Capitulū.XX.

cunqꝫ malū: ſed ſolū bonū honeſtū. Un̄ cū om̄eamabile ſit bonū: non oportet nec ē decēs ꝙ virtuoſus amet malū hoīem: ſicut n̄ eſt decens aſſimilari prauo. Amicus .n. amico ſuo ē ſimilis. vn̄inter bonū ⁊ malū hoīem nō poteſt diu amicitiaꝯſeruari: niſi ſit ibi aliqua ſil̓itudo malitie. Ponit tn̄ ph̓s duo documēta circa diſſolutōnē amicitie: inter eū ꝗ ꝑmanſit bonus: ⁊ eū qui effectusē malus. Primū ē: ꝙ ſi ille ꝗ effeccus eſt malusē incorrigibilis ꝓpter abundantiā malitie: ita ꝙde facili ad ſtatu v̓tutis redire n̄ poſſit: tūc a taliamicitia recedere dꝫ. Si aūt eſt ſanabilis ⁊ reducibilis ad virtutē: eſt ei auxiliū ferendū ad recuperandū bonos mores: magis qͣꝫ ad recuꝑandūpecuniā amiſſā: qͣꝫto virtus ē melior ⁊ eēntialioramicitie qͣꝫ pecunia. Secundū documentū eſt ꝙhi qui in pͥteritū fuerūt amici: magis ſe debēt exhibere gratioſi: qͣꝫ extranei: niſi in vno caſu .ſ. qn̄abundas ⁊ incorruptibilis malitia fuit cā diſſolutionis amicitie. Tunc .n. quāto plus fuit amicꝰtāto magis eſtimādus ē hoſtis ⁊ euitādꝰ. Quarta rō diſſolutionis amicitie ē ꝓpter v̓tutis ꝑfectionē. Si .n. vnus amicoꝝ ꝑmaneat in eodē ſtatu.Alius aūt fiat multū excellētior in v̓tute: tūc nōpōt inter tales manere amicitia. Et rō huius eſtqꝛ ad amicitiā ꝑtinet ꝯuiuere ad inuicē: ita ꝙ eadē placeant ⁊ de eiſdē gaudeat ⁊ triſtent̉. Cū aūtꝑ notabilem diſtantiā v̓tutis non eadē placeantbono ⁊ optimo: iō n̄ poteſt diu manere inter tl̓esamicitia ⁊ ꝯuinere vt amici ꝑfecti. Patet etiā exhͦ ſil̓itudine: puta ex amicitijs q̄ ꝯtrahunt̉ in pueritia. Si .n. vnus eoꝝ ꝑmaneat puer ẜm menteꝫ:alius aūt ꝓficiat ẜm virtutē ⁊ fiat optimus: n̄ remanet inter illos amicitia: puer .n. mente malusꝑſtat. Un̄ Sen̄. Ibi incipis eſſe malꝰ: vbi deſinisfieri melior. Rainerius ex dicis. b. Tho. ⁊ Alberti ſuper li. ethicoꝝ.1§. III.Quantum ad tertiumſ. de ſagacitate ꝯſeruationis amicitie. Scienduꝫad ꝯſeruationē eius qͣtuor reꝗrunt̉. Primolanentia in hītu. Secūdo ꝯueniētia in effectuTertio reſidētia in ꝯuīctu. Quarto correſpondētia in affectu. Quantū ad primū .ſ. ꝙ ꝑmanētia īhabitu .ſ. v̓tutis reqͥrat̉ ad ꝯſeruationē vere amicitie: ſic ꝓbat̉. Manente cā manet effectus: ſꝫ cā⁊ obiectū vere amicitie ē v̓tus: qꝛ ſimpl̓r nihil ēamabile niſi bonū honeſtū: gͦ manente v̓tute manet amicitia vera. Confirmat hoc ideꝫ tali rōne.Actus vere amicitie ē ſimpl̓r ligare ⁊ cōgregareſ. animos amicoꝝ ad inuicē. Sꝫ v̓tus ſeu bonuꝫhoneſtū qd̓ eſt bonū ſimpl̓r: eſt qd̓ ſimpl̓r ligat: n̄aūt vtile vel delectabile: ſed tm̄ ẜm ꝗd. Nā amicitia vtilis ⁊ delectabilis degenerat in concupīamquandā: qua aliꝗs motū amoris quo ad aliumtranſfert̉: reflectit in ſeip̄m. Sꝫ v̓tutes ſeu bonūhoneſtū ē vinculū ligans ſimpl̓r: eo ꝙ motꝰ amicitie vere que ē ꝓpter virtute: ſiſtīt in amato dū-

diligitur ꝓpter iſtud quod ē ꝑſonaliter in eo .ſ. ꝑvirtutē ⁊ n̄ ꝓpter aliud. Et iō manente virtute invtroqꝫ amicoꝝ ꝯſeruat̉ amicitia. ¶ Secundumqd̓ reꝗͥritur ad ꝯſeruationē amicitie ē ꝯuenientia ī affectu. Eſt .n. amicoꝝ vnū cor ⁊ vna aīa. Un̄dr̄ de primis chriſticolis ꝗ hēbant ꝑfectā amicitiam ad inuicē. Multitudinis credētiū erat corvnū ⁊ aīa vna in dn̄o. Actꝭ. iiij. ⁊ ẜm Tulliū. Amicoꝝ eſt idem velle ⁊ idē nolle: ⁊ iō oportet ꝙ deeiſdem gaudeant ⁊ triſtētur: ẜm illud ad Ro. xij.Gaudere cū gaudentibus: flere cū flētibus: idip̄m inuicē ſentiētes. Hoc aūt ꝓuenit ex ſil̓itudine v̓tutis vel bonitatis: q̄ eſt inter bonū ⁊ bonū:⁊ virtuoſū ⁊ virtuoſū. Talis aūt ꝯueniētia que ēcā gaudij ꝓpter ſil̓itudinē: n̄ eſt inter bonū ⁊ optimū ⁊ multo minus inter bonū ⁊ maluꝫ: nec etiāinter malū ⁊ maluꝫ. Non .n. ex malo peccati pōteſſe veꝝ gaudiū: ſꝫ fantaſticū ⁊ ſenſuale: ⁊ ſic etiāamicitia. Sicut facti ſunt amici Herodes ⁊ Pilatus ꝯueniētes in malo paſſionis xp̄i: vt dr̄. Luce. xxij. ¶ Tertiū qd̓ reꝗͥritur ad ꝯſeruationemamicitie ē reſidentia in ꝯuīctu. Nā diſtātia bonitatis: dignitatis: ⁊ localitatis impedit amicitiam.Cuius rō eſt: qꝛ ꝯuiuere ad inuicē ꝯſeruat amicitiā: ſꝫ diſtantiā illoꝝ triū impedit ꝯuiuere ad inuicē. Malus aūt ⁊ ſi querat ꝯuiuere alijs: ⁊ conuiuat: hoc nō facit vt ꝯuiuat alijs: ſꝫ vt fugiat cōuiuere ſecū ⁊ vt ponatur extra ſe: qꝛ in ſe non reperit bonū virtutis vn̄ delectari poſſit: ſꝫ maluꝫpeccati ꝑ ꝯſcientiā remordētē. Et iō vt refugiatillam triſtitiā querit alijs cōuiuere: vn̄ nec ad ſenec ad alios habet vera amicitiā. Uū p̄s. Qui diligit iniꝗtatē odit aīam ſuā. Inter illos etiaꝫ quiſunt in ſupremo gradu v̓tutis vel dignitatis: vl̓eos qui ſunt in infimo gradu: vt inter reges ⁊ viles ꝑſonas: inter ſapiētiſſimos et ſimplices: nonpōt eē ſeu ꝯſeruari amicitia: qꝛ eqͣlitas reꝗͥriturad amicitiā circa actuꝫ amicitie .ſ. in ꝯueniēdo etcooꝑando: ibi aūt eſt nimia ineqͣlitas ⁊ diſtantia.Diſtatia aūt multa locoꝝ: amicitiā quidē ciuileꝫſoluit. Et hoc quādo ē ſn̄ ſpe oīno iterate cōgregatiōis ad inuiceꝫ et cooꝑatiōis. Cuius rō eſt qꝛſubtractis ſpēbus pͥoris amicitie a ſenibus ⁊ cogitatōe que erāt fomēta amicitie: ⁊ ſuꝑueniētibꝰalijs fātaſmatibus alioꝝ amicorū inter qͦs cōuiuitur: diſſoluitur amicitia prior qͣꝫtū ad habituꝫet oꝑatiōem exteriorē. Unde ph̓s. dicit: ꝙ nimiadiſtātiā amicitie cauſat obliuiōeꝫ. Sed ſi diſtantia locoꝝ ſit cuꝫ ſpe iterate cōgregatiōis impeditquidē amicitiā qͣꝫtū ad oꝑatōeꝫ exteriorē tantū:ſꝫ nō qͣꝫtū ad habitū: qꝛ ſpes ⁊ intētio reuidendiamicuꝫ nō ꝑmittit deleri habitū amicitie pͥoris.Amicitia aūt ꝑfecta ſpūalis .ſ. charitatis ꝑꝑ diſtātiā locoꝝ n̄ ſoluit̉. Un̄ Hiero. ad Paulinū ī ꝓlogo biblie. Illa ē v̓a neceſſitudo .i. amicitia ⁊ Chriſti glutinio copulata: quā nō pn̄tia tantū corpoꝝ:nō palpās ⁊ ſubdola adulatio: ſꝫ dei timor ⁊ ſcripturarū ſtudia ſibi cōſiliat. ¶ Quarto et vltimo