Titulus.V.
eris: n̄ tantū quantū meruerunt affligendo. Inmūdo quoqꝫ .i. in terra habitabili deus oībꝰ miſeret̉: ẜm illud p̄s. Miſericordia dn̄i plena ē terra. Quia .n. in terra hō replet̉ multis miſerijs inaīa ⁊ corꝑe: iō ⁊ terra plena ē miſericordia eius:⁊ erga bonos ⁊ erga reprobos. Tren̄. iij. Miſericordie eiꝰ ꝙ n̄ ſumus ꝯſūpti ſibi attribuendū e.Tertio expōit̉ ſic. Miſeratiōes eius ſūt ſuꝑ oīaoꝑa eius. Oꝑa dei ſunt oꝑa virtuoſa q̄ fecimus:⁊ totū qd̓ agimus boni penitēdo ⁊ bonū inchoādo ex miſericordia dei ꝓcedit. Un̄ p̄s. Et miſericordia eius p̄ueniet me .ſ. inducendo ad bonū: ⁊diſponēdo ad preꝑandū ⁊ bn̄ volendū. Et ꝙ inbono ꝑmanemus ⁊ ꝯtinuemꝰ ex miſericordia eiꝰē ẜm illud p̄s. Et miſericordia eiꝰ ſubſequet̉ meoībus diebus vite mee. Iucūdus gͦ hō qui miſeret̉ imitādo in hoc deū. Et hoc vel corrigēdo etpuniēdo qui hꝫ ptātem: vt tollat̉ miſcria malefaciēdi. Un̄ Aug. in Encheridion. Et qui emēdatverbere in que ptās datur: ⁊ cohercet aliqͣ diſciplina: miſericordiā p̄ſtat: diſ. xlv. Et ꝗ. vl̓ remittēdo iniurias ⁊ ꝑcendo penitētibus: ſalteꝫ ꝓ partediminiuēdo. Un̄ ⁊ caliſtus papa. Snīa q̄ miſericordiā vetet fr̄es chariſſimi: n̄ ſolū tenere ſed audire fugite: qꝛ miſericordia potior ē oībus holocauſtis: di. l. ponderet. Uel cōpatiendo miſerijsalioꝝ: ⁊ ſubleuādo ſi pōt ſicut xp̄s qui vidēs turbam magnā fameſcentē: ait. Miſereor ſuꝑ turbā: qꝛ ecce iā triduo ſuſtinēt me ⁊ nō hn̄t qd̓ maducent. Mar. viij. Chriſtus in qͣꝫtū hō cōpaſſuseſt triſtitia interiori: ſicut etiā habebat alias paſſiones naturales vt nos: ꝓpter qd̓ ait apl̓us adHebre. Decuit ꝑ oīa fr̄ibus aſſimilari vt miſericors fieret .ſ. experiēdo triſtitiā ⁊ alias paſſiōesIn qͣꝫtum aūt deus miſertꝰ ē ſine aliqͣ paſſione:ſubleuādo miſeriā illoꝝ in multiplicādo panes⁊ etiā inde paſcēdo famelicos: ſic ⁊. b. Iob ait deſeip̄o. c. xxxi. ab infātia mecū creuit miſeratio: etde vtero matris mee egreſſa ē mecū. Ubi on̄ditꝙ a tenella etate ſe in hac exercuit. Un̄ ⁊ an̄ dixitSi comedi buccellā meam panis ſolus ⁊ nō comedit pupillus ex ea: ⁊ dicit creuit. Non nulli qͦad etatē creſcunt ⁊ ab innocētia decreſcunt aitGreg. in. xxi. moral̓. Sed electis cum foris etascorꝑis: intus ſi dici liceat creſcit etas v̓tutis. Un̄⁊ Iob ſubdit. Si deſpexi p̄tereuntē: eo ꝙ n̄ hūcrit indumētū ⁊ abſqꝫ oꝑimēto pauꝑem: plus enīē dare veſtimentū qͣꝫ buccellā pāis. Et ſic creſcebat ī elemoſynis ⁊ ī hiꝰ nihil v̓tuti ſue tribuit: qꝛteſtat̉ ꝙ hͦ ex munere ꝯditoris accepit. Miſeratio .n. ⁊ ſi eius fuit arbitrij vt cū ip̄o ꝓficeret: n̄ tn̄fuit eius arbitrij ꝙ ſecū ex vtero exiret. ¶ §. X.Quantum ad ſecundūactꝰ exterior miſericordie īnuit̉ dū dr̄. Cōmodatſ. ſubueniēdo miſerijs. Signāter āt dicit cōmodat: nō dat. Nā que dātur ẜm mūdum nō accomodātur: qꝛ amittūtur: illa n̄ reddūtur: ſꝫ como
datū reddit̉: ſic qui ex miſericordia ⁊ charitateſubuenit indigētibus: reddit̉ vtiqꝫ illud multiplicatū ſpūaliter ſemꝑ: ⁊ aliqn̄ etiā tꝑaliter. Und̓dr̄ Iob. xix. Fenerat̉ dn̄o ꝗ miſeret̉ ꝓximo ſuo.¶ Ad miſericordiā ⁊ elemoſynā actu eius inuitat ſancta ſcriptura: incitat natura: animat irrōalis creatura: dicit .n. dn̄s Zacha. vij. Miſericordias ⁊ miſeratiōes facite: vnuſquiſqꝫ cū ꝓximoſuo. Miſeratō ē actꝰ exterior miſericordie vt elemoſyna: ⁊ i. pe. iij. Eſtote cōpatiētes fr̄nitatꝭ amatores miſericordes. Cū facta ſūt duo hoſtiola d̓lignis oliuaꝝ in tēplo Sal̓onis: hoc figurauit ꝙin tēplo eccleſie militātis vel triūphātis n̄ intratur: niſi ꝑ duo miſericordie gn̄a .ſ. corꝑalis ⁊ ipianua. Math̓. xxv. Oleū in vaſe ē miſericordia īcorde: qua ꝗn̄ hꝫ: ⁊ ſi caſtus ⁊ v̓go ſit ad regnū n̄admittit̉. Creatura quoqꝫ irrōnalis ad ſubueniendū indigentie alioꝝ inducit. Nā arbores etherbe ſuis fructibꝰ ⁊ floribus ſe puāt vt nr̄is indigētijs ſubueniāt. Mortua equa pullū eiꝰ aliaſuſcipit ad nutriendū. Cerui cū incedūt ſimul inmagna multitudine grauati onere cornuū: alteralterius ſupportat capita. Elephas cū cadit ꝗaꝑ ſe n̄ pōt ſurgere: ad mugitū eiꝰ alij ꝯcurrentesſubleuāt eū. Leo terribilis aīaliū ꝑuulis miſeratꝰ ꝑcit: niſi fames cogat ⁊ aliqn̄ iter docꝫ deuijsEt leo cogime ad faciēdū fouea Marie egyptiace adiutoriū p̄buit. Lupa derelictos ꝑuulos recēter natos aliqn̄ aluit ⁊ ab alijs feris defendit.Sic̄ dr̄ de Romulo ⁊ remulo. Piſcis delphinꝰquendā hiſtrione optīe cythara ſonantē: ꝓijciente ſe in mare ſuſcepit: ⁊ ad littꝰ incolumē ꝑduxit.Coruus deferebat cibū Helye īdigēti tꝑe famisin torrēte carith̓. iij. Reg. xvij. ¶ Natural̓ ēt inſtīctus hoc dictat: vt .ſ. ſicut in miſerijs qͣs freq̄nter patit̉ ꝗlibet vult ſubleuari: ita ſubleuet aliū.Cu .n. ſimꝰ oēs fr̄es: ex vno pr̄e celeſti deo: ⁊ mr̄eeccl̓a: ⁊ pr̄e terreno adā ⁊ eua mr̄e ꝓgeniti: debemus alter alteri ſubuenire. Sicut etiā videmꝰin corꝑe hūano: ſi vnū membꝝ patit̉: cōpatiunt̉oīa mēbra ⁊ adiuuāt: ꝓpterea ⁊ mr̄ eccl̓a īungitoleo cathecuminoꝝ baptizandū in pectore ⁊ ſcapulis: ad innuēdū ꝙ miſericordiā dꝫ hr̄e in corde ꝑ cōpaſſionē: ⁊ in humeris ꝑ oꝑationē elemoſynaꝝ. ¶ Cōmodat aūt qui miſeret̉ debito mōdādo aliter n̄ miſeret̉. Et hoc tripl̓r. Primo aīorecto. Secūdo de licite acꝗſito. Tertio indigētieſubiecto. ¶ Quantū ad pͥmū ait apl̓s ad Ro. xijQui miſeret̉ in hilaritate: ꝗ tribuit in ſimplicitate. Et ip̄e apl̓s. ij. ad Co. ix. Nō ex triſtitia aurexneceſſitate hilarē eniꝫ datorē diligit deꝰ. In ſimplicitate quoqꝫ dꝫ dari elemoſyna: vt .ſ. n̄ intētione laudis hūane: ſed intuitu dei det̉. Un̄ ⁊ xp̄usMath̓. vi. Te autem faciente elemoſynam: neſciat ſiniſtra tua quid faciat dextera tua .i. ſiniſtraintentio .ſ. fauoris popularis non ſe īmiſceat cu