Citulus

regritur ad ꝯſeruatiōeꝫ amicitie correſpōdētiain effectu: Non eniꝫ amicitia eſt ad ſe ip̄m: ſꝫ adalteꝝ: ideo oꝫ ꝙ vnus amicoꝝ impēdat alteri eaque ſūt de rōe amicitie ⁊ ecōuerſo. Et cū amicitia ſicut ⁊ iuſticia equale reſpiciat ⁊ cōſiſtat in ec̄litate eſt tn̄ triplex eqͣlitas. Prima ſcd̓m qͣꝫtitateqd̓ ꝑtinet ad iuſticiam ꝯmutatiuā: et ſeruatur inamicitia vtili vl̓ delectabili: vt .ſ. tm̄ retribuaturqͣꝫtum dedit amicus. Secūda eqͣlitas attēditurẜm ꝓportiōeꝫ: ⁊ hec eſt iuſticia diſtributiua et inamicitia: vt .ſ. melior plus ametur qͣꝫ amet: ſicut⁊ maior honor ⁊ dignitas datur meliori. Tertueſt eqͣlitas reputatiōis ⁊ ſic in multis recōpēſatonibus amicoꝝ eſt .ſ. amicitia ẜm reputatiōeꝫ: ſicut v̓bi gratia. Cuꝫ ſuꝑior amat inferiorē ꝓpterhonorē: ⁊ inferior ſuꝑiorē ꝓpter vtile: ibi eſt eqͣlitas ẜm reputatiōeꝫ: qꝛ quātū inferior reputat ſibi lucrū amari a ſuꝑiori: tātū ſuꝑior reputat ſibihonorē amari ab inferiori. Que at vnus amicorū debeat alteri impēdere oꝑa: hēs in. §. ſequēti. Dicit āt Clemēs grecoꝝ quidē ſapiētiſſimus:Amicoꝝ debere eē oīa cōmunia. xij. q. i. dilectiſſimis. Rainerius poſt. b. Tho. et Albertū ſuperC§. IIII.libro ethicorum.Preter predicta circaamicitiā ꝯſideranda ſūt tria ⁊ diligēter ad intelligendū verā amicitiā: pͥmo diffinitionis ꝯtinētiaintegralis. Secūdo dilectionis ꝯueniētia ſpālisTertio oꝑationis euidētia v̓tualis. Quantuꝫ adpͥmū .ſ. de diffinitione amicitie ſciendū: ꝙ ex Ariſto. dictis in. viij. ethi. ſic pōt diffiniri. Amicitia ēbeniuolētia mutua: non latens rōne boni. Ex ꝗbus v̓bis qͣtuor elici pn̄t: integrātia amicitiā .ſ. dilectio: readamatio: oſtēſio: ⁊ intentō. Et primū .ſ.dilectio ſeu amor reꝗritur. Nā amor n̄ eſt cuiuſcūqꝫ obiecti: ſꝫ determinati qd̓ eſt bonū. Unufquiſqꝫ .n. videt̉ amare vel qd̓ ē bonū ſimplicitervel qd̓ eſt apparēs bonū .ſ. qd̓ ſibi videt̉ bonumſꝫ hoc n̄ ſufficit ad amicitiā: ſꝫ reꝗͥritur. Et ſecundū .ſ. readamatio vt .ſ. amās amet ab amato. Nāamicitia requirit quādā viciſſitudinē ſeu ꝯmutationē amoris ẜm ꝓportionē. Un̄ fi aliꝗs ametaliquē ⁊ n̄ reamēt̉: erit amor n̄ amicitia: ſicut cuꝫꝗs amat vinū ⁊ hiꝰ. Ꝙ etiā aliꝗs amet aliū ꝓpteraliquā ſuā vtilitateꝫ: ⁊ non ꝓpter ſeip̄m .i. ꝓpterbonū ip̄ius amati: ē amor cōcupīe non amicitie.Tertio reꝗͥritur oſtēſio amicitie ꝑ ſigna exteriora manifeſtata: ita ꝙ amici n̄ lateat ſe inuicē: ſedꝙ vnus cognoſcat alteꝝ: ⁊ ſciat ſe amari ab altero: multi enim ſūt beniuoli ad eos quos nūqͣꝫ viderūt: in qͣꝫtum eſtimant eos eſſe iuſtos. Tales ⁊ſi ſint beniuoli cū readamatione: n̄ tn̄ poſſunt dici ꝓprie amici: cū lateant ad ſe inuicē. Reꝗriturvltimo finis amoris .ſ. ratione alicuius boni. Etcū bonū ſit triplex .ſ. vtile: delectabile ⁊ honeſtū:ſolū amicitia que fūdat̉ in honeſto. i. cū amaturamicus rōne boni v̓tutis que ē in eorē vera: bo-

nia ⁊ ꝑfecta ⁊ ſtabilis amicitia. Nā alie cito ſoluūtur .ſ. cū deficit delectatio vt in amore libidinoſoUel cum deficit vtilitas vt in amore ſeu amicitiaalicuius ꝓpter tꝑalia bona. Un̄ Sen̄. Sicut melmuſce: formice grana: cadauera lupi: ſic iſta turba amicoꝝ preda ſeꝗtur: ſꝫ virtute ꝑmanente inamico ſemꝑ durat amicitia. Et notandū qͣꝫtū adoſtenſioneꝫ amicitie ꝑ ſigna ꝙ amicus quatuordebet ſeruare erga amicū ſuū. Primo dꝫ eū ꝓmꝑte ad ſua bona vocare. Huius rō ē: qꝛ cū amicus ſciat aliū amicū ſuū de ſuis bonis gaudere⁊ delectari: ⁊ hoc ei ſit delectabile: oportꝫ ꝙ citovocet amicū ad ꝓſpera ſua ⁊ ei cōicet ea. Oportꝫeniꝫ ꝙ bonus amicus ⁊ bonus hō cito bn̄faciatamico indigēti: vn̄ puer. iij. Ne dicas amico tuovade ⁊ reuertere cras: cū ſtatim poſſis dare. Etꝓuer. vi. Diſcurre: feſtina: ſuſcita amicū tuū. Secūdo amicus ꝗ eſt in bonis fortunijs .i. ꝓſperitte: dꝫ cōicare bona ſua amico ꝗ eſt in neceſſitatnec debet expectare ꝙ amicus reꝗͥrat eū de ſeruitio cū ſciat indigentia eius ne ille hēat erubeſcere in petēdo. Tertio amicus ſi qͣ mala ei eueniūt: debet tarde nūciare amico ſuo. Rō huiusē: qꝛ amicus n̄ vult ꝯtriſtari amicū ſuū: ꝯſiderataūt ꝙ amicus audita aduerſitate ſua ille ꝯtriſtabit̉. Patet hoc etiā ꝑ ſil̓itudinē: qꝛ illi ꝗ ſūt viril̓animi ẜm naturā ꝑfecta v̓tutē: fugiūt ꝙ fint amici ſui ſcꝫ in triſtitijs. Et niſi ſit triſtitia ita magnaꝙ excedat vires ſuas: nullo mō ſuſtinet ꝙ codoleat ſibi: qꝛ cū ipſe n̄ ſit ploratiuus: n̄ delectat̉ ꝙaliꝗs cōploret ſibi ⁊ ſecū. Sed muliebres hoīesgaudēt in hoc vt ꝑ triſtitiam ſint alij ſecū anguſtiati. Quarto amicus qui ē in aduerſitate: ſi petat auxiliū ab amico ꝗ eſt in ꝓſperitate debet iſtaſeruare. Primo vt ſit tardus in nūciando ei ſuaaduerſa: qꝛ cauere dꝫ triſtari ip̄m. Secundo dꝫeē verecūdus in petēdo ab eo auxiliū: ⁊ hoc nein petēdo reddat ſe oneroſū ⁊ importunū. Tertio dꝫ eē diſcretus in vocādo ad infortunia amicū ꝓ auxilio: qꝛ ſi ē leue infortuniū muliebre eſtꝙ vocet amicū ad iuuaudū eū: cū per ſe ſufficiatſibi ꝓuidere. Si aūt eſt infortuniū excedens vires etiā alioꝝ: ita ꝙ iuuare n̄ pn̄t nec tunc debetamicos ad hoc vocare: ſed ſi eſt magna aduerſitas et ꝑ eos iuuari poteſt. Rainerius poſt beatūTho. ⁊ Albertum.I.§. V.Secundum conſideradū circa amicitiā ē amationis ꝯueniētia ſpālis.Multi .n. vident̉ velle amari potiꝰ qͣꝫ amare: credētes ꝙ v̓tus amicitie magis ꝯſiſtat in amari qͣꝫin amare. Cuius ſignū ē ꝙ multi ſunt amatoresadulationis: amātes vt adulet̉ eis: tn̄ qꝛ amari ꝓpīquū eē videt̉ honorari: qd̓ plus appetit̉ qͣꝫ honorare. Sꝫ ꝙ amicitia magis ꝯſiſtat in amare qͣꝫin amari on̄dit̉ rōnibus: ſil̓itudinibus: ⁊ aucͣtibꝰSex aūt rōnibus ꝓbat̉ ꝙ magis ꝓpriū amicitieē amare qͣꝫ amari: ⁊ primo rōne cognitōnis. Nā