.V.Citulus

ſola virtutū parilitate federat̉: de qua p̄s. Ecceqͣꝫ bonū ⁊ qͣꝫ iucundū hītare fr̄es in vnū. Qd̓ nōlocaliter ſed ſpūaliter oportet intelligi. Plenaꝫigit̉ atqꝫ ꝑfectā amicitie gr̄am niſi inter ꝑfectosviros eiuſdēqꝫ v̓tutꝭ ꝑſeuerare n̄ poſſe: paulo pꝰ.His aūt gradibus ꝑuenit̉ ad eā. Primo igit̉ ſūtvere amicitie mūdialis ⁊ oīm que habemꝰ reruꝫdeſperatiōe fūdamīa: ꝑ quā ⁊ impiū ⁊ iniuſtū ē ſipoſt abrenūciationē mūdi ⁊ oīm que in eo ſuntvanitatū p̄cioſiſſime fr̄is dilectioni ſupplex viliſſima q̄ ſuꝑfluit p̄ferat̉. Secundū ē: vt ita vnuſꝗſqꝫ ſuas reſecet volūtates: nec ſapientē ſe eē iudicās atqꝫ ꝯſultū: ſuis malit̓ qͣꝫ ꝓximi diffinitionibus obedire. Tertiū eſt vt ſciat omnia: ⁊ que vtilia atqꝫ neceſſaria eſtimat poſtponēda bono ciuitatis ac pacis. Quartū ē vt credat nec iuſtis neciniuſtis de cauſis iraſcendū. Quintum eſt vt iracundiā fratris etiā ſine rōne ꝯceptam eo modoquo ſuā curare deſideret: ſciens equaliter ſibiꝑnitioſam alteriꝰ eſſe triſtitiā: ⁊ ſic aduerſus aliūip̄e moueatur: niſi eam qͣꝫtum in ſe eſt de fratrismēte depulerit. Poſtremo eſt illud qd̓ generalevicioꝝ oīm ꝑemptoriū eſſe non dubiū eſt: vt ſe d̓hoc mūdo quotidie credat migratuꝝ. Que ꝑſuaſio non ſolū vllā in cordetriſtitiā refidere ꝑmutit: veꝝ etiā vniuerſos ꝯcupiſcentiaꝝ ac peccatorum omniū comp̄mit motus: ⁊ infra. Sepe aūtaccidit ſiue illuſiōe diaboli ſiue interceſſu erroris humani: quo nullus ē in hac carne ꝗ falli velut homo nō poſſit: vt ille interdū qui acriorisingenij ſcientieqꝫ maioris ē: aliꝗd falſū mēte cōcipiat: ⁊ ille ꝗ tardioris ingenij ac minoris ē meriti rectius aliꝗd veriuſqꝫ preſentiat. Et tecirconullus ſibi qͣꝫuis ſcientia p̄ditus in animi tumore ꝑſuadeat: ꝙ poſſit collatione alterius n̄ egereNā ⁊ ſi iudiciū eius diabolica nō fallat illuſio:elationis tn̄ ⁊ ſuperbie grauiores laqueos noneuadet. Eſt etiā amicitia iſta ꝑfectio charitatis: n̄ſolum hominis ad hoīem: ſed etiā ad deum. Un̄p̄s. Nimis honorati ſunt ⁊c̄. Et qui hāc ꝯſequit̉habet inde ſūmam delectabilitatē: nimiā vtilitatem ⁊ maximā honeſtateꝫ: ⁊ acꝗritur ꝑ tria. Primo ꝑ noticiam ſupremoꝝ: ẜm illud Sap̄. vij. Infinitus theſaurus ē hominibus ſapiētia: quo av̓ſi ſunt: ꝑticipes facti ſunt amicitie dei. Secundo ꝑ obedientiam mandatorū: ẜm illud Io. xv.Uos amici mei eſtis ſi feceritis q̄ precipio vobisTertio ꝑ tolerantiā aduerſorū: ẜm illud Mach̓.ij. Abraham in tēptatione ꝓbatus inuētus eſt: ⁊amicus dei appellatus eſt. Hec amicitia habꝫ ſūmum honore a deo ⁊ in pn̄ti ⁊ in futuro. ⁊ ideo d̓omnibus colenda ⁊ p̄ponenda.¶ §. IX.Ad iuſtitiam prout eſtvirtus generalis ꝑtinent p̄cepta Pythagorica:de quibus Uincen. in. iiij. li. ſpec. hiſto. poſt Hiero. ait. Pythagorica ſunt iſta p̄cepta. Fugiendaſunt oībus modis ⁊ abſcidenda: lāguor a corꝑe.

Imperitia ab anima: luxurīa a ventre: a ciuitateſeditio: a domo diſcordia ⁊ in cōmuni a cunctisrebus intēperantia. Pythagorica ſūt ⁊ hec: amicorū omnia eſſe cōmunia: ⁊ amicū ſeip̄m eſſe alterū. Duoꝝ tempoꝝ maxime habenda curā mane ⁊ veſpere .i. eoꝝ que acturi ſumus ⁊ eoꝝ q̄ geſimus. Poſt deū veritateꝫ colēdam que ſola hmines deo ꝓximos facit. ¶ Illa quoqꝫ enigmataque diligētiſſime Ariſtoteles in libris ſuis ꝓſectur. Stateraꝫ ne tranſileas .i. ne pretergrediareiuſticiam: ignem gladio ne foueas: ira videlicet⁊ tumidū animuꝫ verbis maledicis ne laceſcas:coronam minime carpēdam .i. leges vrbium cōſeruandas: cor non comedēdū .i. merorē de animo expellendū. Cū ꝓfectus fueris ne redeas .i.poſt mortē: vitam iſtam ne deſideres: per viā publicam ne ambules: ne multorū ſequaris errores. Hyrundinem in domo ſuſcipiendā .i. garrulos ⁊ verboſos homines ſub eodē tecto vobiſcūnon habendos: oneratis ſupponendū onus. Deponētibus non cōicandū .i. ad virtutē incedentibus alacriter augenda ſunt p̄cepta. Tradentesſe ocio relinquēdi ſūt: apud grecos primus Pythagoras inuenit immortales eſſe animas: ⁊ deſuis corporibus tranſire ad alia: primuꝫ dicit ſefuiſſe Euforbium. Secūdum Calidē. TertiumHermonum. Quartū pinum. Ad extremū Pythagorā ⁊ poſt certos temporū curriculos: ea q̄fuerunt rurſum fieri. Nihil in mūdo fieri nouūph̓iam meditatione eſſe mortis quotidie de carcere corporis intente anime educere libertatem: matyſe. ſana meyſuc .i. diſcentias ⁊ reminiſcentias eſſe. Et multo alia que Plato in librisſuis ⁊ maxime ī Phedeone Thimeoqꝫ ꝓſeꝗtur¶ De duodecim fructibus ſpiritus. c.xxi.Ęmum videndūeſt de fructibus ſpiritus qui ſuntactus virtutum: vel cardinalium dequibus dictum eſt: vel theologicarū de quibusīmediate dicēdum. Pro maiori tamē declaratione materie. Scienduꝫ ẜm. b. Tho. prima ſed̓e. q.lxx. ꝙ nomē fructus a corꝑalibus ad ſpūalia eſttranſlatum. Dicitur autē in corꝑalibus fructusqd̓ ex planta ꝓducitur: cum ad ꝑfectionem venerit quandā in ſe fuauitatē habens. Qui quidemfructus pōt comꝑari ad duo .ſ. ad arborem ꝓducentē ip̄m ⁊ ad hominē qui fructum ab arboreadipiſcit̉. Secundū hoc ergo nomeꝫ fructus inrebus ſpūalibus dupliciter accipere poſſumus.Uno mō vt dicatur fructus homīs id qd̓ hō adipiſcitur. Non aūt omne id qd̓ adipiſcit̉ homo hꝫrōnem fructus: ſed id qd̓ eſt vltimū dilectationēhn̄s. Habꝫ .n. homo ⁊ agꝝ ⁊ arborē: que fructusn̄ dicūtur: ſed ſolū id quod eſt vltimum: qd̓ .ſ. exagro ⁊ arbore homo intēdit hr̄e: ẜm hoc fructus