Capitu.XVIII.

qͣꝫ ſupplere defectū ſui inferioris. Et iō qͣꝫtuꝫ adhominē qui hꝫ deū ſuꝑiorē: charitas ꝑ quā vntur deo: ē potior v̓tus qͦꝫ miſericordia ꝑ quā ꝓximoꝝ ſubleuat̉ defectꝰ. Un̄ ⁊ apl̓s ad Col̓. iij. Luꝫdixiſſet induite vos ſicut electi dei ſacti ⁊ dilectiviſcera miſericordie ⁊cͣ. Poſtea ſubdit. Suꝑ oīaaūt charitatē habete q̄ ē vinculum ꝑfectiōis. Ethinc ē ꝙ vita ꝯtēplatiua cuius officiū ⁊ actus ēdeo ꝑ dilectionē inherere: ⁊ d̓ſiderijs viſiōis eiinardeſcere: ꝑfectior ponit ⁊ ſuauior qͣꝫ vita actiua ꝑ quā hō ſe exercet ī elemoſynis corꝑalibꝰ .ſ.paſcēdo famelicos ⁊ hiꝰ. Uel ēt ī elemoſynis ſpiritualibꝰ: docēdo ignorantē: p̄dicādo: curā aliorū gerendo. Sꝫ inter oēs v̓tutes que nos ordināt ad ꝓximū miſericordia ē potior qͦ ad nos: ſic̄⁊ potioris v̓tutis .ſ. charitatis affectus. Ab ea n.vt dictū ē ꝓcedit. Nā ſupplere defectū alteriꝰ inqͣꝫtum hiꝰ ē ſuꝑioris ⁊ melioris. Et iō Oſee. vi. dicit̉ a dn̄o. Miſericordiā volo ⁊ n̄ ſacrificiū. Quāaucͣtem xp̄s allegauit: qn̄ iudei murmurabāt ꝯͣeū: ꝙ in domo Mathei publicani cū pctōribusmāducaret ⁊ biberet. Eutes aūt diſcite quid ē.Miſericordiā volo ⁊ nō ſacrificiū. Huius autērō ē ꝙ miſericordia magis ſit grata deo qͣꝫ ſacrificiū ei offerre: qd̓ ꝑtinet ad cultū diuinū ⁊ v̓tutē religionis ẜm. b. Tho. vbi ſupra. Quia deū nōcolimus ꝑ exteriora ſacrificia vel munera ꝓpterip̄m: ſꝫ ꝓpter nos ⁊ ꝓpter ꝓximos nr̄os. Non enīdeus indiget ſacrificijs nr̄is: ſꝫ vult ea ſibi offerri ꝓpternr̄am deuotionē excitandā: ⁊ ꝓximorūvtilitateꝫ. Et ideo miſericordia qͣ ſubuenimꝰ defectibus ꝓximoꝝ: ē ſacrificiū magis d̓o acceptū:vtpote ꝓpinquius vtilitati ꝓximoꝝ deſeruiens:ẜm illud ad Heb. vl. Bn̄ficientie ⁊ cōionis nolte obliuiſci: talibus .n. hoſtijs ꝓmeret̉ deus. Setiā intelligendū ē qd̓ ait Amb. in glo. ſuꝑ illudi. ad Timo. iiij. Pietas ad oīa vtilis eſt. Oīs ſumma xp̄iane diſcipline in miſericordia ⁊ pietate cōſiſtit: qͣꝫtum .ſ. ad ſūmam opeꝝ exterioꝝ xp̄iane diſciplīe. Nam qͣꝫtum ad effectū interiorē: affectiocharitatis qua ꝯiūgimur deo: p̄pōderat dilectioni ⁊ miſericordie ad ꝓximos. Qd̓ aūt ſubdit. bAmb. in dicta auctoritate. Quā qui habuerit .ſ.miſericordiā ⁊ ſi lubricū patiatur vapulabit quidē: ſed non ꝑibit: qd̓ nō eſt ſic intelligendū: ꝙ ꝑꝑoꝑa miſericordie luxurie deſeruiēs: ī ea moriēseuadet ꝑditionem eternam: vt quida opinantur⁊ peſſime. Sꝫ quia ex elemoſynis quas facit miſericors: orationibus alioꝝ aliquādo reuerſusad penitētiam: recedit a lubrico luxurie: ⁊ ſi puniatur pena temporali hic vel in purgatorio: tn̄per penitētiam euadit gehennā. Sicut legimusin vitis patrū de quodā magne ꝑfectionis viroſolitario: ꝗ ſuꝑbia elatus ſuaꝝ v̓tutū in lubricūluxurie metalis lapſus: cella dimiſit vt ad ſeculū vadēs: oꝑe turpitudines exeq̄ret̉: ſꝫ nocte ſuꝑueniēte dū iter ageret: declinauit ad cella duoꝝſuue iū: ꝗ deo ſeruire ceꝑant in ſolitudine. Qui

reuerēter receptus ab eis ⁊ inuitatus ad inſtruēdū eos in viā dei. Dū miſericordia vſus eſt: ⁊ elemoſyna ſpūali docendi ⁊ ꝯſulēdi illos: ad ſe reuerſus recognouit defectū ſuū: ⁊ ad cellā rediensʳ dānationē ꝑ pnīam euaſit. ¶ §. VIII.Ad commendatōnemmiſericordie ⁊ actuum eius .ſ. elemoſynaꝝ: facitqd̓ ait Ambro. di. lxxxvi. non ſatis. in fi. Miſericordie cōis eſt vſus ideoqꝫ cōe preceptū eſt oībꝰetatibus: ⁊ oībus officijs neceſſaria: ab om̄ibusdeferenda: nō miles nō publicanus excipiat̉: n̄agricola nō vrbanus: oēs in cōi mouētur vt cōferant n̄ habēti. Miſericordia .n. plenitudo virtutū ē ⁊ ideo oībus p̄ſcripta ē ꝑfecta forma v̓tutis: dū .ſ. dictū eſt. Lu. vi. Eſtote miſericordes ſic̄⁊ pr̄ veſter celeſtis miſericors ē. Et p̄s. etiā oſtendit qͣꝫ laudabilis ſit miſericordia in vſu eiꝰ dumdicit in p̄s. Iucūdus hō qui miſeret̉ ⁊ comodatdiſponit ſermones ſuos in iudicio qꝛ in eternūnō cōmouebit̉. Ubi tria. Primo motus interiorinnuit̉: ibi. Qui miſeret̉. Secūdo actus exteriorſubdit̉: ibi: ⁊ cōmodat. Tertio fructꝰ vberior additur: ibi. Iucūdus homo.¶ §. IX.uantum ad primummaxima bonitas ⁊ laus ē hoīs in eſſendo ſimilēdeo ſeu imitādo deū: circa miſericordiaꝫ autemiubemur deo aſſimilari: dum dicitur. Eſtote miſericordes ſicut ⁊ pater veſter miſericors eſt. Deipſo aūt deo miſericordie dicit̉ in li. ſapīe. Miſereris oīm dn̄e ⁊ nihil odiſti eoꝝ que ꝑfeciſti: diſſimulās peccata hoīm ꝓpter pnīam: ⁊ p̄s. Miſerationes eius ſuꝑ omnia oꝑa eius. Quod tripliciter poteſt intelligi. Primo quidē quia ex miſericordia maxime nobis redditur cōmendabilis⁊ amabilis ⁊ magis qͣꝫ per alia oꝑa ſua: licet omnia perfectiſſime faciat. Un̄ Bern̄. Miſeris miſericordia dulcius ſapit. Et eccleſia canit in ꝑſona peccatoꝝ. Tribularer ſi neſcirem miſericordias domini. Xū dixiſti .ſ. per Ezechieleꝫ ꝓph̓aꝫxviij. c. Nolo morte peccatoris ſed vt conuertatur ⁊ viuat: qui publicanū ⁊ chananeam vocaſtiad penitētiaꝫ: ⁊ Petrū lachrymātē ſuſcepiſti miſericors deus. Secūdo exponit̉ ſic. Suꝑ om̄iaoꝑa .i. in oībus creaturis que ſūt oꝑa eius: reperit̉ miſericordia eius in celo: in inferno: ⁊ in mūdo. In celo quidē dum remunerat ſāctos vltrameritum: qꝛ non ſunt cōdigne paſſiones huiustꝑis ad futurā gl̓am ait apl̓s ad Ro. viij. Undepͣs. Dn̄e ī celo miſeri cordia tua .ſ. ē in ſāctis tuisIn inferno quoqꝫ de quo minus videt̉: eſt miſericordia dei in damnatis: n̄ ꝙ liberet eos a pēisvl̓ mitiget vt Origenes ⁊ quidā heretici dixerūtſed vt puniat citra condignū: quia adhuc peiusmererēt̉ vt ad nihilationē: ſic expōit Au. in li. d̓cini. dei illud Abacuch. iij. Cū iratus fueris .ſ. tudeus flagellando dānatos: miſericordie memor