Capitulū.XX.

qͣꝫ tu ferret. Unde ⁊ ſaluator noſter ſolis amicisi. diſcipulis ſecreta manifeſtauit dicens. Io. xv.Uos dixi amicos: qꝛ omnia que audiui a patremeo nota feci vobis. Hec aūt ſecreta dicit Gre.fuerunt gaudia interne charitatis ⁊ feſta ſuꝑnepatrie: que noſtris mētibus ꝑ aſpirationē quotidie imprimit: hec Ramerius. Sꝫ principiuꝫ. b.Tho. ⁊ Alber. ſuꝑ libro ethi.A §. VIII.Tercium quod requiritur ad amicitiā eſt benificiētia in exteriori effectu. Nā ille eſt verus amicus ꝗ vult ⁊ oꝑatur bona exiſtentia vel apparētia amico ſuo: nō ꝓpterſeip̄m: ſꝫ gr̄a amici ſui. Bn̄facit aūt amicus amicoſuo tripl̓r ⁊ ſeruit ⁊ obſeꝗtur. Primo liberaliter. Secūdo celeriter. Tertio vtiliter. Liberalisquidē qꝛ ſi amicus ſeruit amico vel bn̄facit inuitus vel ꝓpter ſeip̄m nō eſt amicus eius. Un̄ Ambro. in li. de offi. In beneficio ꝯferendo plus animus qͣꝫ ſeſus oꝑatur. Magis p̄pōderat beniuolentia qͣꝫ poſſibilitas reddēdi munus. Secundodebet amicus bn̄facere amico celeriter. Si eniꝫin ſeruiēdo alteri ꝗs voluntatē expellere negligat: n̄ eſt amicus eius. Sen̄. in. iiij. de bn̄fi. Gratiſſima ſūt bn̄ficia occurrētia: vbi nulla fuit mora nec accipiētis verecūdia. Tertio debet bn̄facere vtiliter. Si enī ꝗs bn̄facit amico ſuo ꝓpterbonū ſui ip̄ius: n̄ intendēs bonū amici nō eſt verus amicus. Sꝫ ſi intēdit bonū amici ⁊ ꝯtrariūexinde ſeꝗtur .i. malū: n̄ eſt hoc ꝯtra verā amicitia: puta dat illi medicinā vt ſanet: illa aūt medicina nocet: nō agit hoc ꝯͣ amicitiā ex quo bonūeius intēdat. ¶ Sed nota ꝙ ē amicitia triplexficta vel falſa: vera vel imꝑfecta: ꝑfecta ⁊ ſummaEt ficta quidē ē: qn̄ eſt ſolo noīe ⁊ non oꝑe ore ⁊non corde: in ꝓſperitate nō in aduerſitate: de eaq̄ eſt ſolo noīe dr̄. Ecc̄i. xxxvij. Eſt amicus ſolonoīe. glo. ⁊ n̄ re: ⁊ talis ē vitanda: qꝛ ē ſine humore charitatis. Un̄ dr̄. i. Io. iij. Nō diligamus verboneqꝫ lingua ſed oꝑe ⁊ veritate. Non inꝗt: verbo .ſ. non faciēdo qd̓ ꝓmittimus. Neqꝫ lingua. i.dicendo facere bonū ꝓpter deū ⁊ facit ꝓpter mūdum. Sed oꝑis executione ⁊ veritate .i. ſinceraintētione ꝓpter deū. Secūdo amicitia ē ficta qn̄eſt ore ⁊ nō corde .i. ꝓferat verba amicitie ⁊ ī corde habet odiū malicie. Talis fuit amicitia Ioabad Amaſam. ij. Reg. xx. vbi dr̄ ꝙ Ioab obuiansAmaſe dixit. Salue mi frater: ⁊ tenuit dexterāmanū amaſe: quaſi deoſculās eū: ⁊ effudit viſcera eius in terra. Sic mūdus ꝓponit delectationē ⁊ ꝯcludit amaricationē. Un̄ Ecc̄i. vi. Eſt amicus ꝗ ꝯuertit̉ ad inimicitiā: ⁊ qui odiuꝫ ⁊ rixa ⁊conuiciū denudauit .i. mala oīa q̄ ſciebat de illocuius amicitiā ſiml̓abat: māifeſtabat: ⁊ ſi neſcietfinget. Un̄ dicit̉ ꝓuer. xviij. Occaſiones q̄rit quivult recedere ab amico. Boe. de ꝯſolatione. Nequeūt mali oculos tenebris aſſuetos ad lucē ꝑſpicue veritatis attollere. ſimileſqꝫ auibus ſunt:

quas nox illuminat dies excecat. Et d̓ tali fictodr̄ Ecc̄i. xij. Non credas amico tuo in eternum:qd̓ intelligitur vel de falſo amico cui n̄ eſt credēdū: cū dilectionē on̄dat vel humiliationē vel lachrymat̉. Uel pōt etiā intelligi de diabolo tranſfigurāte ſe in agelū lucis cui n̄ ē credēdū: ēt ſi verū dicat .ſ. inqͣꝫtū ip̄e dicat ſꝫ alia rōe. Zerº ē fictaqn̄ ē ī ꝓſꝑitate n̄ ī aduerſitate: ⁊ d̓ tali dr̄ ecc̄i. xiij.Si largitus ei fueris .ſ. ficto amico aſſumet: et ſinō habueris relinquet te: ⁊ ꝓuer. xix. Diuitie addūt amicos plurimos. A pauꝑe aūt hi quos habuerit ſeꝑant̉. Qui vtilitatis cā amicus ē: tādiuamicus erit: qͣꝫdiu talis erit: ait Sen̄. ¶ Amicitiaaūt vera ſed imꝑfecta ē que fundat̉ in honeſtate⁊ virtute morali ſine charitate ⁊ fide: qualis fuitint̓ Catonē ⁊ Tulliū: ⁊ inter illos duos ph̓os d̓ꝗbus narrat Ualerius: ꝙ vno capto ⁊ decapitado alius obligauit ſe ꝓ eo quouſqꝫ iret ad ciuitatem ꝓpriā d̓ ſuis bonis diſpoſiturus ⁊ reuerſuseſt die ſtatuta: ꝓpter qd̓ tyrānus ꝗ ceperat .ſ. Dionyſius vtrūqꝫ libeꝝ dimiſit ⁊ rogauit ſe tertiū inamicitia eoꝝ deputari. ¶ Amicitia ꝑfecta ⁊ completa ē que fundat̉ in charitate dei cū alijs conditionibus amicitie p̄dicte. Hec excedit omnemaliā amicitiā: ⁊ de hac amicitia ſic ait Io. Caſſianus in collat̉. Ioſeph: enarratis alijs generibusamicitiaꝝ. In his igitur cūctis amicitijs vnū eſtgenus inſolubile charitatis: qd̓ nec cōmēdationis gr̄a: nec officij vel muneꝝ maguitudo cōtraxit. Uel cuiuſqͣꝫ rōne vel natura neceſſitatis cōiunxit: ſed ſola ſil̓itudo virtutū: hec inqͣꝫ ē q̄ nunqͣꝫ caſibus vllis ſcindit̉: qua non ſolū diſſociarevel delere locoꝝ vel tꝑm interualla n̄ p̄ualent: ſꝫnec mors quidē ip̄a diuellit. Hec eſt vera ⁊ indiſrupta dilectio q̄ gemina amicoꝝ ꝑfectione ac virtutū ꝯcreſcit: cuius ſemel initu fedus: nec deſiderioꝝ varietas: nec ꝯtentioſa diſrūpet ꝯtrarietasvoluntatū ceteꝝ. Multos nouimus in hoc ꝓpoſito ꝯſtitutos: qui cū ꝓ charitate xp̄i fragrantiſſima eſſēt ſodalitate deuicti: n̄ ꝑpetuo ea nec indiſrupte ẜuare potuerūt: qꝛ lꝫ locus ſocietatis pͥncipio inniterētur: nō tn̄ vno ⁊ pari ſtudio arreptūꝓpoſitū tenuerūt. Fuitqꝫ inter eos quedā tꝑalisaffectio: qꝛ non eqͣli vtriuſqꝫ v̓tute: ſꝫ vnius patientia ſeruabat̉ que qͣꝫuis ab vno magnanimiteratqꝫ infatigabiliter retētaretur: neceſſe ē tn̄ eamalteriꝰ puſillanimitate dirūpi. Infirmitates nāqꝫ eoꝝ qui tepidius ꝑfectionis appetūt ſanctitatē: quātūlibꝫ fortiū tollerātia ſuſtētatur ab ip̄istn̄ ꝗ infirmi ſunt n̄ ferunt̉: hn̄t .n. ſibi inſiſtas cōmotionū cauſas ꝗ eos ꝗetos eſſe n̄ ſinunt vt ſolent: qui carnali egritudine detinētur ſtomachivi infirmitatiſqꝫ faſtidia coquoꝝ vel miniſtrantium negligentiū īputare: ⁊ qͣꝫtulibet eis obſeq̄ntiū ſollicitudo deẜuiat. Nihilominus tn̄ cās ſuecōmotionis alijs aſcribūt: qͣs ſibi vtiqꝫ vicio valitudinis ſue ineſſe n̄ ſentiūt. Quāobrē hꝰ ē amicitie vt diximus: fida inſolubiliſqꝫ ꝯiunctio que