Fitulus.V. I

ior ſtatus in potētia diuitijs ⁊ hiꝰ: tāto eſt minusſecura ⁊ plures hꝫ inſidiationes ⁊ iō indiget magis amicis adiuuatibus ad cōſeruatiōeꝫ ſui ſtatus. Sicut maxīa arbor indiget multis fulcimetis a natura. ꝑatis ⁊ radicibus. Secundo amicitia ē ncc̄ia pauꝑibus. Et rō eſt: qꝛ illd̓ ad qd̓ horefugit in fortunijs eſt maxīe ncc̄ariū. Sed pauiperes refugiūt ad amicos in neceſſitatibus ſuiseo ꝙ eſtimat amicos diuites eſſe pauꝑtatis eorūrefugiū ſingulare: gͦ pauꝑibꝰ ē neceſſaria amicitia. Tertia amicitiā ē neceſſaria iuuenibꝰ: hꝰ rō ēqꝛ cū in iuuenibꝰ abudet ꝓnitas ad peccandumvn̄ dr̄ Gen̄. vi. Sēſus hōis ⁊ cūcta cogitatio ꝓnaſūt ad malū ab adoleſcētia ſua. Et hͦ ꝓpt̓ ꝯcupiſcētias delectatōnū que ſūt in eis: ſꝫ ꝑ amicos .ſ.qui ſūt veri amici .i. honeſti ⁊ v̓tuoſi: fundat eniꝫvt dictū ē amicitia in honeſtate religant̉ ⁊ retinetur a peccādo .ſ. ꝑ admonitiones ⁊ rep̄henſiōesquas faciūt veri amici ad ſuos amicos qn̄ ꝑpedunt eos velle peccare. ¶ Quarto eſt neceſſariaſenibus: huius rato eſt. Quia his qui indigēt reuerētia ⁊ carēt naturali potētia: valet obſequiuꝫet familiaritas: ſenes aūt ſūt huiuſmōi. Nā propter debilitate corꝑis indigēt adiutorto corporali alioꝝ. Et ꝓpter ſapīam rōne diutine exꝑientieeis debetur honor: gͦ ⁊cͣ. ¶ Quinto tribulatis etafflictis ē neccia amicitia huius ratio eſt. Quiaexn̄tes in triſticiā ⁊ dolore: qͣndā alleniatōeꝫ ſentiūt ex pn̄tia amicoꝝ cōdolētiuꝫ eis. Un̄ et amiciIob viſitauerūt eum in tribulatōe ad ꝯdolēdūet ꝯſolandū Iob. ij. Ꝙ aūt ex pn̄tia amicoꝝ alleuietur grauēdo triſticie hoīs afflicti: oſtēditur ꝑexēplū. Si eniꝫ portet vnus pōdus multuꝫ ſibigraue: vtiqꝫ alleuiatur ſi alius ferat cum eo pondus. Patet etiā ex hoc qꝛ quelibꝫ delectatio ſuperuenies minuit triſticiā. Preſētia āt amici codolentis ingerit delectatiōeꝫ amico ſuo: qꝛ duꝫtribulatus videt amicū ſuū pn̄tem et cōdolēteꝫde ſua triſtitia: minuitur dolor ſuus. Tame opꝫꝙ amicus amicū tribulatū in quatu pōt viſiōe:ſermone: et oꝑe ꝯſoletur. Sexto et vltimo amicitia ē neceſſaria ꝑfectis. Huius rō eſt: qꝛ quocūqꝫefficiunt̉ aliꝗ potētiores ad agendū in vitā actīa⁊ ad intelligendū in vita ꝯtemplatiua: illud ē neceſſariū ad vitā: ſꝫ amicitia ē hiꝰ: ergo ⁊cͣ. Huiusrō eſt: qꝛ nullus qͣꝫtūcunqꝫ ꝑ̄fectus eligeret viuere ſolitarius: etiā ſi omnia alia bona haberet: eoꝙ hō naturaliter eſt aīal poſiticū ⁊ ſociale aptusꝯuiuere alijs: ⁊ ꝯueniētius v̓tuoſis ⁊ ꝑfectis a qͣbus v̓tiioſus adiuuat̉. Et in actione vite actiuedū qd̓ vnus nō videt nec pōt: alius pōt videre ⁊agere. In actione vite cōtēplatiue: ꝑ doctrinā etdiſciplinā quā recipit vnus ab alio. Hec Rainerius ex ſententijs beati Tho. ⁊ Alberti ſuper li.C §. II.ethicorum.Quantuꝫ ad ſecunduꝫprincipale qd̓ ē amiſſionis vel diſſolutōnis ami

citie temeritas. Sciendū ꝙ non hr̄e aūt n̄ acquīrere amicos ē magna ſtoliditas. Cuius rō eſt: qꝛamicitia inter oīa bona fortue ē maxima: ꝓpterqd̓ dr̄ Ecci. vi. Amico fideli nulla ē comparatio.Sicut gͦ hr̄e amicos veros ⁊ eſſe cū eis: ē quaſiquid beatū honoꝫ ⁊ gloria ⁊ adiutoriū. Ita eē ſine amicitia ē ꝗd miſeꝝ: ꝯſuſio: ⁊ verecūdia: ⁊ magnus defectus adiutorij. Un̄ dr̄ Ecc̄s. iiij. Ue ſoli qꝛ ſi ceciderit n̄ habet ſubleuantē. Et amicusdr̄ oculus amici ⁊ oculo pͥuatus dr̄ orbatus: itaꝗ ſine amico eſt dr̄ viduatus ẜm ph̓m ī. ij. rheto.Un̄ ⁊ Caſſiodorus dicit in quadā epiſtola. Sineamicis oīs cogitatio eſſet tediū: omnis oꝑatio labor: omnis terra ꝑegrinatio: oīs vita tormentū:ſine quoꝝ ſolatio viuere eſſꝫ mori Diſſoluit̉ aūtamicitia ꝓpter qͣtuor rōnes. Primo ꝓpter finisdefectionē. Secūdo ꝓpter amoris ſimulatione.Tertio propter criminis commiſſionem. Quarto propter virtutis ꝑfectione. Quantum ad primū diſſoluitur amicitia ꝓpter finis defectioneꝫ.Cum .n. omnis amicitia ꝓpter aliquē finem ꝯtrahatur: deficiēte fine ceſſat ⁊ diſſoluit̉ amicitia: etp̄cipue ad eos ꝗ ſūt amici ꝓpter vtile vel delectabile. Cuius rō eſt: qꝛ cum quidā diligūt hec duovtile ⁊ delectabile in ꝑſonis: non ꝑſonas hoīmp̄pter ſeip̄os: ideo deficiente vtilitate ⁊ delectatōīe: rōnabile ē ꝙ deficiat amicitia. ¶ Secūda rōquare diffoluit̉ amicitiā eſt ꝓpter amoris ſimulationē. Sunt .n. plures differētie amicitie .ſ. vtilisdelectabilis ⁊ honeſti. Un̄ pōt cōtingere: ꝙ n̄ ẜmvnā ſpēm amicitie ſint aliꝗ amici ꝯuicti: ⁊ tamēeſtimatur veri amici eſſe .ſ. ꝓpter virtutē: cuꝫ tivnus eoꝝ non ꝓpter virtuteꝫ ſed ꝓpter vtile veldelectabile ſit amicus: ⁊ ꝑ hoc ſoluit̉ amicitia: qꝯtrariat̉ fictio amicitie vere. In̄ in hoc caſu ita ēꝓcedendū: qꝛ ſi ille ꝗ ſe eſtimat amari ab alio ꝓpter virtute decipiat ex ſeip̄o: ita ꝙ qui eū amanihil oꝑetur ad hiꝰ deceptionē: puta qꝛ ſigna exprimat inhoneſtatis ⁊ turpitudinis. Ille ꝗ deceptus ē debꝫ cauſari ꝯtra ſeip̄m .i. accuſare ſeip̄mputa qn̄ ſigna inhoneſtatis exprimit ⁊ n̄ caueturSi aūt ſimulatione eius deceptus fuit. Quilia ſigna turpitudinis n̄ expͥmebat: ſed tn̄ intēdbat: tunc iuſtu ē ꝙ accuſet decipientē: multo magis qͣꝫ eos ꝗ falſificat nūmiſmata in qͣꝫtum pctm̄decipientis ē ꝯtra virtutē: que honorificabiliorē pecunia. Et qͣꝫuis amicitia honeſti ad eos haberi n̄ poſſit: quoꝝ oꝑatōnes exꝑti n̄ ſumus: tn̄ amicitia que ē ꝑ exꝑimentū: nō hꝫ ꝑfectionē ſui ſedquandā inclinatione q̄ eſt ex beniuolētia ꝓpterrelationē alioꝝ: vel ex ꝯcordīa: qꝛ videt̉ ſimilisnaturaliter in moribus. Un̄ qͣꝫ cito occurrit contrariū reſcindit̉ ¶ Tertio diſſoluit̉ amicitia ꝓpt̓criminis cōmiſſionē. Si .n. aliquis acceptet aliquē ad ſuaꝫ amicitiā vt bonū ⁊ iuſtū: poſtea fiatmalus: ita ꝙ malitia eius manifeſte videat alioꝑmanente in bonitate: diſſoluitur talis amicitiahuius rō eſt: qꝛ virtuoſo n̄ pōt eſſe amabile qd̓-