ redundat in detrimentū charitatis. Non enim ita ꝓcedit a ſpiritu ſancto mouēte hūanam mentem: ꝙhūana mens ſit mota tantū: ⁊ non ſit principiumhuiuſmodi motus aliquo mō: ſicut cū aliqd̓ corpus mouet̉ ab exteriori mouēte. Hoc .n. eſſet cōtra rationē voluntarij: cuius oportet pͥncipiū inip̄o eſſe. Un̄ ſeq̄retur ꝙ diligere n̄ eſſet voluntariū: qd̓ implicat ꝯtradictione: cū amor d̓ ſui rōeimportet ꝙ ſit actus voluntatis. Similiter etiā
non pōt dici: ꝙ ſic moueat ſpūs ſanctus ad actūdiligendi voluntatē ſicut mouet̉ inſtrumētū: ꝙ⁊ ſit inſtrumentū principiū actus tn̄ n̄ eſt. in ipſoagere vel nō agere. Sicut .n. tolleret̉ rō voluntarij: ⁊ excluderet̉ rō meriti cum tn̄ charitas ſit radix meredi. Sꝫ oportet ꝙ ſic voluntas moueat̉ad actū diligēdi: ꝙ etiā ſit efficiens hunc actumNullꝰ aūt actus ꝑfecte ꝓducit̉ ab aliqua potētiaactiua: niſi ſit ei ꝯnaturalis ꝑ aliquā formā: queē principiū illius actōnis. Un̄ deus ꝗ oīa mouetad debitos fines: ſingulis rebus indidit formāsquas inclinatur ad fines ſibi p̄ſtitutos. Et id̓oẜm hoc diſponit oīa ſuauiter: vt dr̄ Sapīe. viij.Manifeſtū eſt aūt ꝙ actus charitatis ſeꝗtur naturā potētie voluntatis: niſi gͦ aliqͣ forma ſuꝑadderet̉ naturali potētie: ꝑ quā inclinaret̉ ad dilectōnis actū ẜm hoc eēt actus iſte imꝑfectior actibus naturalibus ⁊ actibus alioꝝ virtutū: nec eſſet facilis ⁊ delectabilis: qd̓ patet eē falſū: qꝛ nulla v̓tus hꝫ tantā inclinationē ad ſuū actu ſic̄ charitas: nec aliqͣ ita delectabiliter oꝑat̉ vn̄ maximeneceſſe ē ꝙ ad actū charitatis exiſtat ī nobis aliqua ſuꝑnaturalis forma ſuꝑaddita potētie naturali: inclinas ip̄am ad charitatis actū ⁊ faciēs eāꝓprie ⁊ delectabiliter oꝑari. Et ſic opinio mgr̄iſen. in hoc cōiter reprobat̉. Nec obſtat ſi dicaturnil creatū ē infinite v̓tutis: ſꝫ charitas ē infinitev̓tutis: qꝛ aīa hoīs ꝑducit ad bonū infinitū: gͦ ēꝗd increatū. Nā charitas oꝑat̉ formalit̓ ꝑducēdo ad deū: efficacia aūt forme ē ẜm v̓tute agētisq̄ inducit formā: ⁊ iō charitas ī hͦ ꝙ facit efectūinfinitū: dū ꝯiūgit deo aīam iuſtificādo: ⁊ hoc d̓monſtrat infinitatē diuine v̓tutis q̄ eſt charitatisactor. Idē ponit glo. in decre. d̓ pe. di. ij. charitasē. dicens ꝙ charuas ē hītus mētis: ⁊ ꝑ ꝯn̄s aliquid creatū in anima.ꝙ ē v̓tꝰ ⁊ ſpalis ⁊ vnaꝘe Carliate exceuliētiſſima oīm.Primū ſic ꝓbat. b. Tho. vbi ſupra ar. iij. Hūaniactꝰ bonitatē hn̄t: ẜm ꝙ regulant̉ debita regl̓a ⁊mēſura. Et iō v̓tꝰ q̄ ē pͥncipiū oīm bonoꝝ actuūhoīs ꝯſiſtit in attīgēdo regulā bonoꝝ actuū hūanoꝝ Duplex ē aūt hec regula. Pª deꝰ. 2ª rō hūana. Sic̄ gͦ v̓tus moralis diffinit̉ ꝑ hͦ ꝙ ē ẜm rōnerectā ẜm ph̓m. ij ethi. Ita ēt attinge̓ deū cōſtituitrōnē v̓tutꝭ: ſic̄ ē de fide ⁊ ſpe: q̄ hn̄t deū ꝓ obiectoCū gͦ charitas attīgit deū: qꝛ nos ꝯiungit deo: pꝫꝙ ſit v̓tꝰ. vn̄. b. Au. de moribꝰ eccl̓e. Charitas eſtv̓tus: q̄ cū rectiſſīa affectiōe ꝯiugit nos d̓o. Necob. ꝙ vtꝰ dr̄ eē qͣlitas ſeu accidēs: ⁊ accidēs ē inferiꝰ ⁊ īdigniꝰ ſubiecto: ſꝫ cbaritas ē nobilior aīain qͣ ē: qꝛ hͦ ē veꝝ de accn̄te qd̓ cātur ex pͥncipijsſui ſubiecti. Secus aūt ē de accidēti cāto ex ꝑticipatōe alicuiꝰ nature ſuꝑioris: qꝛ illud ē digniˢſubiecto ſuo: in qͣꝫtū ē ſil̓itudo q̄dā nat̉e ſuꝑiorꝭ.Et hͦ mō charitas ē dignior aīa in qͣꝫtū ē q̄dā ꝑticipaº ſpūs ſctī. ¶ Scd̓m .ſ. ꝙ ſit v̓tus ſpālis pꝫ exhoc ꝙ cōnumerat̉ alijs virtutibus ſpālibus ab