Titulus. .V.
mūdus eſt: ꝗ bonus videtur ⁊ ē malus: ⁊ cōiterterminat̉ in triſtitiā. Ecc̄s. Extrema gaudij luctoccupat: qꝛ ꝯſciētia remordēs ⁊ pena ſequitur.Sed vt dicit Bern̄. Illud ē veꝝ gaudiū: qd̓ n̄ decreatura fed de creatore ꝯcipit: cuius cōꝑationeom̄e pulchrū fedū: om̄e dulce amaꝝ: om̄e qd̓ delectari pōt moleſtū. Et iſtud gaudiū de deo: facithoīem fortiter: faciliter ⁊ ꝑfecte oꝑari: qꝛ vt dicitſapiēs. Delectatio ꝑficit opus. Et aliqn̄ tm̄ eſt: vtoccultari nō poſſit: vt pꝫ in Eliſabeth que repleta ſpū ſancto: ex gaudio īmenſo qd̓ ſenſit: exclamauit voce magna laudādo v̓ginē. Et ip̄a virgocanticū gaudio exp̄ſſit dicēs. Exultauit ſpiritusmeus ⁊c̄. ¶ Tertius fructus ē pax. Un̄ in figurācolūba in cuius ſpecie apparuit ſpūs ſāctus ſuꝑxp̄m baptizatū: attulit ramū oliue qd̓ eſt ſignuꝫpacis ad Noe in archā Gen̄. Sine pace nō pōthaberi veꝝ gaudiū. Pax ait Aug. xix. de ci. dei.dulce nomē ſed dulcior res. Omnia .n. clamantpacē: ⁊ ꝑmaxime eā deſiderat creatura rōnalis.Sed pax tꝑalis qͣꝫtum exulauerit a mūdo tu vides: vndiqꝫ bella fremūt. Et rō eſt: qꝛ tu non vishr̄e pacem cū deo: ſed guerrā ꝓpter peccata tua.Peccata vr̄a: inquit Iſaias diuiſerūt inter vos⁊ deū vr̄m. Et ideo tibi affert pacem tꝑalem. Dimitte peccata: reuertere ad pnīam: quere hr̄e puram ꝯſcīam: vt mens ſit libera a paſſionibus: etoēs fenſus tui ſint vniti in vnū .ſ. ad ꝯformandūte volūtati diuine: ⁊ habebis verā ⁊ magnā pacēQuāuis .n. ꝑ totū mūdū eſſet pax ⁊ haberes ꝗcquid velles d̓ rebus tꝑalibus: ſi n̄ haberes deūꝑ gr̄am: adhuc n̄ hr̄es pacē ⁊ quietē. b. Au. Oīaſūt aſpera: ⁊ tu ſolus es reꝗes ⁊ inquietū eſt cornr̄m donec reꝗeſcat in te. Conſequēter ſpūsſanctꝰ ordinat cor ⁊ animū tuū in ſe ꝑ alios tresfructus. Eſt ergo quartus patīa ꝑ quā aīmusdirigit̉ in aduerſis: de ꝯfe. di. iiij. oēs. Cum ſpūsſanctus cordi infundit̉: cor fidele ad prudentiaꝫ⁊ ꝯſtantiā dilatat̉. In patientia vr̄a poſſidebitisaīas veſtras ait xp̄s Lu. xxi. Nam ſine patiētiaaīam non habes in tua libertate: ſed ſeruā triſtitie. Princeps apl̓oꝝ tꝑe paſſionis fuit ita d̓bilis⁊ incōſtās: ꝙ ad voce ancille negauit: ⁊ ſocij ſuirelicto magiſtro fugerūt: ſed poſt aduentū ſpūsſancti: ita firmati ſūt in patīa: ꝙ flagellati incarcerati cōminati de morte ꝓpter p̄dicationēˡ nondimittebant illā. Et nō ſolū n̄ ꝯtriſtabant̉ d̓ illisaduerſis: ſed ibant apl̓i gaudētes a ꝯſpectu conſilij ⁊c̄. Actꝭ. v. O qͣꝫ nccͣria qͣꝫ vtilis eſt iſta patīa.Greg. in li. Dialogoꝝ dicit: ꝙ ē maius patīa qͣꝫ facere miracula ⁊ expellere demones. Et rō eſt: qꝛin faciendis miraculis hō nil ponit de ſuo: ſꝫ deꝰoꝑatur vtens hoīe vt inſtrumēto: ſꝫ in patientiaoꝫ ꝙ ponas de tuo: ꝙ diſponas cor tuū ad patiēdum ⁊ non ꝯtriſtandū in aduerſis: ita ꝙ rō abſorbeatur. Per miracula ſolū facta nullus īgreditur paradiſū: qꝛ cōmune eſt illud bonis ⁊ malis: ſed patientia te ducit ad patriā. Per miracu
la mouētur homines ad admirationē: ꝑ patiametiam ad imitationē. Qūo cognoſcis tu ſi vegesē plena vel vacua vino: ꝑ hoc videlicet qꝛ ſi ꝑcutiendo digitꝭ reſonat vacuū cognoſcis: ſi rumorem n̄ facit plenā intelligis. Sic̄ qn̄ ex ꝯtactu tribulationū tu fonas: murmurādo: ꝯquerendo:blaſphemādo: contriſtādo: on̄dis te vacuū vinoſpūs diuini: ſed qn̄ patiens es plenus es. ¶ Quītus fructus ꝑ quē firmatur aīmus in diutina ꝑpeſſione tribulationis ⁊ dilatione p̄mioꝝ: dr̄ longanimitas. ij. ad Corin. vi. Exhibeamus noſmetipſos ſicut dei miniſtros in lōganimitate. Et poſtea in ſpū ſancto. Sicut exꝑientia docet: quādoquis videt ſibi paratā aliquā magnā tribulationem ſi modicū eſt duratura: diſponit ſe ad ſuſtinēdū ex breuitate tꝑis ſe ip̄m ꝯfortās. Sꝫ ſi diuhr̄ et tolerare: animus incipit deficere ex cōſideratōe diuturnitatis. Sil̓iter qn̄ quis ex magnolabore ſibi ꝓpoſito alicuius artꝭ: attendit ſubitoſibi ꝯferri magnū lucrū: vigoreſcit aīmus ad laborē ꝑꝑ ſubitu p̄miū. Sed ſi ꝓmitterētur indead multos annos p̄miū: cū multo tedio ſe poneret ad illd̓ ⁊ vix ſic ad ꝓpoſitū. Cū ꝯſiderat aīmꝰfidelis: ꝙ oꝫ eū multa aduerſa pati: nō ſemel velper ānū: ſꝫ ꝑ totuꝫ vite ſue tēpus: ⁊ deficiēte vnaſuccedit alia. Ac etiaꝫ qꝛ labor eſt magnus ad ietunādū: orandū: elemoſynas dādū: alia mandata ſeruandū: nec poſt redditur merces ſubito: ſꝫin fine vite: ex iſta dilatiōe animus quaſi deficitet vix ponit ſe ad iſta. Sed ſpūs ſanctus per longanimitatē facit eū firmū ne deficiat. Et hoc ꝯſiderādo breuitatē totius vite hūane: que ſi ſit cētuꝫ ānorū: eſt vt vnus dies reſpectu alterius vite. Attendēdo etiā ꝙ interea ſemꝑ pōt lucrari: ⁊multū ſpūaliter: ⁊ qꝛ ſic bn̄placitū eſt deo: cui ratio naturalis dictat vt ſit ſubditus. Quāpluresetiā cōſolationes adminiſtrat hic inter labores.p̄s. Scd̓m multitudinē doloꝝ meoruꝫ in cordemeo ⁊c̄. Quā longanimis fuit Symeon plenusſpū ſctō: ad xp̄m expectādū: ⁊ tandē obtinuit qd̓voluit obtinere. Sextus fructus dr̄ bonitas. psSpūs tuus bonus d̓ducꝫ me in terrā rectā. Dr̄bonus ſpūs: nō ſolū qꝛ bonus eſt in ſe ꝑ eēntiā:ſed qꝛ bonitateꝫ preſtat. Hec bonitas ẜm glo. eſtq̄dā dulcedo animi: qua ꝗs delectatur in bono.Et qꝛ pͥmū bonū hoīs eſt veritas: bonū intellectus: ſn̄ cuius cognitiōe non pōt amari bonū: iōꝑmaxīe delectatur vere bonus in ẜmōibus ſeripturarū qui a ſp̄ū ſctō ſūt inſpirate: iuxta illd̓ petri. Spū ſctō inſpirati locuti ſūt ſācti dei hoīes.Unde de pͥmis fidelibus v̓e bonis poſt receptionē ſpūſſācti dr̄: ꝙ erat quotidie ꝑſeuerantes indoctrina apl̓oꝝ: ⁊ cōicatiōe fractiōis panis Act̉.ij. ⁊. iij. Per iſta ergo bōitatē amat ꝗs oēꝫ v̓tutēet laborat ꝓ eis hn̄dis. Afficitur ad oēs diligēsbonū ſpūale et bonū tꝑale oīm. Neſcit malū dealio cogitare vl̓ inuidere. Sꝫ ſic̄ bonū eſt ſui diffuſiuū: vt dic̄ Dionyſius: ita talis affectat oībus