Druckschrift 
4 (1481)
Einzelbild herunterladen
 

Titulus.VI.

honeſta. obſtat ex charitate diligamus ētpeccatores. amicitia honeſti hr̄ ad virtuoſū:ſicut ad pͥncipalē ꝑſonā. Ged tn̄ reſpectu eius diligūtur etiā attinētes: ſi ſint pctōres: etiā quinos offenderēt: ſi attinerēt ad amicū. Et hocreſpectu ip̄oꝝ: ſed reſpectu amici noſtri: ad queꝫilli ꝑtinent vt res ſue. Sic pctōres inimicos debemus ex charitate diligere: in qͣꝫtum ſunt creature ip̄ius dei: ad quē pͥncipaliter ē amicitia charitatis. Item nota ē triplex charitas .ſ. eſſentialis: ꝑſonalis: v̓tualis. Prīa ē deus trinitas.Hiere. xxxi. In charitate ꝑpetua dilexi te: ait dominus in hymno trinitatis: tu charitas: tu puritas ⁊c̄. Charitas aūt dei eſt accidēs: ſicut in nobis: ſꝫ eſt ip̄a eſſentia dei. ẜm Boe. Accidēstranſlatū in deū: tranſit in ſubſtantiā: nihil enimeſt in deo accidentale. Charitas ꝑſonalis ē ſpūsſanctus: de quo dr̄. i. Io. iiij. Deus charitas ē ⁊cͣ.Quod exponit. b. Aug. de ſpiritu ſancto. Dicituraūt ſpiritus ſanctus charitas ꝓpter appropriationē: quia ꝓcedit modum amoris. Un Grego.dicit. Ip̄e ſpiritus ſanctus amor ē: Hiero. Spiritus ſanctus ē amor pr̄is in filiū: filij in patrēnon tn̄ accidens ſicut amor noſter. Sed de hocdicetur infra. Charitas v̓tualis ē amor creaturein creatorē gr̄a formatus: de qua ad Ro. v. dr̄.Charitas dei diffuſa ē in cordibus nr̄is ſpūmſanctū: non magis detur nobis a ſp̄u ſancto:qͣꝫ a pr̄e filio: cum inſeꝑabilia ſūt oꝑa trinitatisſ. ꝑſonaꝝ diuinaꝝ ab extra: vt dicitur de ꝯſe. diſt.iiij. omnes. Sed quia gratis dat̉ ex amore: ideomagis attribuitur qui dicitur amor. Et diciturdilectio: quaſi dei electio. Charitas: quaſi chareiC. §. I.tas: vel cara vnitas.De charitate que eſtin creatura: quid ſit. Utrum aliquid creatuꝫ velncreatū. Pro huiꝰ declaratione dicit. b. Tho.2ᵉ. q. xxiij. ar. ij. magiſter ſen. in pͥmo li. diſ.xvij. totum ſcrutatur hanc materiā. Et pōitcharitas eſt aliquid creatū in aīa. Sed ē ipſeſpūs ſanctus mentē inhabitās. Nec ē ſua intentio iſte motus dilectionis quo deū diligimusſitⁱ ip̄e ſpūs ſanctus: ſed iſte motus dilectioniseſt a ſpū ſancto īmediāte: mediāte aliquo habitū: ſicut a ſpiritu ſancto ſūt alij actus virtuoſi:mediātibus hībitus aliaꝝ virtutum: puta ſpei: fidei: hiꝰ. Hoc aūt dicebat ꝓpter excellentia charitatis. Sꝫ ſi ꝗs recte ꝯſideret: hoc magꝭ redundat in detrimentū charitatis. Non enim ita ꝓcedit a ſpiritu ſancto mouēte hūanam mentem:hūana mens ſit mota tantū: non ſit principiumhuiuſmodi motus aliquo: ſicut aliqd̓ corpus mouet̉ ab exteriori mouēte. Hoc .n. eſſettra rationē voluntarij: cuius oportet pͥncipiū inip̄o eſſe. Un̄ ſeq̄retur diligere eſſet voluntariū: qd̓ implicat ꝯtradictione: amor ſui rōeimportet ſit actus voluntatis. Similiter etiā

non pōt dici: ſic moueat ſpūs ſanctus ad actūdiligendi voluntatē ſicut mouet̉ inſtrumētū: ſit inſtrumentū principiū actus tn̄ eſt. in ipſoagere vel agere. Sicut .n. tolleret̉ voluntarij: excluderet̉ meriti cum tn̄ charitas ſit radix meredi. Sꝫ oportet ſic voluntas moueat̉ad actū diligēdi: etiā ſit efficiens hunc actumNullꝰ aūt actus ꝑfecte ꝓducit̉ ab aliqua potētiaactiua: niſi ſit ei ꝯnaturalis aliquā formā: queē principiū illius actōnis. Un̄ deus oīa mouetad debitos fines: ſingulis rebus indidit formāsquas inclinatur ad fines ſibi p̄ſtitutos. Et id̓oẜm hoc diſponit oīa ſuauiter: vt dr̄ Sapīe. viij.Manifeſtū eſt aūt actus charitatis ſeꝗtur naturā potētie voluntatis: niſi aliqͣ forma ſuꝑadderet̉ naturali potētie: quā inclinaret̉ ad dilectōnis actū ẜm hoc eēt actus iſte imꝑfectior actibus naturalibus actibus alioꝝ virtutū: nec eſſet facilis delectabilis: qd̓ patet falſū: qꝛ nulla v̓tus hꝫ tantā inclinationē ad ſuū actu ſic̄ charitas: nec aliqͣ ita delectabiliter oꝑat̉ vn̄ maximeneceſſe ē ad actū charitatis exiſtat ī nobis aliqua ſuꝑnaturalis forma ſuꝑaddita potētie naturali: inclinas ip̄am ad charitatis actū faciēsꝓprie delectabiliter oꝑari. Et ſic opinio mgr̄iſen. in hoc cōiter reprobat̉. Nec obſtat ſi dicaturnil creatū ē infinite v̓tutis: ſꝫ charitas ē infinitev̓tutis: qꝛ aīa hoīs ꝑducit ad bonū infinitū: ēꝗd increatū. charitas oꝑat̉ formalit̓ ꝑducēdo ad deū: efficacia aūt forme ē ẜm v̓tute agētis inducit formā: charitas ī facit efectūinfinitū: ꝯiūgit deo aīam iuſtificādo: hocmonſtrat infinitatē diuine v̓tutis eſt charitatisactor. Idē ponit glo. in decre. pe. di. ij. charitasē. dicens charuas ē hītus mētis: ꝯn̄s aliquid creatū in anima. ē v̓tꝰ ſpalis vnaꝘe Carliate exceuliētiſſima oīm.Primū ſic ꝓbat. b. Tho. vbi ſupra ar. iij. Hūaniactꝰ bonitatē hn̄t: ẜm regulant̉ debita regl̓amēſura. Et v̓tꝰ ē pͥncipiū oīm bonoꝝ actuūhoīs ꝯſiſtit in attīgēdo regulā bonoꝝ actuū hūanoꝝ Duplex ē aūt hec regula. deꝰ. hūana. Sic̄ v̓tus moralis diffinit̉ ē ẜm rōnerectā ẜm ph̓m. ij ethi. Ita ēt attinge̓ deū cōſtituitrōnē v̓tutꝭ: ſic̄ ē de fide ſpe: hn̄t deū obiecto charitas attīgit deū: qꝛ nos ꝯiungit deo: pꝫ ſit v̓tꝰ. vn̄. b. Au. de moribꝰ eccl̓e. Charitas eſtv̓tus: rectiſſīa affectiōe ꝯiugit nos d̓o. Necob. vtꝰ dr̄ qͣlitas ſeu accidēs: accidēs ē inferiꝰ īdigniꝰ ſubiecto: ſꝫ cbaritas ē nobilior aīain ē: qꝛ ē veꝝ de accn̄te qd̓ cātur ex pͥncipijsſui ſubiecti. Secus aūt ē de accidēti cāto ex ꝑticipatōe alicuiꝰ nature ſuꝑioris: qꝛ illud ē digniˢſubiecto ſuo: in qͣꝫtū ē ſil̓itudo q̄dā nat̉e ſuꝑiorꝭ.Et charitas ē dignior aīa in qͣꝫtū ē q̄dā ꝑticipaº ſpūs ſctī. Scd̓m .ſ. ſit v̓tus ſpālis pꝫ exhoc cōnumerat̉ alijs virtutibus ſpālibus ab