Titulus. V.

emolumēta vel grauamīna: alij pauca vel nihil.Sicut enim ſi edificiū materiale habeat lapidesequaliter diſpoſitos: valet ad edificij fir namētū: ita ſi lapides ſint ineqͣliter diſpoſiti mināturruinā. Sic cōgregatio vel reſpublica vbi eſt inequalitas: ſtare diui nō poteſt: ſed vbi ē equalitasꝑdurat. Sicut etiam in corꝑe hūano īequalitasmembroꝝ ſeu improportio inducit deformitatē⁊ debita ꝓportio pulchritudinē violat: ſic in humoribus corꝑis diſproportio infirmitatē cauſat⁊ ꝓportio ſanitatē. p̄s. Templū tuuꝫ mirabile inequitate: ſiue templū eccleſie: ſiue anime: dū eſtibi equitas ē mirabile. Sed hodie poſſet dici illud Iſa. lix. Equitas nō potuit ingredi .ſ. in ciuitate vel eccleſia.¶ De amicitia ſeu affabilitate quomodo ſit virtus. c. xx.Ltima virtus inter partes iuſticie ponitur v̓tus amiVcitie que alio noīe dicitur affabilitasEt ꝙ ſit virtus ex hoc ꝓbatur. Ꝙ precepta legꝭſiue ſcripture ſacre nō dantur niſi de actibꝰ virtutū. Sꝫ p̄ceptum datur de affabilitate ſeu amicitia dum dr̄. Ecc̄i. iiij. Congregationē pauperaffabilē te facito. Declarat aūt hoc. b. Tho. 2ª.q. cxiiij. hac ratione. Cum virtus ordinet ad bonum: inde ē ꝙ vbi occurrit ſpālis ratio boni ibioportet eſſe ſpecialem rōnem virtutis: bonū aūtꝯſiſtit in ordinē. Oportet aūt ꝙ in omni ꝯuerſatione hominū tam in factis qͣꝫ in dictis hō ordinate ⁊ ꝯueniēter ſe hēat vnūquēqꝫ ẜm ꝙ decet.Et id̓o oportet eſſe quandā ſpālem virtutē: quehanc ꝯuenientiā ordinis obſeruet: ⁊ hoc facit affabilitas que alio noīe dicitur amicitia. Sciendum tn̄ ẜm. b. Zho. ꝙ ph̓s in li. ethi. loquitur deduplici amicitia: quaꝝ vna pͥncipaliter cōſiſtit inaffectu: quo vnus aliū diligit. Et hoc pōt ꝯſequivnāquanqꝫ virtutē. Dicit etiā ph̓s de hac ꝙ amicitia ꝑfecta eſt ꝓpter virtutē. Et ſic quelibet virtus pōt eſſe tanqͣꝫ cauſa amicitie: qꝛ bonū ē omnibus amabile vt dicit Diony. Et ad hanc amicitiam ꝑtinēt tanqͣꝫ ſigna ⁊ effectus eius: velle amico eſſe ⁊ viuere .ſ. ꝯſeruationē eius ⁊ velle ei bonū: ⁊ ad hoc oꝑari ⁊ ꝯdelectabiliter viuere. Idēvelle ⁊ nolle oīa cōia habere. Charitas aūt includit hanc amicitiā cum deo ⁊ ꝓximo: vn̄ xp̄s Io.xv. Uos amici mei eſtis ſi feceritis que precipiovobis: ⁊ iterum. Maiorē charitatē nemo habetqͣꝫ vt ponat quis aīam ſuā ꝓ amicis ſuis. Et hecnō eſt illa v̓tus ſpecialis de qua hic agit̉. Eſt aliaamicitia ad qua ꝑtinet in ſolis exterioribus verbis vel factis decēter ſe habere ad illos cū quibus cōuerſat̉: ſiue ſint noti ſiue extranei. Et hecnon habet ꝑfectam rationeꝫ amicitie primo mōdicte: ſed quādā eius ſimilitudinē. Ꝙ aūt aliꝗs

oſtendat ſigna amicitie ad extraneos et ignotosſ. in placide alloquēdo ⁊ ꝯuerſando: non ꝑtinetiſtud ad ſimulationē que v̓iciū eſt. Non enim ꝑhoc oſtendit ſigna ꝑfecte ⁊ intime amicitie: ſicutad eos que ſūt ei ſpeciali amicitia ꝯiuncti: qꝛ nōeodē modo famulari ſe hꝫ ad extraneos. Cū autem oīs homo naturaliter omni homini ſit amicus quodaꝫ generali amore ẜm illud. Ecc̄i. xiii.Omne aīal diligit ſibi ſimile: hunc amore repreſentant ſigna hiꝰ amicitie: quā aliquis exteriusoſtendit verbis ⁊ factis ad oēs: ⁊ ſic nō eſt ſimulatio in hiꝰ: nec obſtat ſi dicatur: ꝙ Ecc̄s. vij. ſcribitur. Cor ſapientū vbi triſticia: ⁊ cor ſtultoꝝ vbi leticia. Sed ph̓s dicit in. iiij. ethicoꝝ: ꝙ amicitia deſiderat delectare. veret̉ aūt ꝯtriſtari. Nam n̄ ſiceſt intelligendū ꝙ cor ſapientū ſit vbi triſtitia: vttriſtitiā ſapiens .i. virtuoſus inferat ꝓximo: īmoab hoc ſibi cauet: dicente apl̓o ad Ro. xiiij. Si ꝓpter cibū frater tuus ꝯtriſtatur iam nō ẜm charitatem ambulas. Sed cor ſapientū vbi triſtitiaqꝛ .ſ. contriſtantibus adeſt vt ꝯſoletur eos ẜm illud Eccͣi. vij. Non deſis ploratibus in cōſolationē ⁊ cum lugentibus ambula. Cor aūt ſtultoruꝫdicitur eſſe: vbi leticia: nō vt letificet alios conſolando: ſed vt alioꝝ leticia ꝑfruatur in gaudēdomūdi aliter ⁊ in mūdana leticia cor eorū verſat̉Pertinet ergo ad ſapiētem vt delectationē afferat his cū quibus ꝯuerſatur n̄ quidem laſciuāquā virtus cauet: ſed honeſtā: ẜm illud p̄s. Ecceqͣꝫ bonū ⁊ qͣꝫ iucundū ⁊c̄. Tum ꝓpter aliqd̓ bonūconſequens: vel ꝓpter aliquod malū excludendū nō refugit virtuoſos eos cū quibus ꝯuiuitcontriſtari: vt ph̓s dicit in. iiij. ethi. Un̄ et apl̓s. ij.ad Corin. vij. Si cōtriſtatus ſū vos in epiſtola n̄me penitet. Et poſtea gaudeo: nō quia cōtriſtatieſtis: ſed quia contriſtati eſtis ad pnīam. Et ideohi qui ſunt ꝓni ad peccandū non debemus vultū oſtēdere ad eos delectandū ne videamur eorū peccato conſentire: ⁊ quandā peccanti audaciā miniſtrare. Un̄ Ecc̄i. vij. dicitur. Filie ſūt tibiſerua corpus illaꝝ: ⁊ non oſtendas faciē tuā hilarem illis. Ponitur aūt virtus hec amicitie ꝑsiuſticie in qͣꝫtum adiūgitur ei ſicut ſecūdaria pͥncipali. Cōuenit enim cū iuſticia in hoc: qd̓ eſt adalteꝝ ſicut iuſticia. Deficit aūt a ꝑfecta rōne iuſticie: qꝛ non habet plenam debiti rōnem: ꝓut aliquis alteri obligat̉: vel debito legali ad cuiꝰ ſolutionē lex cogit: vel etiaꝫ aliquo debito ꝓueniēteex aliquo bn̄ficio ſuſcepto. Sed ſolū attēdit qd̓daꝫ debitū honeſtatis qd̓ eſt magis ex ꝑte ipſiusv̓tuoſi qͣꝫ ex ꝑte alterius: vt .ſ. faciat alteriʰ quoddecet eū facere. Cuꝫ enim hō naturaliter ſit aīalſociale: ſicut ex quadā honeſtate dꝫ varietatē manifeſtare alijs homībus: ſine qua ſocieias hoīmdurare nō poſſet: na etiā cum ſine delectationehō viuere non poſſit: qꝛ vt dicit ph̓s in. viij. ethi.Nullus pōt cum triſtitia ꝑ diem morari: neqꝫ cudelectabili: ideo hō tenetur ex quodam debito