Capitu..XXI.

hominis dr̄ vltimus finis homīnis: quo debetfrui. Un̄ dicitur Ecc̄i. Bonoꝝ laboꝝ glorioſus ēfructus. Si aūt dicatur fructus homīs id qd̓ abhoīe ꝓducitur: ſic ipſi actus hūani fructus dicūtur. Oꝑatio .n. eſt actus ſecūdus oꝑantis ⁊ delectationē habet ſi ſit ꝯueniens oꝑanti. Si igit̉ oꝑtio ꝓcedat ab homine ẜm facultatē ſue rōnis: ſicdicitur eſſe fructus rōnis. Si v̓o ꝓcedat ab homine ẜm altiorem virtutē que ē virtus ſpūs ſancti: ſic dr̄ eſſe oꝑatio hominis fructus ſpūs ſancti: quaſi cuiuſdā diuini ſeminis. Dr̄ enim. i. Ioā.iij. Omnis ꝗ natus ē ex deo peccatum non facitqm̄ ſemē ip̄ius in eo manet. Et de his dr̄ ad Gala. v. Fructus ſpūs ſunt charitas ⁊c̄. ¶ Notandū etiam ꝙ ipſa oꝑa noſtra inqͣꝫtum ſūt effectusquidā ſpūs ſancti in nobis oꝑantis: hn̄t rōnemfructus vt dictū eſt. Sꝫ in qͣꝫtum ordinātur ad finem vite eterne: ſic magis hn̄t rōnem florū. Un̄dr̄ Ecc̄i. xxiiij. Flores mei fructus honoris ⁊ honeſtatis. Item cū delectetur ꝗs in deo ipſo fruēdo ꝓpter ſe: ꝓut ly ꝓpter dicit cam finalem .i. ſic̄in vltimo fine: in actibus aūt virtuoſis delectari debet ꝓpter ſe: ꝓut lyꝓpter dicit cam formalē.i. non ſicut in vltimo fine: ſed ꝓpter honeſtatemqua ꝯtinent in ſe virtuoſi delectabilē. Sicut infirmus delectat̉ in ſanitate ꝓpter ſe ſicut in fine:in medicina ſuaui nō ſicut in fine: ſed ſicut in habente ſaporē delectabilē. In medicina autē auſtera nullo mō ꝓpter ſe: ſed ꝓpter aliud .ſ. ſanitatem habendā inde. Item non obſtat ꝙ apl̓us ponit inter fructus noīa virtutū que ſunt habitusvt charitas: patiētia ⁊ hiꝰ. cum tn̄ fructus ſint actus. Nam ꝯſuetū eſt: vt nomina virtutū ſumantur ꝓ actibus eaꝝ. ¶ Item notandū ꝙ cum beatitudines etiā ſint actus virtutū: differunt tamēa fructibus ẜm. b. Tho. vbi ſupra. Nam plus requiritur ad rōnem beatitudinis qͣꝫ ad ratōnemfructus. Nam ad rōneꝫ fructus ſufficit: ꝙ ſit aliquid habens vltimi rationē delectabilis. Sꝫ adrōnem beatitudinis vlterius reꝗͥritur: ꝙ ſit aliquid ꝑfectum ⁊ excellens. Un̄ omnes beatitudines poſſunt dici fructus: ſed nō ꝯuertitur. Sūtenim fructus quecūqꝫ virtuoſa oꝑa in quibushomo delectatur. Sed beatitudines dicūtur ſolum ꝑfecta opera: que etiam rōne ſue ꝑfectionismagis attribuūtur donis qͣꝫ virtutibus. Et loꝗtur de beatitudinibus d̓ quibus habet̉ Math̓.v. Beati pauꝑes ⁊cͣ. ¶ Sic igitur fructus ſumit̉tripliciter: videlicet ꝓ premio eſſentiali fruitiōisdiuine: ꝓ actu virtutis delectantis: ⁊ pro quodāpremio accidentali quod datur diuerſis ẜm diuerſū gradū caſtitatis: d̓ quo Math̓. xiij. Quodcecidit in terrā bonam attulit fructū aliud centeſimum ⁊c̄. De hoc ſupra in capitulo de gradibꝰcaſtitatis.t. §. I.ructus autē ſpiritusſancti enumerans apl̓us ad Gal̓. v. ponit: xij. di-

cens. Fructus ſpūs ſunt charitas: gaudiū: pax:patīa: lōganimitas: bonitas: benignitas: māſuetudo: fides: modeſtia: ꝯtinētia: caſtitas. Hi ſunt fructus de ꝗbus Math̓. vij. Arbor bōa bonos fructus facit: ⁊ figurātur ꝑ. xij. fructus ligni vite: qd̓vidit Io. apoc. vlt̓. ex vtraqꝫ ꝑte fluuū. Ex his dirigitur a ſpū ſancto tota ꝯuerſatio hoīs vt ſit virtuoſa. Et ꝑ prima tria dirigitur quo ad deū: quiē ſupra ſe. Per ſecūda tria dirigitur quo ad animum ſuū: ꝗ eſt intra ſe. Per tertia tria dirigiturquo ad ꝓximuꝫ: qui ē iuxta ſe. Per vltima triaquo ad corpus ſuū qd̓ eſt infra ſe. Eſt gͦ primusfructus charitas: in quo dat̉ ipſe ſpūs ſanctusqͣſi in ſua ſimilitudine cū ⁊ ipſe ſit amor ad Rov. Charitas dei diffuſa eſt in cordibus nr̄is ꝑ ſpiritum ſanctū. Dicitur aūt charitas qͣſi chareitasſeu cara vnitas: qꝛ facit vnionē anime cū deo: ettranſformari in ip̄m ꝑ affectum: ⁊ tenere ip̄m carū ſuꝑ om̄ia. Ubi ē theſaurus tuus ibi ⁊ cor tuūait xp̄s Math̓. vi. Et id̓o qꝛʸ charitas facit homīnem: deū reputare vt ſuū ⁊ ſūmum theſaurumchariſſimū: tota cogitatio ⁊ affectio cordis eſt adip̄m. Ipſa charitas figuratur ꝑ ignē in veteri lege: que deus p̄cepit ſemꝑ in altari cordis nr̄i ardere. Et in ſpecie ignis pleniſſime fuit data a ſpiritu ſancto apl̓is. ¶ Ignis aūt ſemꝑ flammna dirigit ſurſū. Et cor noſtrum eſt ad modum flammneignis: vt ipſa forma eius doceat te ad ipſum affectum tuum dirigere. Ignis ſemper eſt in motu ⁊eſt maxime actiuus: nūquaꝫ ſatiatur lignis ⁊ cūhoc incinerat. Sic amor dei: inquit Grego. inomel̓. nunquā eſt ocioſus. Operatur enī magnaſi eſt. Mouet enim amor dei ad cogitandum dedeo: ⁊ qūo poſſit ei placere magis: ad cogitandūmiſerias proximi ad orandum ꝓ eo. Quandoqꝫmouet ad admonēdū eum ⁊ corrigendū. Qn̄qꝫmouet ad ſeruiendū ſibi ⁊ oꝑandū ꝓ deo. Et cuꝫmulta bona faciat: nihil ſibi videt̉ facere ſꝫ ſemꝑappetit maiora facere. Ipſa facit hoīem humiliare: recognoſcēdo defectus ſuos ⁊ ſe eſſe cinerē.Unde Abraham cū ex plenitudine ſpiritus ſancti meruiſſet locutiōem familiarē cum deo dicebat Loquar ad dominū meū cum ſim puluis ⁊cinis. Secūdus fructus .ſ. ꝓcedēs a pͥmo ē gaudiū. ad Ro. xij. Gaudiuꝫ in ſpū ſctō. Un̄ gn̄aturgaudiū qd̓ idē eſt qd̓ delectatio: cū deo ex pn̄tiavel hītatiōe rei amate. Et quāto magis illd̓ amatur: tanto maius gaudiū. Auarus ꝗ ſūme amatpecuniā: qn̄ gaudet. Utiqꝫ qn̄ adipiſcit̉ magnampecuniā. Mulier que multū amat filiū: ſicut triſtatur ab abſētia filij: ita multū gaudet ex pn̄tiafilij. Qui hꝫ charitatē vtiqꝫ hꝫ deū pn̄tē: ⁊ eū poſſidet: qꝛ ꝗ manꝫ in charitate in deo manet et deꝰin eo. i. Io. iiij. Hn̄do gͦ eū quē ſūme amat: n̄ pōtn̄ gaude̓ ⁊ ſic̄ bonū qd̓ amat ē ſūmū excedēs oēbonū ita ⁊ gaudiū eꝰ excedit oē mūdanū gaudiūO qͣꝫ vanū ē gaudiū ⁊ oīs d̓lectaº mūdi. Gaudiūhypocriᵉ īſtar puncti: ꝗ ē ꝗd īdiuiſibile. Hypoª